null Beeld

Column

Roos: “Ik overleefde die ene harde oudjaarsnacht en sindsdien werd alles beter”

Roos Schlikker

Ze heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft Roos Schlikker (46) in Libelle wat haar bezighoudt.

Ik heb er helemaal geen zin in. Oud en nieuw. Corona hijgt met allerhande varianten in onze nek. Een kerstvakantie gedompeld in sneltesten en mondkapjes. Echt, ik kijk er niet naar uit. Weer een vernachelde eindejaars, bah. Maar terwijl ik hardop mopper, gaan mijn gedachten opeens terug naar die moeilijkste oudjaarsnacht ooit.

Het was 2008 en eind november van dat jaar was ze geboren. Onze dochter Liv die helaas een chromosoomafwijking had. Enkele dagen later begroeven we haar. Er hingen al lichtjes in de bomen van de stad. In de week voor oud en nieuw ging het niet goed met me. Zoals elk jaar was er een feest, maar hoe moest ik iedereen onder ogen komen?

Proosten op het afgelopen jaar. Terugblikken op al die goede tijden. Proosten op het nieuwe jaar. Op al dat moois wat ons te wachten stond. Wat nou goede tijden, wat nou moois? We zouden de avond doorbrengen met een groep vrienden. Een heel aantal had ik al een tijdje niet gezien, in elk geval niet meer sinds die fase vol van geboorte en sterven. Ik vond het lastig voor ze. Wat zeg je op zo’n moment? Ik had zelf ook geen flauw idee. Even overwoog ik niet te gaan, maar met z’n tweeën thuisblijven met een glaasje champagne leek me ook wat droef. “Let’s get it over with”, verzuchtte ik tegen François toen we ons dik inpakten met sjaals, mutsen en handschoenen. Een buffer tegen de kou en misschien ook wel een buffer tegen pijnlijke steken die plotseling onbedoeld kunnen worden uitgedeeld.

Let’s get it over with. Alles gaat voorbij. Om twaalf uur zou ik iedereen zoenen, om half één kon ik weer thuis zijn. Klaar. Het was halfzeven de volgende morgen toen ik giechelend struikelde over mijn eigen drempel. De weerslag van honderden zinnen klonk door mijn hoofd. Schouderkloppen, oprechte interesse, warme zoenen, goede slechte grappen, confessies, tactvol informeren, stevige knuffels. Op de fiets onderweg naar huis verloor ik mijn sjaal. Ik had de kou niet eens gevoeld. Mijn pantser had ik niet meer nodig.

Nu, jaren later, mag ik diezelfde vrienden misschien niet kussen op oudjaarsavond. Maar ze zijn er nog wel. Daarnaast heb ik op de koop toe dat ene waar ik in 2008 zo naar verlangde. Een gezin om mee te proosten. En ik weet: ik overleefde die ene harde oudjaarsnacht. Sindsdien werd alles beter. En valt er stiekem niets te klagen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden