Peter Beeld Robert Alexander
PeterBeeld Robert Alexander

Column

Peter: “Mijn adem stokte als ik mijn moeder hoorde zeggen: ‘Gutentag, Hoch angesehen Herr’”

Hij is acteur, cabaretier en schrijver. Maar sinds de eerste lockdown is Peter Heerschop (60) – tot zijn eigen verbazing – ook nog iets anders: een Libelle-man! En dat maakt van hem een zeer geschikte columnist voor Libelle online.

Voor corona kon je in in bijna heel Europa met de auto overal zomaar de grens over. Je hoefde niks te laten zien. Gewoon lekker doorrijden. Dat was niet toen ik nog klein was. Dan was de douane met afstand het spannendste deel van de vakantie.

Nagelbijten

Wij gingen vroeger met de auto op vakantie naar Italië en dan moest je, alleen al op de heenweg twee keer de Duitse grens over, twee keer de Zwitserse grens en één keer de Italiaanse. En het was altijd weer nagelbijten of je door mocht rijden of dat alles uit de auto moest. Want dat kon ook.

Alles eruit. En in die tijd hadden je vader en moeder op de grens van een scheiding er twee dagen over gedaan om alles erin te krijgen. En als ik zeg alles, dan bedoel ik ook alles. Als mijn vader eindelijk alles erin had en de achterklep dicht dan kwam mijn moeder nog aanlopen met een voetpomp of een gaslamp.

Vooral niks zeggen

In ijzige stilte werd de eerste 120 kilometer afgelegd. Daar was de Duitse grens. Aan de enorme wachtrij kon je al zien dat de Grenzübergangpolizei er geen makkelijk dagje van wilde maken. Stapvoets naderden we de slagboom. Mijn vader had een stropdas om zijn vakantiepolo om netjes over te komen. Mijn moeder zat al ver van tevoren klaar met de paspoorten op de goeie bladzijde. En wij, de drie kinderen, moesten rechtop zitten, vriendelijk kijken en vooral niks zeggen. Zeker niet over de blikken vlees en de 2 flessen jenever die in de aanhangwagen zaten.

“Koppen dicht”, zei mijn vader, “moeder doet het woord.” Logisch, mijn moeder kon “hallo meneer“ zeggen in het Duits en “nee” als die man zou vragen of we ‘etwas zu zollen hatten’. Je zag de Grote Grensbewakers al staan. Angstaanjagend arrogant, afschrikwekkend uniform en een spiegelende zonnebril. Je voelde hun achterdochtige ogen priemen.

Behandschoende vingers

Nu was het ten eerste de kunst om hun minimale gebaren te begrijpen. Een ultrakleine beweging van de behandschoende vingers omhoog betekende direct stoppen, handen op het stuur en niet ademen. De vingers erna licht draaien met de handpalmen omhoog betekende ‘paspoorten en koppen dicht’. En een hele kleine beweging van 2 vingers richting andere land betekende het bevrijdende doorrijden.

We waren aan de beurt. De officier gaf het teken ‘halt’. Mijn adem stokte als ik mijn moeder hoorde zeggen: “Gutentag, Hoch angesehen Herr.” Ik probeerde zo hard mogelijk niet te denken aan de blikken vlees, de 2 flessen jenever en de wind die ik van de zenuwen voelde opkomen.

Quarantaine

De spiegelende zonnebril kwam met zijn hoofd door het raam en keek naar ons op de achterbank. Keek in de paspoorten, keek nog eens naar binnen en maakte een kleine zwaaibeweging voor zijn neus. “Wass ein Luft, schnell vort” zei de man op een toon die aangaf dat als je nog 5 seconden bleef staan dat je minimaal een week in quarantaine moest.

Die paspoortspanning is er niet meer. Maar nu hebben we wel de QR-vaccinatiecode. Die ga ik vast in 8 talen leren laten zien. Natuurlijk, ik snap dat een QR-code in elke taal hetzelfde is. Ik heb alleen weer zin in die heerlijke spanning van het reizen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden