null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Roos: “Fotoshoots vind ik altijd heel leuk. Ongeveer een kwartier”

Ze heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft Roos Schlikker (46) in Libelle wat haar bezighoudt.

Ik had de mail te snel gelezen. Dat doe ik vaker. Even diagonaal over de regels racen, snel “Ja prima” antwoorden en hoppa, dat is ook weer van de to do-lijst. En nu zit ik ermee. Ik had toegezegd aan een blad om een telefonisch interviewtje te geven over mijn vier katten. Zo gepiept, dacht ik. Maar ik had genegeerd dat er ook een fotoshoot bij hoorde. Ik. Op de foto. Met én Bolletje én Pluisje én Ciske én Felix. Je zou van minder overspannen raken.

Dat doe ik ook. Ik vind fotoshoots altijd heel leuk. Ongeveer een kwartier. Daarna slaat onherroepelijk de stress toe. De eerste keer dat ik voor de achterkant van mijn boek op de kiek moest, was helemaal een bevalling. Wat moest ik in vredesnaam aan? Spijkerrokje? Te jong. Jurk? Te gala. T-shirt met Little Miss Naughty? Niet handig als je serieus genomen wil worden. Leren jack? Te shabby. Coltrui? Gaaaaap. Wees gewoon jezelf, zeggen ze dan. Maar ik heb zo veel mezelven. Ik ben Little Miss Naughty, een tomboy op gympies en een hoge hakkenfetisjist. Kiest u maar.

Daar komt bij dat ik echt alleen aardig op foto’s sta als ik lach. Fotografen willen altijd bewijzen dat ze ook een goede serieuze plaat van me kunnen maken. Eén keer zwichtte ik omdat het een belangrijke krant en een serieus onderwerp betrof. Sindsdien sta ik in hun archief met een kop alsof ik net de pleeborstel heb afgelikt. Wat een ellende.

Maar vandaag komt er een heuse styliste met een gezellig joggingpak, dat stelt enigszins gerust. De visagiste masseert de vouwen uit mijn kop terwijl Ciske de Kat vrolijk midden tussen haar zorgvuldig gereinigde kwasten aan zijn piemel gaat liggen likken. Ik murmel nog een excuus, maar het wordt erger. Zodra de fotograaf zijn camera pakt, schieten de katten vier verschillende hoeken in. Daar sta ik, in mijn geleende pakkie, waar Bolletje als ik haar vastgrijp in no time een haal in maakt, terwijl ik Pluisje met brokjes achter de boekenkast vandaan poog te lokken, Ciske het likken voortzet naast de vuilnisbak en Felix heftig mept richting de fotograaf. Die klikt ontspannen verder en zegt na een uurtje: “Ik heb ze er allemaal op. Ik retoucheer ze gewoon bij jou op schoot, komt goed. Maar kun je iets minder verwilderd kijken?”

Binnenkort mag ik het eindresultaat zien. De poezen staan er vast enig op.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden