Roos Schlikker Beeld Petronellanitta
Roos SchlikkerBeeld Petronellanitta

PREMIUMRoos Schlikker

Roos Schlikker: “Het raakte me dat mijn moeder dit deed”

Redactie

Roos Schlikker (45) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Tomatensoep. Champignonsoep. Mosterdsoep. Een rij blikjes boven mijn moeders bureautje. Het is Moederdag en ik denk opeens aan het verhaal dat Corine, mijn moeders oudere zus, vertelde. Hun moeder was grillig, opvliegend, ronduit agressief soms. Ze was bipolair, net als mijn moeder, maar die wist dat pas op haar zestigste. Het enige wat ze tot die tijd over mijn oma zei, was: “Ik lijk níet op mijn moeder.”

Koude drab

Nu zat ik met Corine in een koffietentje, terwijl ze soepen opsomde. “Ze maakte ze niet warm, omdat ze geen troep in de keuken wilde maken. Ze deed alles om mijn moeder niet te irriteren. Ze at koude drab om niet op te vallen.” Niet opvallen, het de ander niet moeilijk maken. Het raakt me dat mijn moeder dit deed. Misschien omdat ik iets herken. Koude soep heb ik nooit gegeten, maar ik paste me wel aan aan mijn moeders humeuren.

Corine springt op en roept: “Wat gezellig om dit zo allemaal aan jou te vertellen! Ja, want het kwam goed, hoor. Vlak voor jouw oma overleed, zei ze: ‘Jij hebt veel meer van je vader gehouden dan van mij.’ Ik knikte. Ze zei ook: ‘Ik ben een slechte moeder.’ Ik heb dat niet ontkend. Maar weet je, ook zij heeft betekenis gehad in ons leven. Zo is het toch? Dus zei ik: ik acht u zoals u bent.”

Psychiater

Ik acht u zoals u bent. Wat een mooi zinnetje. “We hebben een rare familie, maar we horen wel allemaal bij elkaar. Ook jouw moeder.” Corine lacht. “Hier heb ik ook eens met haar gezeten. Ze praatte maar. Over de dood en mensen die zelfmoord pleegden. Dat haar psychiater dat een slecht idee vond. Daar was ze het mee eens. En weet je wat er toen gebeurde? Opeens, midden in een zin, stond ze op en liep ze weg. Met stevige pasjes, zo de straat uit. Vind je dat nou niet raar?” Ja. Dat was raar. Ik realiseer het me nu, jaren na dit verhaal, opnieuw. Net als dat het raar is dat ze niet meer leeft.

Ze liep zomaar weg. Mijn straat uit. Vandaag is het Moederdag en ik voel hoe groot het gat is dat ze achterliet. Mijn mooie, malle, goede moeder. Want een goede moeder was zij wel. Eentje vol onvermogen, maar met een groot hart. Ik acht haar precies zoals ze was. En in de verte ruik ik tomatensoep.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden