null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

column

Roos: “Op een dag besloot ik dat zondigen niet bestaat. Ik mag alles eten”

Ze heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja... en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft Roos Schlikker (46) in Libelle wat haar bezighoudt.

Geklooi met eten

Eigenlijk is het een wonder dat ik geen eetstoornis heb. Mijn moeder had er namelijk wel een. Zo lang als ik me kan heugen, had ze het over het belang van gezonde voeding. Mooi natuurlijk, behalve dan dat ze zelf wel érg weinig nam. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ze, als we ergens gingen lunchen, alleen het beleg at – doorgaans iets magers als carpaccio – en het brood wegmoffelde onder haar servet. Al toen ik een jaar of tien was, raakte ik ervan overtuigd dat ik een enorme vreetzak was, puur omdat ik mijn boterhammen wél opat. In mijn puberteit woog ik al snel meer dan zij. Niet zo gek, ze kwam doorgaans niet verder dan een kilo of 52. Toen ik de zestig kilo passeerde, durfde ik dat aan niemand te vertellen. Ik voelde me een mammoet. Toch bleef ik redelijk gewoon eten. Destijds concludeerde ik dat ik geen doorzettingsvermogen had, inmiddels denk ik: gelukkig maar. Want dat geklooi met eten droeg niet bij aan mijn moeders levensgeluk.

Zondigen bestaat niet

Fijn dat mij dat bespaard is gebleven. Hoewel... als ik eerlijk ben, had ik misschien geen eetstoornis, maar een eetprobleem was er wel degelijk. Het is alleen een probleem dat de halve maatschappij heeft: ik deelde voedsel op in ‘slecht’ of ‘goed’. En dan niet zozeer afhankelijk van de voedingswaarde, maar van het aantal calorieën. Zo meende ik jarenlang dat bananen ‘slecht’ waren. Van de fruitopties zijn die namelijk het meest dikmakend, wist ik. In wezen is dat flauwekul. Ja, in een banaan zitten meer calorieën dan in een handje blauwe bessen, maar er is niets mis met er een eten. Zolang je maar niet elke dag een hele tros in je holle kies duwt. Als je het zo bekijkt, bestaat verboden voedsel überhaupt niet. Toch geloven veel mensen van wel. “Vandaag mag ik even zondigen”, verzucht een vriendin als ze een toetje bestelt. Zondigen. Het woord alleen al. Je doet iets wat verkeerd is, wat slecht is, wat jou slecht maakt. Mal toch, zo veel oordeel over een ijsje. Op een dag besloot ik dat zondigen niet bestaat. Ik mag alles eten. Sindsdien ben ik kilo’s lichter. Want wie niet kan zondigen, heeft er ook geen behoefte aan buiten de lijntjes te kleuren. Wat had ik dat mijn moeder graag nog uitgelegd. Boven een bord carpaccio. Met een dikke snee brood.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden