null Beeld

Roos Schlikker: “Ik ben milder geworden. Ook ten opzichte van anderen”

Libelle-lezeressen kennen haar al, onze columniste Roos Schlikker (41). Die niet alleen schrijft, maar straks ook op tv is te zien als een van de kandidaten in Wie is de Mol? Hoog tijd voor een gesprek. Over haar leven, haar jeugd, haar eigen gezin met man François, zoontjes Miró en Román en over hun overleden dochtertje, Liv.

Online redactie Libelle

Afgelopen september werden haar columns gebundeld onder de titel We rommelen maar wat aan - een motto dat ze later op haar grafsteen wil, want het zegt precies wat ze denkt over het leven. “Toen ik 20 was, dacht ik: als ik 40 ben, dan heb ik een gezin en een goede carrière, en dan ben ik een stabiel, verstandig mens dat weet hoe het leven moet. Nou, dat is helemaal niet zo. Dat gezin en die carrière zijn gelukt, maar nog steeds neem ik het mezelf voortdurend voor om het beter te doen."

Milder

Eén verschil met vroeger is er wel: “Ik ben milder geworden. Ook ten opzichte van anderen. Vroeger was ik veel kritischer. Naar mezelf toe ben ik dat nog steeds wel een beetje. Als ik dan weer die zak pepernoten heb opgegeten en ik lig amechtig op de bank, dan vind ik mezelf wel een sukkel. Maar ja, dan denk ik, ik ren wel een extra rondje hard. Als ik niet zou sporten, zou ik echt vierkant zijn.”

Verantwoordelijkheidsgevoel

Niet alleen het ouder worden maakt dat verschil. “Het is ook de onoplosbaarheid van dingen. Mijn moeder, die manisch-depressief blijkt. Dat is ze altijd al geweest, maar de diagnose is pas een jaar of 6 geleden gesteld. Ik ben er daardoor achter gekomen hoeveel we eigenlijk altijd verhuld en verborgen houden voor de buitenwereld. Mijn moeder heeft haar hele leven hard geprobeerd om normaal te zijn. Dat is ze niet - en wat is ook normaal? Soms gaat het wel, maar soms moet ze gillend naar buiten. Soms heeft ze depressies die wel 2 maanden duren. Dan heb je 2 maanden lang iemand die er niet meer wil zijn. Dat klinkt dramatisch, en dat is het ook.”

Aanpassen

Voor enig kind Roos was het dat ook, al wist ze dat toen niet. ‘Mijn moeder was anders dan andere moeders. Ze was niet een moeder die pannenkoeken stond te bakken als ik thuiskwam. Ze was erg op zichzelf, zat vaak alleen op haar kamer. Ze was er wel voor me als ik iets nodig had of zo. Maar ik was een vrij zelfredzaam kind. Ik weet niet of ik dat daardoor werd, of dat ik al zo was. Hoe dan ook was ik geen kind dat veel vroeg. Ik heb altijd goed voor mezelf kunnen zorgen. Dat heeft me in de rest van mijn leven erg geholpen, dat is wel een voordeel. Ik was en ben erg goed in me aanpassen, ik wilde en wil geen problemen veroorzaken. Ik zorgde dat ik het goed deed op school, ik was goed in sport, ik had vriendjes en ik was altijd vrolijk. Ik denk dat je je dat wel aanleert of zo.”

Permanente angst

Het is misschien een beetje psychologie van de koude grond, maar is dit misschien ook de reden dat ze zichzelf permanent voorbij holt om alle deadlines te halen? “Ja, ik denk wel dat ik een wat overontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel heb. Dat weet ik wel zeker. Ik vecht ertegen, maar ben ook altijd geneigd om te denken dat als iets niet goed gaat, dat het dan mijn schuld is. Als een vriendin bijvoorbeeld problemen in haar relatie blijkt te hebben en ze heeft dat niet laten weten, dan voel ik mezelf een slechte vriendin omdat ik er niet 6 keer per dag naar gevraagd heb. Ik denk dat ik een permanente angst heb dat ik het verkeerd gedaan heb.”

Lichtheid

Dit klinkt allemaal serieus en verdrietig misschien. Maar denk maar niet dat Roos er inmiddels net zo grijzig bij zit als de regen buiten. Nog steeds klinkt haar schaterlach om de zoveel zinnen, zo hard dat de mensen om haar heen geamuseerd opkijken om te zien wat er zo grappig is. “Dat is mijn geluk: ik kan vrij makkelijk de lichtheid opzoeken. Dat heb ik van mijn vader. Hij is de meest optimistische persoon die ik ken. Ik lijk op hem. Ik heb wel een iets melancholiekere kant, ik kan nog weleens zwaarmoedig zijn, maar ik ben over het algemeen wel goedgehumeurd.” Die zwaarmoedige kant weet ze goed te verbergen. “Ja. Ik heb er lang over gedaan voor ik aan mezelf wilde toegeven dat ik dingen moeilijk vond of ook weleens ongelukkig was. Vervolgens heb ik er nog eens lang over gedaan voor ik het aan mijn omgeving durfde toe te geven. Vroeger vluchtte ik voor dingen die ik moeilijk vond. Voor nare gedachtes. Ik was geen avond alleen thuis. Terwijl ik graag alleen ben, dat is het rare. Ik heb het nodig soms, om naar binnen te keren. Maar dat heb ik echt moeten leren.”

Liv

Het verlies van haar dochtertje Liv, nu 8 jaar geleden, speelt hierin een grote rol. “Liv is gestorven op de dag dat ze werd geboren. Toen dacht ik: ik ga niet vluchten. Ik ga dit verdriet in, want dat verdient zij. Mijn man en ik zijn meteen gaan rouwen. We konden dat goed samen. Samen rouwen is bijna een hogere vorm van intimiteit dan liefhebben. Samen in de badkamer liggen en zo hard huilen dat je je stem verliest en je elkaar alleen wilt vasthouden, dat emotioneert me nog steeds. In die zin zie ik het rouwen als een geschenk: het heeft ons dichter bij elkaar gebracht.”

Meer Roos

Je leest 't hele interview met Roos Schlikker in Libelle 52, vrijag 9 decembeer in de winkel.

LEES OOK:

VIDEO: Dít zijn de kandidaten van Wie is de Mol? 2017.

Interview: Maartje Laterveer. Fotografie: Rossi & Blake. Make-up en haarkunst: Hanny van Snippenberg

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden