Roos Beeld Petronellanitta
RoosBeeld Petronellanitta

column

Roos Schlikker: “De toneelster en ik kwamen niet nader tot elkaar”

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze voor Libelle wat haar bezighoudt.

“Dag, ik ben Emily, leuk kennis te maken.” Mijn stem bibberde tijdens de eerste repetitie van Emily, of het geheim van Huis ten Bosch, een toneelstuk over het koningshuis. Ik was weliswaar al jaren verbonden aan een theatergroep, maar dit was mijn eerste grote rol. En ik zou mogen spelen met háár, de grande dame van de club.

Burgermeisje

Op van de zenuwen zei ik tijdens die lezing wat eerste zinnetjes. Mijn maag maakte een koprol, mijn wangen gloeiden, oogcontact maakte ik niet. Niet omdat ik zo opging in de rol van burgermeisje dat voor het eerst de vorstin ontmoet. Nee, ik waande me écht op audiëntie bij de koningin. En zij, de actrice, keek naar me met een blik die het midden hield tussen ongeduld en diep medelijden. Ik moest het nog maar eens proberen.

Dat deed ik, veel en vaak. Ik oefende me schor en uiteindelijk kwam het met Emily helemaal goed. Maar om nou te zeggen dat de toneelster en ik nader tot elkaar kwamen, nee. Niemand kon zo dodelijk een stilte laten vallen als ik iets had gezegd. Niemand beheerste de kleine oogrol zo goed als zij.

Handigheidjes

Toch zei ik meteen ‘ja’ toen ik twee decennia later werd gevraagd opnieuw haar schoondochter te spelen. Haar gemak, haar timing, haar finesse op het podium, ik wilde erbovenop zitten en zien welke handigheidjes ze zich eigen had gemaakt. Toen we begonnen met repeteren, merkte ik al snel dat het woord handigheidjes misplaatst was. Niks trucs. Ik zag iemand die werkte, worstelde, nadacht over elk zinnetje. Ik zag haar frustratie, haar onzekerheid. Dat was het keerpunt, want zij zag hetzelfde bij mij.

We maakten geintjes onderling, we vertelden over onze angsten op het podium en in de kleedkamer hadden we zelfs intieme gesprekken over de mannen in onze levens. Voor het eerst ontmoetten onze ogen elkaar echt.

Dit is nu alweer jaren geleden. Ik speel geen toneel meer, ben te druk met schrijven. Laatst vond ik in een lade een kaart. Mijn eerste column was net verschenen en in prachtig priegelhandschrift had de actrice me geschreven dat het haar deugd deed mij in háár krant tegen te komen. Ik glimlachte. Mijn maag maakte even een koprol, mijn wangen gloeiden, net als heel lang geleden op die eerste repetitie. ‘Ben trots op je’, stond er. Heel even voelde ik me alsof ik een kusje had gekregen van de koningin.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden