null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Racheda: “Elk gesprek over de verbouwing eindigde de afgelopen jaren in ruzie”

Racheda Kooijman

Racheda gaat haar woning uitbouwen. Ze heeft lang moeten wachten maar het gaat nu eindelijk bijna van start. Ze krijgt een grotere keuken.

De aannemer belt: of het uitkomt dat hij niet over drie maanden, maar over drie weken mijn uitbouw komt maken. Graag, want dan ben ik na tweeënhalf jaar wachten eindelijk verlost van de dichte keuken waarin ik me weggestopt personeel voel. De keuken is ook nog eens zo klein dat er een tafelmodel koelkast in staat en een vaatwasser van veertig centimeter breed. Handig voor een gezin van vier. O, en we hebben officieel een vierpits fornuis, maar er passen alleen vier steelpannen tegelijk op. Ik zou door dit telefoontje verrukt moeten zijn, dus waarom zinkt de moed me dan in de schoenen?

Dit nieuws moet ik nu aan mijn man overbrengen en ik voorzie gedoe. Hij heeft bij elke verandering ‘wentijd’ nodig. Ik ben het tegenovergestelde. Ik erger me al te lang aan die kleine snertkeuken en heb al vijf moodboards bij elkaar geplakt – terwijl ik helemaal niet van de moodboards ben. De aannemer laat geen ruimte voor wennen. Hij moet het liefst vandaag nog de definitieve kozijnmaten weten en de dikte van de vloertegels. Ik heb die nieuwe keuken al helemaal uitgedokterd, maar Roeland moet ik nog mee zien te krijgen. Wij hebben helaas geen huishouden waarin de man de interieurkeuzes aan de vrouw overlaat. Geen Marokkaanse toestanden dus met vrouwen die alles bepalen, helaas.

“Je raadt nooit wie me net belde… de aannemer! Hij kan eerder beginnen.” Ik breng het luchtig, enthousiast en zeg er expres niet bij dat het al over drie weken is. Misschien kan ik de startdatum wel helemaal achterwege laten. Dat er over drie weken een clubje bouwvakkers aanbelt en ik zeg: “Was je het vergeten? Ik had het wel gezegd, hoor.”

“Wacht even”, zegt hij en hij maakt een armgebaar dat weinig meegaandheid voorspelt. Ik voel boosheid en irritatie opkomen, want ik weet al wat er gaat komen. Elk gesprek over de indeling, de afmeting, de prijs, de materiaalkeuze dat we de afgelopen twee jaar over de verbouwing hebben gehad, eindigde in ruzie en geschreeuw. Het geschreeuw kwam vaak van mij. Iets in de trant van: “Ik bepaal hoe de keuken wordt, want jij kookt toch nooit.”

Onder de gesprekken over tegels lag een rotte cementbodem die meer te maken had met gezien worden en sleur. Ik adem diep in, lach de boosheid gemaakt hartelijk weg en schuif de bouwtekeningen onder zijn neus, plus een plaatje van tegels die ik wil. O, en een printje van de tweedehands keuken die volgende week moet worden opgehaald. “Die maat lijkt me goed, tegels mooi en keuken prima. Is ook wel logisch dat jij dat besluit, jij bent per slot van rekening degene die kookt.”

Fijn hoor, zo’n geliefde die me blijft verrassen. Ik ga snel de tegels bestellen voordat hij zich bedenkt.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden