Pauline was twee keer draagmoeder Beeld  Petronellanitta
Pauline was twee keer draagmoederBeeld Petronellanitta

PREMIUM

Pauline was twee keer draagmoeder: ‘Ik wist dat ik het kon; een baby dragen en weggeven’

Ze voelde zich, met drie prachtige kinderen, al helemaal compleet. Maar nog een keer zwanger zijn, dat deed Pauline van Berkel (45) met liefde. Die kans kreeg ze als draagmoeder: eerst van Emma (8), daarna van Liv (4).

Astrid Theunissen Petronellanitta

“Vaak hoor ik mensen zeggen dat zij het niet zouden kunnen om een baby na de bevalling af te staan. Mijn partner vond het de eerste keer ook doodeng; hij is niet de vader van mijn kinderen en had absoluut geen kinderwens. Het idee dat ik me zou bedenken en het kind toch zou willen houden, was voor hem een nachtmerrie. Tegelijkertijd wist hij ook dat als ik iets in mijn hoofd heb, ik ervoor ga. En ik wist dat ik het kon; een baby dragen en weggeven. Ik ben een nuchter type. Het allermooiste moment van het traject vond ik juist het overdragen van de meisjes aan de vaders en hen daarmee gelukkig te maken.”

Een soort verliefdheid als draagmoeder

“De zwangerschappen van mijn kinderen verliepen zonder complicaties. Bevallen vond ik fantastisch! Het is topsport en ja, het doet pijn, maar na afloop, met zo’n klein, nat wezentje op mijn buik, verkeerde ik in ongekende euforie. Dat gevoel wilde ik graag nog eens meemaken, maar dan zonder zelf nog een kind te krijgen. Ik had het druk genoeg met drie kleintjes en geen zin meer in al die luiers en gebroken nachten. Omdat ik in mijn omgeving meemaakte hoeveel verdriet het doet als het niet lukt om een kind te krijgen, begon ik over draagmoederschap na te denken. Ik gun iedereen de vreugde van een gezin. Misschien kon ik wel een stel met vruchtbaarheidsproblemen of een homostel helpen? Omdat er weinig bekend bleek over draagmoederschap in Nederland, zocht ik uit wat het inhoudt en schreef erover op een blog. Daarin vertelde ik ook over mijn verlangen om draagmoeder te zijn. Er meldde zich toen een aantal homokoppels en met Ernst en Patric was er meteen chemie. Als een soort verliefdheid, maar dan anders. Het gevoel dat je elkaar begrijpt, hetzelfde wilt en een verbintenis met elkaar wil aangaan – want dat is een kind toch echt. We namen anderhalf jaar de tijd om elkaar te leren kennen. Zowel Patric en Ernst als ik moesten ervan overtuigd zijn dat zij noch ik tijdens de zwangerschap uit het proces zouden stappen. De gedachte dat de wensvaders ook mij iets van betekenis schonken – zwanger zijn en bevallen – droeg bij aan dat vertrouwen. Zo was er balans.”

Miskraam

“Ik heb de inseminatie zelf gedaan en was bij de derde poging zwanger. Helaas eindigde het na negen weken in een miskraam. Tot grote schrik van Patric en Ernst was ik daar heel emotioneel over. Zij vroegen zich af of ik wel in staat was om na de geboorte een baby te kunnen loslaten, als ik al zo verdrietig werd door een miskraam. Op mijn beurt vond ik hen erg afstandelijk. Aan beide kanten was er onbegrip en het leek erop dat we niet met elkaar zouden verdergaan. Dankzij gesprekken met een psycholoog kwam het vertrouwen terug en kregen we juist een enorm sterke band. Emma is geboren in het bijzijn van Ernst en Patric en in hun huis, waar ik nog enkele dagen ben blijven logeren. Het was geweldig om in de omgeving van de vaders en Emma te verkeren, want daardoor zag ik niet alleen hoe gelukkig ik de wensvaders had gemaakt, maar ook hun ouders, de grootouders. Daar genoot ik intens van. Het was precies waarvoor ik het deed. Maandenlang bracht ik elke week vanuit Noord-Brabant mijn moedermelk naar Emma, in de buurt van Amsterdam. Dat vond ik meer belastend dan zwanger zijn, maar het was ook fijn. Hierdoor kon ik het contact met Emma geleidelijk afbouwen, al zie ik haar nog steeds zes tot acht keer per jaar. Haar vaders en ik zijn goede vrienden geworden.”

Tante Pauline

“Het draagmoederschap was zo’n positieve ervaring dat ik het nog een keer wilde meemaken. Dat gebeurde vier jaar later, dankzij een toevallige ontmoeting. Tijdens een borrel na een lezing die ik hield over draagmoederschap, trof ik twee leuke kerels. Duco en Ron waren benieuwd naar mijn ervaring en we hadden een vrolijk, geanimeerd gesprek. Het voelde vertrouwd; voor hen wilde ik best draagmoeder zijn. Zij waren daar ontzettend blij mee! Omdat ik inmiddels alle belangrijke informatie over draagmoederschap al wist, ging dit traject een stuk gemakkelijker. Het enige wat ik deze tweede keer anders deed, was thuis bevallen. Zoiets ingrijpends als een bevalling deed ik toch liever in mijn eigen omgeving. Ook Liv is een prachtig meisje. Duco en Ron logeerden een paar dagen bij mij thuis, mijn gezin en partner waren daar helemaal oké mee. Heerlijk was het, heel ontspannen allemaal. Ik mocht de baby oppakken en eraan snuffelen, zonder dat de vaders hun adem inhielden. Ze zijn blij dat ik van hun kind hou. Ook met hen heb ik een erg fijne vriendschap. Ik zou in eerste instantie ‘tante Pauline’ worden, maar dat voelde niet goed. De meisjes zijn verwekt met mijn eicel en voelen toch als mijn kinderen. Dat merkte ik toen Duco me op een dag belde om te zeggen dat Liv in de ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht met mogelijk een acute blindedarmontsteking. Ik begon verschrikkelijk hard te huilen; ‘mijn kind’ was ziek. Er bleek niets ernstigs aan de hand, maar ik was verbaasd over mijn eigen reactie. Liv was niet zomaar een meisje, ze voelde als mijn dochter. Tegenwoordig zeg ik het ook hardop: ‘Emma en Liv zijn mijn dochters.’ Ik ken ze minder goed dan mijn eigen kinderen, omdat ze worden opgevoed door hun papa’s, maar ik voel een band met de meisjes zonder dat ik daar meer mee wil doen. Het voelt gewoon goed.”

Draagmoeder: op kraamvisite of niet?

“Emma begint het inmiddels belangrijk te vinden dat er ergens een moeder is, en sinds Liv op de basisschool zit, begrijpt ze dat er aan haar geboorte ook een moeder te pas heeft moeten komen. Ze weten dat ik hun biologische moeder ben en eens per jaar ga ik met Liv en Emma apart naar de Efteling. Ik vind het mooi om op die manier herinneringen met ze op te bouwen. Mijn kinderen Liesl, Nynke en Karsten zien de meisjes ook als bonuszusjes. Ik geloof dat ze voor hen echt als familie zijn. Mijn partner, ouders en zus hebben dat niet, maar zijn trots op mij. Veel mensen in mijn omgeving wisten niet zo goed hoe ze moesten reageren op het draagmoederschap; moesten ze me na de bevalling nou feliciteren of niet? Daarom stuurde ik zelf een geboortekaartje rond en nodigde ik mensen uit om op kraamvisite te komen, ook al was er geen baby. ‘Felicitaties zijn gepast’, zette ik erop. De missie was immers geslaagd! Mijn kinderen gaf ik briefjes mee naar school om leraren en ouders op de hoogte te stellen van de situatie. Zij hadden me met een dikke buik zien lopen, maar zagen me vervolgens niet achter een kinderwagen lopen. Ik wilde niet dat ze zouden denken dat er iets ergs was gebeurd.”

Handtekening

“Ik kijk goed terug op mijn draagmoederschap. Ik heb in al die jaren twee keer een emotioneel moment gehad. De eerste keer was twee weken na de geboorte van Emma. Ik liep over de babyafdeling van de Hema en schoot ineens vol. Het proces was voorbij, realiseerde ik me – al heb ik wel kleertjes gekocht. De andere keer was een jaar na de geboorte van Emma, toen ik een brief van de advocaat ontving dat de adoptieregeling van Emma rond was. Dat betekende dat Ernst de voogdij van mij kon overnemen. Even dacht ik: nu is het officieel, het is mijn kind niet meer. Heel even maar, hoor, want vervolgens ben ik naar de mannen gegaan. ‘Ik kom je het juridische vaderschap geven’, zei ik tegen Ernst en zette met een groots gebaar mijn handtekening. Ik ben dankbaar dat het beide keren zo’n mooie ervaring is geweest. Ik heb veel geluk gehad dat ik de juiste mannen getroffen heb. En inderdaad, dat zij mij tegenkwamen.”

Pauline is oprichter van de Stichting Zwanger Voor Een Ander, zwangervooreenander.nl

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden