null Beeld

Renée (64): ‘Was dit nou de man op wie ik zo gek was geweest?’

Lees deze week het verhaal van Renée, die een jaar geleden een moeilijk besluit nam. "Ik heb me in geen jaren zo goed gevoeld."

Online redactie Libelle

Renée (64): “We trouwden toen we allebei net dertig waren. We kregen twee dochters, ik had een fulltime baan en mijn man was vaak voor zaken een paar dagen weg. Er kwam dus heel veel op me af, maar dat kon ik best aan. Natuurlijk vond ik het jammer dat de verliefdheid overging, maar erger vond ik het dat ik mijn man met heel andere ogen ging bekijken. Was dit nou de man op wie ik zo gek was geweest? Die wat saaie zakenman, die al zijn energie in zijn werk stopte en verder nergens belangstelling voor had? Die liep te mopperen als we een avondje weg moesten, want hij had nog iets willen nakijken. Die nooit te porren was voor iets onverwachts. Verjaardagen van onze ouders en een paar goeie vrienden waren verplichte nummers waar hij niet onderuit kon, maar verder wilde hij niets. Geen toneel, geen concert, geen museum en liefst ook geen vakantie. En het ergste was dat hij vond dat ik ook thuis moest zijn. Hij kon het niet goed hebben als ik een avondje wegging met een vriendin. Natuurlijk deed ik het toch, maar dan liep hij drie dagen te mokken. Ik heb geprobeerd me aan hem aan te passen, maar dat kostte me steeds meer moeite. Met de kinderen op kamers verdween de levendigheid uit huis. Er bleef alleen maar saaiheid over en dat ging zo zwaar op me drukken. Ik kreeg last van slapeloosheid, van sombere stemmingen, van plotselinge huilbuien. Als ik samen met mijn man in één kamer was, leek het alsof de muren op me afkwamen. Op het laatst had ik nog maar één gedachte: ik moet hier weg!

Het besluit

Een jaar geleden heb ik tegen mijn man gezegd dat ik wilde scheiden. Hij was kwaad maar ook verdrietig, en dat vond ik verschrikkelijk. Maar mijn besluit stond vast. Zijn familie neemt het mij kwalijk dat ik een man van die leeftijd in de steek heb gelaten, want zo voelen zij dat. Ik heb ook goede vrienden verloren, er zijn er maar een paar die het begrijpen. Ik heb mijn man zo veel mogelijk geholpen met verhuizen. Hij woont nu in een best aardige flat. Zelf woon ik in een tweekamerflat die eigenlijk te klein is, maar dat maakt me niet uit. Ik ben vrij, ik kan weer ademen. Ik volg een cursus kunstgeschiedenis en ga naar musea en toneel. Het zit me nog steeds erg dwars dat ik mijn man verdriet heb gedaan, maar tegelijkertijd heb ik me in geen jaren zo goed gevoeld.”

Interview: Tineke Beishuizen Beeld: iStock.

Ook uw verhaal vertellen? Mail dan naar redactie@libelle.nl o.v.v. Vrouwen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden