null Beeld Libelle
Beeld Libelle

Column

Peter: “Mijn ongelijk toegeven? Geen denken aan”

Hij is acteur, cabaretier en schrijver. Maar sinds de eerste lockdown is Peter Heerschop (60) – tot zijn eigen verbazing – ook nog iets anders: een Libelle-man! En dat maakt van hem een zeer geschikte columnist voor Libelle.nl.

Ik ben een pasje kwijt. Ik heb werkelijk al overal gezocht. Eerst natuurlijk in mijn jas en in al mijn broeken. Verder in alle tassen, laatjes, bakjes. Maar ook tussen kranten, zijvakken in de auto, onder de bank, op de wc, in de badkamer, zelfs in de koelkast (je weet maar nooit). Maar dus echt overal gezocht. Dan komt mijn vrouw thuis en die vraagt wat ik zoek. Dus ik leg uit dat het een belangrijk pasje is. Dat moet ik eerst vinden anders heeft het leven voor nu even geen zin. Wat denk je dat zij zegt?

Niet mee bemoeien

Inderdaad. Zij zegt: “Zit het niet gewoon in je jas?” Gekmakend. Ja, daar heb ik natuurlijk als eerst gekeken. “Ja maar heb je goed gekeken? Zal ik nog even kijken? Want vaak zit het toch gewoon in één van je zakken.” Nee, natuurlijk niet. Ik ben niet gek. Oh, dit is zo erg. Zo’n enorme simpelheid van denken dat vooral een vrouw bedrijft. Dus ik herhaal nog een keer dat ze zich er totaal, maar dan ook totaal niet mee moet bemoeien. En ik moet weg. Ben eigenlijk al te laat.

Nu loopt zij richting mijn jas. Ik benadruk nog een keer dat ze daar echt niet in hoeft te kijken. Tot overmaat van vernedering zegt zij ook nog: “Ga maar, ik app ik wel als ik het heb gevonden, maar voel toch ook nog een keer goed in je zakken.” Als ik weg loop, mijn jas aan doe en nog één keer goed in mijn zakken voel, vind ik het pasje.

Toegeven? Geen denken aan

Wat doe jij in zo’n geval? Geef je het toe? Ik niet. Geen denken aan. Er zijn dan twee mogelijkheden voor mij. Ik zeg “laat maar, ik zoek straks wel verder, het is ook niet superbelangrijk. Dag schatje”, óf ik zeg “oh, hier ligt-ie, was dus op een of andere manier in een schoen gevallen onder de kapstok.” Kortom. Dit ga ik niet toegeven.

Ander voorbeeld. Stevige disscussie (grenzend aan ruzie) over iets wat ik toch heel zeker weet. De ander schijnt het tegendeel ook heel zeker te weten. Het gaat hard tegen hard. Na een half uur gelijk proberen te halen kom ik er op de een of andere manier achter dat ik inderdaad helemaal geen gelijk heb. Dat heeft de ander.

Wat doe jij in zo’n geval? Geef je het gelijk toe? Ik niet, geen denken aan. Ik kom dan echt niet verder dan: “Ik word een beetje moe van deze discussie, en het maakt me verder ook niet heel erg uit wie er gelijk heeft. Zullen we er gewoon over ophouden?” Dan kan ik altijd een week later nog een beetje toegeven op een manier dat ik er ook nog heel sympathiek vanaf kom.

Kinderachtig

Je kunt zeggen dat ik kinderachtig ben en dat het toch niet zo moeilijk is. Maar daar zet ik tegenover dat het ook heel flauw kan zijn om direct toe te geven als je iets heel anders vindt. Ergens helemaal niet mee eens zijn en dan toch, om van het gezeik af te zijn, direct te zeggen “oké, dan heb jij gelijk”, dat is ook heel vervelend.

Wat ik ermee wil zeggen: het is allemaal niet zo makkelijk. Dát geef ik dan wel toe.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden