null Beeld

Recht uit het moederhart: “Het is nooit jullie fout, jongens”

Nu Hanneke (36) haar zoons nog maar om de week ziet, lijken ze sneller te veranderen dan ooit. En evenredig met hun centimeters groeit ook haar trots. Een liefdesbrief, recht uit haar moederhart.

Lieve jongens,

Of jullie echt weten wat Facebook is, dat betwijfel ik. Jullie zit nog net voor de eigen-smartphone-fase en tegen die tijd gaan jullie vast liever Snapchatten of Instagrammen. Het maakt ook niet uit. De reden dat ik deze brief aan jullie begin met een van de grootste afleiders op mijn eigen telefoon, is dat Facebook me deze week ook een mooi cadeau gaf. Een herinnering van vijf jaar geleden. Een foto van Freek, je was toen één, waarop ik zelf je pony had geknipt. Het resultaat was een soort Coupe Calimero.

null Beeld

Die foto is mijn lievelings. Of in ieder geval een van mijn favorieten. Natuurlijk omdat je eruitziet om op te vreten, maar ook omdat-ie model staat voor mijn moederschap. Ik probeer ook maar wat. Vol goede bedoelingen en met een lichte laksheid in de praktische zaken breng ik jullie groot. En als ik jullie nu zie, ruim 1 meter 20 allebei en vol met goede grappen, dan spat ik bijna uit elkaar van trots.

Flinke venten al. Creatief in treuzelen (Guus), meedenkend in klusjes (Freek), elkaars beste vriend en grootste vijand. Een knuffel moet in drievoud worden aangevraagd (Guus) en een bord wordt standaard niet leeggegeten (Freek). Echt lekker op schoot kruipen lukt al niet meer. Benen te lang, bos haar in mijn gezicht en vooral een gebrek aan zitvlees. Wat zijn jullie toch heerlijk jezelf.

Nieuwsgierig tot op het bot en allang niet meer voor de gek te houden. Grappig zonder het zelf te weten (Mama? Waren er toen jij kind was nog Romeinen?), de hele week druk met school, paardrijden en BSO en toch altijd goed geluimd. Bijna dan. Met mooie verhalen over poep, een zelfgebouwd insectenhotel in de tuin en in het weekend minimaal één discovoorstelling en een ontilbaar bouwwerk van technisch Lego is het alles behalve saai.

Vergeef me

Vergeef me dat ik jullie soms over één kam scheer, zelfs in de aanhef van deze brief. Ik voel zo goed dat Guus Guus is en Freek Freek. Jullie zijn allebei je mooie eigen zelf. Een nerd en een showpony. En dat schrijf ik met liefde. Ik ben zo trots op hoe jullie je eigen weg vinden. En ook hoe wij ‘m vinden nu, met z’n drieën.

Het is niet makkelijk voor jullie, dat papa en ik uit elkaar gingen. Het wonen in twee huizen, het missen van de een en de loyaliteit naar de ander. Het altijd moeten delen van mijn aandacht, terwijl je allebei volle focus verdient. Ja, ’s avonds gaan jullie tegelijk naar bed. Ook al is Guus 20 maanden ouder. Dat heeft niks te maken met jullie en alles met mij. Jullie licht chaotische en sensitieve moedertje is dan gewoon op. Na 347 ‘mama?’s op een dag is de koek dan op. En dat spijt me jongens. Ik gun jullie je een-op-een tijd en dus koester ik onze 10-minuten-gesprekjes als je in je eigen bed ligt.

Zo knap

Het is wat het is jongens. Dat ik soms kortaf ben, omdat ik moe ben. Dat ik ieder moment dat jullie buitenspelen meteen aangrijp om nog even te kunnen werken. Dat ik soms huil om dingen die jullie niet weten of begrijpen, maar wel voelen. Dat de dag dat jullie twee matchende sokken dragen minstens Kerst of je verjaardag moet zijn. Dat mijn omelet een roerei wordt en dat jullie iedere zondag weer een paar knuffels uitkiezen om mee naar papa te nemen. Daar kiezen jullie niet voor en dealen jullie wel mee. En dat vind ik zo ontzettend knap.

Soms worstel ik ermee, met mijn rol als moeder. Doe ik het allemaal wel goed (genoeg)? En soms denk ik dat jullie dat weten. Maar weet je? Als ik mopper, zucht, zeur, of huil, dan is het nooit jullie fout. Nooit. Want jullie doen je best. En ik ook. En jullie praten zo goed, over alles wat jullie denken en voelen. En zolang jullie die veiligheid voelen is het goed.

Hulplijn

Het belangrijkste vind ik dat jullie jezelf vinden en jezelf zijn. Dat je het leven leert, met de mooie en de moeilijke dingen. Dat fouten maken mag en dat je als het nodig is een hulplijn inschakelt. Wie je maar wilt. Papa, mij, een vriendje of elkaar. Dat doe ik ook. In de meeste gevallen rooien we het prima en helpen we elkaar. En als het écht nodig is, kunnen we altijd nog een afspraak maken bij de kapper.

null Beeld

Hanneke Mijnster (36) is jongensmoeder, recent single en freelance verhalenmaker. Met rasse schreden vindt ze haar weg tussen co-ouderschap en carrière. Ze leert het leven en vertelt er graag over. Samen met Guus (8) en Freek (6) en haar lieve vriendinnen maakt ze van elke dag iets moois.

BEKIJK OOK: Onze gezinsvlogger Christien stond er na het overlijden van haar man alleen voor met haar 4 jongens. Tot ze Dirk ontmoette. In deze video vertelt ze hoe haar kinderen omgingen met de nieuwe liefde van hun moeder.

LEES OOK:

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden