null Beeld

column

Roos: “Wanhopig struinde ik het internet af, wat zou ik kunnen mankeren?”

Ze heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft Roos Schlikker (46) in Libelle wat haar bezighoudt.

En opeens hoor je bij een clubje waar je nooit bij wilde horen. Mijn moeder heeft haar leven lang last van haar hoofd gehad. Ze heeft heel wat dokters gezien. Uiteindelijk werd er clusterhoofdpijn bij haar geconstateerd, een gekmakend gevoel, zo erg dat je met je schedel tegen een muur wil bonken. Alles deed ze om ervan af te komen. Vaak was ze wanhopig. Ze had zuurstofflessen in huis, want CO2 gaf verlichting, er waren allerlei pillen en op een gegeven moment stak ze bij het begin van een aanval ferm injecties in haar bovenbeen. Het was vreselijk. Tot haar en mijn opluchting heb ik altijd kunnen roepen: “Ik heb gelukkig nooit hoofdpijn!” Dat was ook zo.

Wanhopig

Dus toen ik vier jaar geleden maandenlang tobde met aanvallen van duizeligheid, antwoordde ik ontkennend op de vraag of ik ook hoofdpijn had. De wereld draaide, veel te hard en urenlang, maar hoofdpijn? Dat waren van die steken, toch? Dat kende ik niet. De duizeligheid stopte een jaar of vier, maar deze zomer werd op een warme middag opeens de vloer van de sportschool het plafond en vice versa. Ik ging onderuit. En een paar dagen later opnieuw. Duizelen, draaien, amper in een rechte lijn kunnen lopen en vervolgens hondsberoerd in bed belanden. Het is inmiddels al een tijd gaande, die aanvallen. Soms elke dag. Wanhopig struinde ik het internet af, wat zou ik kunnen mankeren?

Proberen te accepteren

Vier jaar geleden werd aan BPPD gedacht, een defect aan het evenwichtsorgaan, maar dat verklaart toch niet alles wat ik voel. Want wat is die druk op mijn hoofd? Het idee dat mijn schedel te krap is voor mijn hersenen? Het getintel in mijn nek en de kramp? Na lang wachten – neurologen hebben het druk – zag ik eindelijk een dokter. Ik wilde heel keurig mijn symptomen beschrijven maar zat binnen dertig seconden te huilen, met snot. “Ach jee”, zei de vrouw lief. “Maar dit is toch ook niet vol te houden?” Toen wees ze me op een ziekte: vestibulaire migraine. Migraine waar je duizelig van wordt, soms zelfs zonder hoofdpijn. Ik, die altijd dacht de hoofdpijndans te zijn ontsprongen, blijk erfelijk belast. Ik kreeg pillen mee, controleafspraken, alles om me weer op de been te helpen. Ik hoop zo dat het werkt. En in de tussentijd probeer ik te accepteren: ik hoor bij een clubje waar ik nooit bij wilde horen.

Meer columns lezen kan op libelle.nl/columnisten of via de Libelle-app.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden