De mooiste lockdownverhalen

Roosmarie (56): “Ik gaf mijn zieke vriend nog een glimp van de wereld voor hij overleed”

Roosmarie en Adri Beeld Privébeeld van Roosmarie
Roosmarie en AdriBeeld Privébeeld van Roosmarie

Het coronavirus dwingt vriendschap om andere vormen aan te nemen. Maar hoe doe je dat? Deze keer vertelt Roosmarie (56) haar verhaal over vriendschap in lockdown. Zij nam haar terminale vriend Adri de hele pandemie mee op virtuele ommetjes.

Eva BredaPrivébeeld van Roosmarie

Roosmarie: “De eerste lockdown was net begonnen toen ik een appje kreeg van Adri, een goede vriend van me sinds onze rechtenstudie. Ik kende hem als een charismatische man en vlijmscherpe advocaat. Ik schrok me dan ook rot door de foto die hij me toe stuurde. Wat zag hij er slecht uit! Hij bleek ALS te hebben.

Opgesloten

Heel werkend Nederland werd als thuiswerker opgesloten in huis maar Adri werd harder geraakt. Opgesloten in zijn huis, in zijn rolstoel en door zijn progressieve ziekte ook in zijn lichaam. We maakten keiharde grappen om zijn pijn wat te verzachten. ‘Goed voor je buikje, die ALS’, zei ik dan. ‘Wel zonde van mijn sixpack’, grapte hij terug. Humor hield zijn situatie luchtig, maar ik wilde meer doen om zijn dagen draaglijker te maken.

Virtuele wandelingen

Voor mijn thuiswerkdag begon, maakte ik iedere ochtend een wandeling door het centrum van Rotterdam. Zo voelde het alsnog alsof ik naar mijn werk toe reisde. Omdat ik niet bij Adri langs kon gaan - ik was als de dood dat ik hem zou besmetten - zocht ik naar andere oplossingen om afleiding te bieden.

‘Ik neem je gewoon iedere ochtend mee op sleeptouw tijdens mijn ommetjes’, besloot ik. En zo kwam het dat ik iedere ochtend mijn wandelingen registreerde. De ene keer stuurde ik foto’s van een mooie zonsopkomst, de andere keer een filmpje met herinneringen uit onze Rotterdamse studententijd. Soms stuurde ik een grapje naar hem. Een foto van mijn poepende hond, bijvoorbeeld, met de tekst ‘wat een schijtweer, hè’.

Blauwe vinkjes

In het begin werden mijn berichtjes nog snel beantwoord met een gevat grapje of een emoji. Maar op een gegeven moment werd het typen op de iPad moeilijk en zag ik alleen aan de blauwe vinkjes op Whatsapp dat hij mijn bericht had gelezen. Adri hoefde me niet meer te zeggen dat hij genoot van mijn berichten. We waren als broer en zus voor elkaar. Ik wist dat wel.

2021 brak aan en de blauwe vinkjes lieten steeds langer op zich wachten. Dankzij het vaccin kon ik soms bij Adri langsgaan om in het echt te checken hoe het met hem ging. Zijn geest en humor bleven vlijmscherp, maar hij ging lichamelijk zichtbaar achteruit.

‘Ik heb er vrede mee’

In november 2021 stuurde hij me ‘Er is zoveel moeite gedaan om het mij naar de zin te maken. Ik heb er vrede mee’. Ik kreeg de kans om afscheid te nemen en stuurde nog dagelijks foto’s. Tot ik na een paar dagen te horen kreeg dat het niet meer hoefde. Adri was overleden.

2560 foto's

Sindsdien loop ik iedere ochtend weer alleen ‘naar mijn werk’ en zie ik overal foto’s die ik niet maak. ‘Dit had hij leuk gevonden’, schiet dan door me heen. Soms deel ik die foto’s nu op Facebook. Zo zijn er toch nog mensen die meegenieten van mijn ommetjes, nu Adri het niet meer kan.

De 2560 foto’s en talloze Whatsapp-berichten die hij en ik uitwisselden, heb ik gebundeld in een boek. Want hoe gek ook, de afgelopen coronatijd is ook een mooie tijd om op terug te kijken. Dankzij de lockdowns kon ik iets moois doen voor Adri en de laatste periode van zijn leven. Maar hij ook voor mij. Onze wandelingen samen hadden namelijk niets te maken met liefdadigheid. Het was vriendschap.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden