Roos Schlikker Beeld Petronellanitta
Roos SchlikkerBeeld Petronellanitta

Column

Roos: “Ik heb geen hekel aan geluid, maar met gehum en gepulk kan ik niets”

Ze heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft Roos Schlikker (46) in Libelle wat haar bezighoudt.

Noem mij pietluttig. Noem mij kleinzerig. Noem mij hysterisch. Maar ik kan het niet helpen. Ik lijd eronder. Van nature kan ik tamelijk luid zijn. Ik heb een lach die zwermen vogels doet opschrikken. Vroeger schaamde ik me daarvoor, nu laat ik hem rustig schallen. Wat ik wel gênant vind, is mijn eigen afwijking: ik kan niet tegen kleine geluidjes.

Gerasp

Als François en ik samen een film kijken, pulkt hij vaak aan zijn nagel. Een gewone sterveling zal het niet opvallen, maar ik hoor het. Tsak, tsak, tsak, het gerasp van vlees op vlees. Ik kan het niet laten, voor ik het weet geef ik hem een tik op zijn vingers.

De allerergste kleine geluidjes zijn afkomstig van de hummers. Ik kom ze soms tegen op plekken waar ik überhaupt liever niet wil zijn. In een lift bijvoorbeeld van een heel, heel hoog gebouw. Beleefdheidshalve groet ik de man in grijs pak met vrolijk contrasterende stropdas. Wat mij betreft is dan de fase van sociaal contact voorbij. Zo niet voor de hummer. Eerst probeert-ie het nog met een praatje. Lekker weer hè? Ik knik zo afgemeten dat hij weet: een gesprek zit er niet in.

Hummerdehum

Hij leeft echter in de veronderstelling dat hij moet worden gezien, dat hij moet worden gehoord, dat hij aandacht behoeft. Mijn totale, toegewijde aandacht. Dus begint hij heel zacht te hummen. Hum, hum, hummerdehum. Op een ultravrolijk, niet nader te definiëren wijsje. Als ik niet reageer, wil hij er ook nog weleens bij pommen. Hum hum hummerdehum, pomtiedomtiedom.

Met zijn ogen spiekt hij. Zie ik hem wel? Deze vrolijke hummer die zo vreselijk goedgemutst is en fan-tas-tisch in zijn vel steekt? Hoor ik hem? Zijn ontspannen gezoem? Nee? Dan larderen we alles met wat extra klakken van de vaalgele tong. Hum hum hum. Pomtiedomtiedom. Klakkerdeklak. Klakkerdehum. Pomtiedieklak. Drieëntwintig hemeltergend eindeloze etages lang. Ik heb geen hekel aan geluid. Ik houd van wijsjes, gefloten of gezongen. Maar zing en fluit dan uit volle borst. Of trek keihard aan de velletjes van je nagel, dan zijn we ervan af. Met gehum en gepulk kan ik niets.

Ja, ik weet het, ik ben pietluttig en heb een achterlijke minigeluidjesfobie. Er zit maar één ding op. Tijdens de eerstvolgende pulk- of humsessie zal ik zomaar uit het niets keihard mijn lach laten schallen. Een geschater waarmee ik mezelf uitlach. En alle vogels doe opschrikken.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden