null Beeld

PREMIUMcolumn

Racheda: “Ik kan hard zijn, maar niet harteloos”

Racheda Kooijman

Racheda vindt haar kerstboom en vooral de kerstversiering erin eigenlijk een doorn in het oog. Ze is dan ook blij dat ze ‘m weer kan opruimen. Maar de rommel weggooien? Ze zou niet durven, en denkt met weemoed terug aan vroeger.

Hij kan eindelijk weg: de boom die me al vijf weken vanuit de hoek van de kamer verontschuldigend aankijkt. Want het is Driekoningen en volgens onze gezinstraditie gaat de boom op die dag eruit. Daarna kronen we onze kinderen tot koningen en mogen zij die avond het menu bepalen. We eten dus al jaren op die dag iets met een P: patat, pizza of pannenkoeken. Waarom ook niet? Na de overdadige maaltijden van de afgelopen tijd kan er nog wel een nul-voedingswaarde-maaltijd bij.

Samengeraapte verzameling

De boom staat ingeklemd tussen de te grote zitzak (graag geen vraag stellen over een van mijn Marktplaats-miskopen) en de boekenkast. Het spijt me dat de boom zo veel ruimte bezet, dat hij mijn favoriete leesplek heeft ingenomen en dat hij mijn huis nóg rommeliger laat ogen. Want hij is niet gestyled en opgetuigd in een basiskleur met maar één steunkleur, zoals goud met rood. Nee, deze boom is volgehangen met een samengeraapte verzameling ballen en knutsels.

Die laatste zijn door mijn dochters gemaakt van nul tot nu, dus de kwaliteit is wisselend. Zij dragen nog geen perfectionistische bril. Voor hen is elke schele kerstman en eng kijkend wc-rolrendier een hoogstandje. Ze niet in de boom hangen is dan ook geen optie. Ik kan hard zijn, maar harteloos niet.

Regenboogboom

Ik weet nog te goed hoe ik als kind zelf genoot van onze ‘regenboogboom’. De lichtjes waren blauw, geel, groen en rood. De blauwe waren mijn lievelings, omdat het schijnsel het midden hield tussen koningsblauw en turquoise. Als het blauw in een pauwenveer. Geen bal had dezelfde kleur of vorm, maar ze deelden wel een thema: dat was genoeg. Ook de drie kralenkettingen hadden verschillende kleuren. Werkelijk niets kwam met iets overeen. Alleen de kerstslingers waren zilver en daarmee dan ook meteen het enige rustpuntje in een verder hysterische boom.

Later

Mijn zus en ik vonden onze boom prachtig en keken na het optuigen voldaan toe. Mijn moeder kon niet laten te verzuchten dat ze later toch écht een boom in één kleur ging nemen. Met witte lichtjes, strikken en allemaal dezelfde ballen. Ik begreep nog niet dat ze met later het moment dat wij opgehoepeld zouden zijn bedoelde.

Ik denk ook regelmatig aan ‘later’, alleen niet in relatie tot een kerstboom. Ik weet nu al dat die knutsels voor altijd in mijn boom gaan hangen. Zodat ik ‘later’ bij het optuigen van de kerstboom weemoedig kan terugdenken aan deze dagen en aan mijn rommelboom.

Racheda Kooijman (46) is schrijver, getrouwd met Roeland en moeder van Louise (10) en Joselien (8). Ze is half Nederlands en half Marokkaans en woont in Soest.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden