null Beeld

PREMIUMcolumn

Peter: “Natuurlijk had ik toen ook zorgen, maar achteraf gezien was het leven zo zorgeloos”

Peter Heerschop

Het jaar 2022 doet Peter denken aan de tijd waarin hij zelf 20-22 jaar was.

2022, weer een jaar erbij.

Maar ik zie in 2022 iets anders. Dat zie ik de laatste jaren wel vaker. Ik zie daar een groeiend verlangen naar ooit. Ik zie het als 20-22

De echo van ooit

Bijvoorbeeld als ik lesgeef op de Academie voor Lichamelijke Opvoeding. Ik heb daar ooit zelf gestudeerd (in een andere eeuw) en ik geef daar nu dus les, pedagogiek. Op maandag, laat in de middag tot begin van de avond. Aan studenten van 20-22 jaar. En ik herken hoe zij daar zitten, want ik zat daar ooit zelf. ALO-studenten, ik ken dat type. Enthousiast en bewegelijk. Zin in bijna alles. Kijken veel naar buiten en zitten ook vaak aan elkaar.

Logisch, het gaat ook om lichamelijke oefening.

Aan het einde van de les, (ongeveer 20.22 uur) gaan ze weg. En een deel gaat dan bedenken waar naartoe. Ik hoor zinnen door elkaar als ze weglopen.

“Waar ga jij heen?”

“Naar huis.”

“Je kan ook met mij mee.”

“ Wij gaan nog heel even naar... en erna via... naar zijn huis.”

“Als ik daar ook kan blijven slapen.”

“Van mij wel.”

“We zien wel.”

En dan zit ik nog even alleen in het lege lokaal met de echo van ooit.

Zorgeloos met zorgen

Toen ik zelf 20-22 was. Op de ALO.

Natuurlijk had ik toen ook zorgen, maar achteraf gezien was het zo zorgeloos. Sporten, studeren, met vrienden, vriendinnen, sporten, studeren, de stad in en kijken waar je uitkwam. Want dat kwam goed. Soms zelfs heel goed, als een bepaalde vriendin ook meeging naar huis.

Eten wat je wilde, want je bleef toch dun van alles wat je deed. Moeiteloos een nacht door, want je had geen dwingende baan of een roepend gezin.

En ja, je moest wel je tentamens halen en alle praktijkvakken goed afsluiten en de stages overleven op een manier dat je voelde dat je het juiste vak had gekozen... maar eigenlijk lag het hele leven nog open voor je.

Je kon ook zomaar ergens zijn zonder dat iemand wist waar je was.* Zorgeloos. Op het laatste moment kunnen besluiten waar je naartoe ging. Zonder dat helemaal uit te moeten leggen.

Oohhhh en dat gevoel van fit. Van zomaar je bed uitspringen. Bam! Geen kwaaltjes of pijntjes. Geen verpletterend schema van afspraken. Vrijdag nog geen idee wat je het weekend ging doen. Ja, voetballen op zondag, maar de rest...

Alles kan

Wat ik wil zeggen: ik zou graag gewoon weer een jaar of 20, 22 willen zijn. Met de kennis en de ervaring van nu.

Het was toen al prachtig. Maar met wat ik nu weet, wordt het nog veel mooier. Het was met terugwerkende gedachte al zorgeloos, maar het wordt ook nog veel zorgelozer.

Ik weet nu dat waarover ik me toen zorgen maakte, in het algemeen niet nodig was. Ik weet nu dat er hoe dan ook later van alles mis zal gaan. Natuurlijk komt er verdriet en verlies. Het heeft geen zin om je daar zorgen over te maken. Ik weet nu dat er sowieso ook veel moois komt.

Ik genoot toen al, maar ik zal er nog meer van genieten.

Ik was toen best onhandig naar bepaalde vrouwen in de klas. Ik weet nu dat zij dat ook waren. O, wat zou ik ze nu met zelfverzekerde voorzichtigheid kunnen benaderen. En waarom steeds op zoek naar die ene voorgoed? Welnee, ik zou me helemaal suf... maakt ook niet uit.

Ik zou nog langer studeren. Nog meer willen leren. Geld nog onbelangrijker vinden. Weten dat de verantwoordelijkheid alleen maar toeneemt. Alles doen met de rust van het grote genieten.

Alles kan. Kortom, ik wil graag zo’n jaar.

Maar nu natuurlijk nog niet.

Eerst even wachten tot die hele corona voorbij is.

Ik gun nu iedereen van 20-22 een jaar zoals ik toen had.

Dat was toen echt zorgeloos.

PS...

Dit hele gevoel begon met een student van mij.

“U heeft bij mijn moeder op de ALO gezeten.”

“Wie was dat? ... Ja, dat klopt!”

“Volgens haar hebben jullie bijna nog iets met elkaar gehad.”

“Ja, dat klopt, bijna.”

“Volgens mijn moeder was ze vroeger een heel lekker wijf.”

“Ja.”

“Als het anders was gelopen was u nu mijn vader.”

“Ga nou maar zitten, ik wil beginnen.”


*Er waren geen mobiele telefoons en er was geen internet.

Peter Heerschop (60) is acteur, cabaretier en schrijver. Maar sinds de eerste lockdown is Peter - tot zijn eigen verbazing – ook nog iets anders: een Libelle-man! En dat maakt van hem een zeer geschikte columnist voor Libelle online.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden