null Beeld Ester Gebuis
Beeld Ester Gebuis

Roos: “Naarmate ik ouder word, leef ik meer vanuit mijn hartsverstand”

Ze heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft Roos Schlikker (46) in Libelle wat haar bezighoudt.

“Ik ben gewoon heel rationeel. Je moet niet voelen, je moet het wéten.” Ik hoor het mezelf als gevatte twintiger nog zeggen. Want wat wist ik destijds alles toch heel zeker. Ik hield van theorieën, van studeren, van boekenwijsheid, de wereld in mijn hoofd. Mijn moeder was veel intuïtiever. Zij zei ooit dat ze op Ruud Lubbers stemde, omdat ze voelde dat dat een aardige man was. Bezopen, vond ik. Je kunt je stem toch niet aan een buikgevoel geven? Dat laatste vind ik nog steeds niet zo handig, maar laten we wel wezen, veel van ons doen dat wel. Naarmate ik ouder word, leef ik steeds meer vanuit een onuitgesproken weten, iets wat niet te beredeneren is. Hartsverstand noem ik het.

Het heeft me grote diensten bewezen. Dat begon met die ene vakantie. De kinderen waren nog klein, we hadden een weekje zon geboekt, maar Róman was hangerig. Een zomergriepje, dachten we. Lusteloos hing hij tegen me aan in het pierenbadje, ik zong zacht liedjes om hem wat af te leiden. Plotseling wist ik het. “Fran, hij moet nú naar de dokter”, zei ik vlug. François keek me suf aan. “Hoezo? Hij heeft maar een beetje koorts, is dat niet wat overdreven?” Ik schudde mijn hoofd, haastte me naar de hotelreceptionist, die ons richting huisarts stuurde. Hij onderzocht Róman en keek mij doordringend aan. “Dit jongetje heeft zowat een longontsteking. U had geen uur later moeten komen, dan was het zeker ziekenhuiswerk geworden.” Nog altijd weet ik niet wie of wat me influisterde dat Róman medische hulp nodig had, maar ik ben ongelooflijk blij dat ik ernaar heb durven luisteren.

Sindsdien doe ik dat veel gemakkelijker. Soms valt weten niet te beredeneren, het is een zacht gefluister vanuit je binnenste. Moest ik moeder worden om die stem te horen? Of gewoon ouder? Ik denk het laatste, want ik zie het steeds vaker om me heen. Vrienden en vriendinnen, vroeger de ratio op pootjes, die opeens zeggen dat iets wel of niet goed voelt. Hartsverstand, mijn moeder kende het maar al te goed. Hoewel ik nog altijd niet op iemand zal stemmen van wie ik het gevoel heb dat-ie aardig is, mijn onberedeneerde stem die ergens vanuit mijn buik klinkt, zal ik nooit meer negeren. Echt luisteren naar jezelf en jezelf daarbij volledig horen, is soms verstandiger dan alleen maar luisteren naar je verstand.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden