null Beeld

Pauline werd aangerand door haar baas: “Ik wil koste wat kost mijn baan houden”

1 op de 9 werknemers heeft een baas die zich schuldig maakt aan onbehoorlijk gedrag tegenover personeel, blijkt uit onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen. Pauline (31) kan hierover meepraten. Zij werd betast door haar baas.

Elselien van Dieren

Tekst gaat door onder de video.

Video: ‘Ik trouwde op mijn twaalfde, wat wist ik over sex?’

"Ik sta met de telefoon in mijn hand om me ziek te melden, maar ik besluit het niet te doen. Híj moet zich schamen, niet ik. Terwijl mijn dochter van 3 met moeite haar ochtendboterham naar binnen werkt, besef ik dat het aan mij is hoe ik hiermee omga. Mijn baas heeft gisteren aan me gezeten. Heet dat 'aangerand'? Ik weet het niet precies. Het was in elk geval shockerend. En vies. En verontrustend."

Opvliegend

"Ik breng mijn dochter op de fiets naar het kinderdagverblijf. Als ik naar buiten loop, voel ik mijn telefoon in mijn broekzak trillen. Het is een appje van mijn man Mick, die voor zaken in het buitenland zit. Zijn bericht is kort maar krachtig: ‘Vanavond 10 uur land ik. Hou van jou.’ Mick weet van niks. Ik wil hem niet bezorgd maken. Daarbij kan hij ontzettend opvliegend zijn, dus ik vermoed dat hij mijn baas meteen een bezoekje zou brengen. En dat wil ik niet. Ik wil koste wat kost mijn baan houden."

'Je weet niet half hoe mooi je bent'

"Tegen half 10 loop ik zenuwachtig het pand in waar ik werk. Ik ga de confrontatie aan, maar niet van harte natuurlijk. Als ik langs het kantoor van mijn baas kom, zie ik dat hij er nog niet is. Opgelucht haal ik adem. Ik loop naar het koffiezetapparaat en maak een praatje met een collega. Ze zegt dat ik er pips uitzie. Het liefst zou ik haar vertellen wat er aan de hand is. Ik zou willen zeggen dat onze baas al maandenlang klusjes verzint om mij te laten overwerken, zodat hij en ik samen in het pand zijn. Dat hij me vaker dan andere collega’s naar zijn kantoor laat komen en dan altijd vraagt of ik de deur dicht wil doen. Dat hij me rare vragen stelt. Vragen over mijn privéleven. Vragen als: ‘Gaat het wel goed met je relatie?’ ‘Ik zie dat je ergens mee zit, je kunt altijd bij me terecht, ook als je problemen hebt met je man’, en: ‘Is er wel genoeg intimiteit tussen jullie?’ En dat hij laatst in het voorbijgaan op de gang zelfs tegen me zei: ‘Je weet niet half hoe mooi je bent.’"

Verbeelding

"Mijn baas is 60, heeft 7 kinderen, heel veel kleinkinderen en is zwaar gelovig. Door dat laatste had ik de illusie dat ik het me maar verbeeldde dat hij iets van me wilde. De man zou mijn vader kunnen zijn en daarbij ga je er niet van uit dat iemand die elke zondag 2 keer in de kerk zit vieze praatjes tegen zijn ondergeschikte houdt. Tegen de lunch, als ik met moeite 2 dossiers heb verwerkt, is hij nog steeds niet binnen. Ik vraag mijn collega Ruud of hij weet waar onze baas is. Hij weet het ook niet. We besluiten samen een broodje in de kantine te eten en gek genoeg kan ik nog een behoorlijk gesprek met hem voeren."

Hand op mijn billen

"Natuurlijk gaat het over de afscheidsborrel van een collega gisteren. De borrel waarbij ik ineens overbleef met mijn baas. We deden zwijgend samen de afwas, totdat hij ineens zijn hand op mijn billen legde, me tegen de muur drukte en tussen mijn benen probeerde te voelen. Geschrokken ben ik weggerend. Terug op mijn werkplek schakel ik mijn gedachten en gevoelens uit en stort ik me op een nieuwe opdracht. Ik schrik op uit mijn concentratie als mijn baas een uur later de afdeling op loopt. Schichtig kijkt hij om zich heen. Ik duik ineen en haat mezelf. Waarom is mij dit overkomen? Hoe kan het dat ik heb getolereerd dat deze oude man al maanden zo schunnig tegen mij praat? Ik ben geen puber meer! Ik ben een volwassen vrouw met een man en een kind. Je zou toch verwachten dat ik genoeg zelfvertrouwen heb om van me af te bijten."

Gesprek

"Trillend op mijn benen loop ik richting het kantoor van mijn baas. Ik moet nu voor mezelf opkomen. Maar als ik op de drempel sta, durf ik toch weer niets te zeggen en leg ik mompelend het dossier op zijn bureau dat ik voor de vorm had meegenomen. Terwijl ik me uit de voeten probeer te maken, grijpt hij mijn hand. Ik ruk me los, maar hij kijkt me met schuldbewuste ogen aan en zegt: ‘Sorry, Pauline. Sorry van gisteravond.’ Ik slik en knik en zeg niets."

Vergeten

"Die avond, als ik mijn dochter naar bed heb gebracht en de afwasmachine sta uit te ruimen, neem ik een besluit. Ik vertel niemand wat me is overkomen, maar ik ga wel op een assertiviteitscursus. Als Mick de voordeur opent, lig ik woelend in bed. Zachtjes loopt hij de trap op naar boven. Ik doe alsof ik slaap. Ik durf hem niet aan te kijken, want ik ben veel te bang dat hij doorheeft wat er op mijn werk is gebeurd. Morgen gaat het vast beter. Vanaf morgen vergeet ik het.”

LEES OOK:

Interview: Femke Sterken. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden