Column Roos Beeld Libelle
Column RoosBeeld Libelle

PREMIUMcolumn

Roos Schlikker: “Bij een hond moet je altijd het spiegeltje kunnen zien, zei de kapster”

Roos Schlikkers

Roos Schlikker (45) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Toen ik nog studeerde, keek ik elke dag naar Koffietijd vanwege mijn favoriete onderdeel: de metamorfose. Visagist Mari van de Ven ging op bezoek bij iemand die een opfrissertje kon gebruiken. Het resultaat was vaak verbluffend. Een dame met lang-niet-bij-de-kapper-geweest-haar (tegenwoordig noemen we dat coupe corona) en een lusteloze oogopslag werd omgeturnd in een heerlijk frisse verschijning. Het meest verheugde ik me op het moment waarop Mari poeder van zijn kwast af blies, pal in de camera. Het leek alsof een fee met sterrenstof strooide.

Transformatie

Nog altijd hou ik van transformaties, omdat ze een belofte in zich dragen. Hoe grauw ik mezelf ook voel in mijn eeuwige huishoody met alleen een lik Nivea op mijn snuit, ik weet dat er altijd een tovenaar kan verschijnen die van dit vermoeide eendje een zwaan maakt. Of in elk geval een opgedofte postduif.

Hondenkapper

Omdat ik zo metamorfosegek ben, was ik dan ook razend enthousiast toen Frenkie naar de hondenkapper ging. Hij is een halve husky en heeft een enorme vacht. Prachtig, maar ook erg dik, dus enige uitdunning leek me wel op zijn plaats. Dat vond de dame van de trimsalon ook. Ze fronste toen ik kwam aandrentelen met mijn haarbal op pootjes. “Oe, hier moet iets gebeuren.” Ik knikte geestdriftig: “Jaaa, wat een haar hè?” De trimster keek een beetje streng. “Dat gaat zo niet. Bij een hond moet je altijd het spiegeltje kunnen zien, anders blijft daar van alles in hangen en dat is natuurlijk niet de bedoeling.” Ik murmelde wat, al had ik geen idee wat ze bedoelde. Maar een spiegeltje klonk metamorfose-technisch zeer passend, dus van mij mocht ze haar gang gaan. Ik kon niet wachten op het eindresultaat.

Spiegeltje

Twee uur later haalde ik Frenkie op. Zou hij een gezellig scheidinkje hebben gekregen? Of een geinig kuifje? Ik opende de deur van de salon en ik zag... een haarbal op pootjes. “Maar… het spiegeltje?” vroeg ik. “Helemaal bijgewerkt!” wees de kapster trots. Toen pas begreep ik haar. Het hondenspiegeltje is de anus. Hangt daar haar voor, dan blijft er poep in bungelen. “De rest van het haar moet je lekker zo laten”, vond ze. “Dat hoort bij hem.” Zo is het natuurlijk. Eenmaal thuis draaide Frenk een lekkere drol voor de deur en liet een walm van poeder achter. Wat ergens toch betoverend was.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden