null Beeld

Column

Racheda: “Mijn dochter is de meest ongeloofwaardige kwart-Marokkaan die ik ken”

Racheda Kooijman

Bij Racheda gaat het aan de keukentafel over hun Marokkaanse afkomst.

“Mama, niemand gelooft dat mijn opa uit Marokko komt”, zegt mijn jongste dochter met een mond vol kiwi.

Ongeloofwaardig

Met een harde klap laat ze haar vork op de tafel terechtkomen. Haar kracht komt voort uit haar verontwaardiging. Weer een paar butsen erbij in het houten tafelblad. Ik tel ze al een paar jaar niet meer. Vol vuur kijkt ze me aan. Haar blauwe ogen lijken licht te geven, haar blonde haar zit wild om haar lelieblanke gezichtje heen. Haar haar leidt een eigen leven, net als zij overigens.

Ik begrijp wel dat niemand het kan geloven. Ze is de meest ongeloofwaardige kwart-Marokkaan die ik ooit heb gezien. Haar afkomst was op school ter sprake gekomen bij het project Wereldkinderen. Alle kinderen moesten in de klas vertellen uit welk deel van de wereld ze afkomstig waren. Dat werd dan opgezocht op de wereldkaart om daarmee meteen een leerdoel te behalen.

Vol trots had ze verteld dat ze een Marokkaanse opa heeft. En dat ze weet dat ‘schiet op’ in het Marokkaans ‘jalla’ is. Dat we thuis allemaal Marokkaanse schalen hebben, en glaasjes, dienbladen en een echte theepot. En dat je Marokkaanse thee van een grote afstand in het glaasje dient te schenken, omdat de smaak dan lekkerder is.

Liegen

“Daarna bleven een paar Marokkaanse kinderen me heel lang aanstaren. Zo stom! Alsof ik over zoiets zou liegen.” Het woord liegen brengt me terug naar de tijd dat ik acht jaar was. Toen begon ik met liegen over mijn afkomst. Als kinderen vroegen waar ik vandaan kwam, maakte ik ze wijs dat ik half-Spaans was in plaats van half-Marokkaans. Mijn vader zag ik nooit, dus mijn leugen zou nooit worden achterhaald door een Marokkaanse man aan de schoolpoort.

Ik begon met liegen omdat ik niet bij die groep wilde horen waar negatief over werd gesproken. En ja, in een Amsterdamse arbeiderswijk krijg je die vooroordelen al vroeg mee. Dat ze ‘onze huizen en onze banen inpikken’ en ‘hier alleen maar zijn om een uitkering te trekken’. Bij mijn dochter speelt dit niet. Voor haar zijn Marokkanen gewoon mensen met donker, krullend haar en bruine ogen. Haar moeder hoort bij die groep, als is het maar voor de helft. Ik heb de leugen tot mijn negentiende volgehouden, om toen zelf tot de conclusie te komen dat met mijn voornaam en uiterlijk die half-Spaanse roots helemaal niet geloofwaardig waren.

Over een trauma wordt in de psychotherapie gezegd dat er drie generaties voor nodig zijn om verdere overdracht te voorkomen. Mijn dochter slaat gewoon twee generaties over en doet me inzien hoeveel jaren ik heb besteed aan me onterecht schamen voor iets dat me maakt tot wie ik ben.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden