Roosmarie en Marco Beeld Brenda van Leeuwen
Roosmarie en MarcoBeeld Brenda van Leeuwen

Roosmarie (58) vond haar vakantieliefde terug: “Als in een film vielen we elkaar in de armen”

Over een oude vakantieliefde praten en diezelfde dag nog een berichtje van hem krijgen… Het overkwam Roosmarie Ruigrok (58). Na 33 jaar werd ze opnieuw smoorverliefd op de Italiaanse Marco Nuccitelli (59).

“Samen met mijn dochter Maxyne maakte ik eind oktober 2011 plannen voor een stedentrip. Ik stelde Rome voor, het Colosseum stond hoog op mijn verlanglijstje. ‘Dan weet ik precies hoe dat zal gaan’, lachte Maxyne. ‘Dan zoek jij op iedere hoek van de straat naar Marco, je vakantievriendje van vroeger.’ Ik keek haar verwonderd aan, hoe kwam ze daar ineens bij? Ik had mijn dochter wel ooit verteld over mijn vakantieliefde in Rome, de jongen op wie ik als vijftienjarige smoorverliefd was geworden en met wie ik twee jaar had gecorrespondeerd. Maar zijn naam had ik al jaren niet meer genoemd. Ik wist niet eens of hij nog in Rome woonde. Maxyne wist zelf ook niet hoe ze erbij kwam, ze had het er zo uit geflapt.

Nooit vergeten

Het werd nog mysterieuzer toen ik ’s middags ineens via Facebook een berichtje kreeg: ‘Hi Roos, remember me?’ Van Marco. Om de een of andere reden had hij uitgerekend die dag ineens sterk de behoefte om mij op te zoeken. Drieëndertig jaar na dato. Ik was koud een week overgestapt van Hyves naar Facebook en net van een blondine veranderd in een brunette. Hoe was het mogelijk dat hij me toch had herkend en gevonden? Marco beweerde dat mijn ogen en mond op zijn netvlies waren gebrand. Hij was me nooit vergeten.”

Zonder woorden

“In de zomer van 1978, ik was vijftien jaar, viel de regen met bakken uit de lucht. Eigenlijk zouden we niet op vakantie gaan, maar mijn vader was de regen zo beu dat hij spontaan een appartement boekte in Silvi Marina. Een paar dagen later kwamen we aan in de badplaats. Mijn ouders, zus, broertje en ik installeerden ons met gehuurde stoelen en een parasol op het Italiaanse strand. Vlak naast ons zaten een paar meiden met wie we aan de praat raakten.

Zij spraken een beetje Engels en vonden twee blonde Hollandse zussen heel bijzonder. Er kwamen steeds meer vrienden van hen bij en uiteindelijk vormden we een groep van een man of tien met wie mijn zus Milou en ik de rest van de vakantie optrokken. Hangen op het strand, waterfietsen, bootjes huren, dansen in de discotheek. Het was de tijd van Saturday Night Fever. Milou en ik zaten op dansles en leerden pasjes aan onze nieuwe Italiaanse vrienden.

Liefde op het eerste gezicht

Op de derde dag kwam Marco erbij. Hij woonde in Rome, maar zijn tante had een appartement in het dorp. Aangezien Milou en ik dé attractie van de zomer waren, werden wij meteen aan hem voorgesteld. Vanaf het eerste moment dat ik Marco zag, zelfs voordat we nog maar één woord hadden gewisseld, was ik verliefd. Hij had precies hetzelfde. We keken elkaar alleen maar aan en dat was genoeg. Veel konden we ook niet zeggen, we spraken elkaars taal niet. Wel zaten we vaak bij elkaar in de buurt. Op de laatste dag sprak hij Milou aan: hij vond mij ontzettend leuk en wilde ’s avonds met mij alleen over het strand lopen. Of zij dat aan mij wilde vragen. Dat deed Milou, maar ik durfde niet. Ik was heel bleu, had nog nooit met een jongen gezoend.”

Liefdesverdriet

“Terug in Nederland drukte ik voor de hele groep foto’s af en stuurde die naar onze vakantievrienden. Ik kreeg niets terug, alleen een lieve brief van Marco. Dit was het begin van een penvriendschap die twee jaar duurde. In ons beste schoolengels deelden we lief en leed, stuurden elkaar hartjes en ti amo’s. Ik werd per epistel gekker op hem.

Uiteindelijk besloot ik op mijn zeventiende om mijn balletopleiding te vervolgen in Rome. Het leek me ideaal om zo dicht bij Marco in de buurt te zijn. Maar toen ik dat aan Marco schreef, kreeg ik geen reactie. Ook de brief erna werd niet beantwoord. Ik was ongelofelijk teleurgesteld en dacht dat hij een ander had.

Ik had buikpijn van liefdesverdriet. Al hadden we elkaar al een paar jaar niet gezien, mijn gevoelens waren heel sterk. Stiekem had ik gefantaseerd over een toekomst samen en het deed pijn om daar afscheid van te nemen. Wat ik niet wist, was dat Marco verhuisd was. Hij was vergeten mij een adreswijziging te sturen en dacht juist dat ik mijn interesse in hem was verloren.

Allebei getrouwd

Daarop gingen we allebei verder met onze levens. Niet lang erna ontmoette ik de man met wie ik achttien jaar samen ben geweest en met wie ik samen dochter Maxyne kreeg. Ik bouwde aan mijn carrière in de mode en vloog de halve wereld over. Marco bleef tot zijn dertigste vrijgezel, trouwde toen, kreeg twee kinderen en scheidde na achttien jaar. Nadat ik weer alleen was, had ik wat scharrels en korte relaties. Maar met niemand voelde ik echt een klik en ik besloot te stoppen met daten. Ik zat liever alleen op de bank dan met de verkeerde.”

Intense liefde

“Toen dook Marco dus ineens op in mijn leven middels een berichtje op Facebook. Mijn hart bonsde in mijn keel toen ik het las, van opwinding, maar ook van verbazing. Zo gek dat ik het net die ochtend met Maxyne over hem had gehad. Hij schreef dat hij anderhalf jaar gescheiden was en vaak aan mij moest denken. Datzelfde gold voor mij. Hoe onschuldig onze vakantieliefde ook was geweest, het was heel intens.

We pakten naadloos de draad weer op, zaten dagen te chatten, het voelde als vanouds. Het liefst wilde ik meteen naar Rome vliegen om hem in de ogen te kunnen kijken. Ik had als inkoopster de hele wereld voor mijn werk over gevlogen, voor mijn part kwam ik alleen langs voor een kop espresso.

Al mijn brieven

Uiteindelijk stond ik zes weken later op een vrijdagmiddag op het vliegveld van Rome, waar Marco me opwachtte. Hij had een baard, zijn haar was lang en zijn kleding wat nonchalant. Toch zag ik in hem die knappe jongen van vroeger. Ik zag ook: er is niks fouts aan deze man, hij heeft geen dubbele agenda. Vanaf het eerste moment voelde het goed en vertrouwd, al merkte ik bij hem wel enige aarzeling.

Marco leidde me rond door de stad, we aten in leuke restaurantjes en praatten veel. Op de tweede avond bracht hij me keurig terug naar mijn hotel, maar zonder echt afscheid te nemen of afspraken te maken voor de volgende dag. Wel gaf hij mij alle brieven terug die ik hem vroeger had geschreven en die hij altijd had bewaard. Ik stond perplex. Blijkbaar was dit een eenmalige reünie geweest, mooi, maar niet voor herhaling vatbaar. Die avond herlas ik op mijn hotelkamer al mijn brieven. Ik herkende me volledig in dat meisje van vijftien dat schreef hoe verliefd ze was. Stiekem voelde ik nog hetzelfde voor Marco, maar ik ging hem niet bellen of appen. Ik wilde zijn gevoelens respecteren.

Niet loslaten

De volgende ochtend maakte ik me op om alleen het Colosseum te bezoeken toen Marco toch weer voor mijn neus stond, gladgeschoren, haar in de plooi, mooie kleren aan. Hij had de hele nacht nagedacht. Ja, dit kwam te snel voor hem. De kinderen waren na de scheiding aan hem toegewezen, dus hij had de volledige zorg voor hen. Daardoor was hij niet toe aan samenwonen of vastigheid. Maar hij wist ook dat hij me niet wilde loslaten. Als in een film vielen we elkaar in de armen. Diezelfde middag zat ik, vlak voordat mijn vliegtuig terugging, bij zijn familie aan tafel en werd ik geïntroduceerd als de nieuwe vrouw in zijn leven.”

Eindelijk samen

“In het begin hebben we bewust rustig aan gedaan. Marco’s kinderen waren nog maar zestien en veertien jaar. Ik vloog om de negen weken naar Italië, maar we kletsten iedere avond urenlang aan de telefoon. Begin 2015 ben ik naar Rome verhuisd en bij hem en zijn kinderen ingetrokken. Dat is toen gefilmd voor het tv-programma Memories. Ik kon in Rome online mijn eigen platform runnen, maar toch lukte het niet om te aarden in Italië.

Na anderhalf jaar ben ik teruggekeerd naar Nederland. Marco en ik gingen weer latten. Uiteindelijk is hij vorig jaar hierheen gekomen. Zijn kinderen studeerden en waren uit huis, de tijd was rijp voor ons. Hij trok vlak voor de coronapandemie bij me in. Daardoor ziet hij zijn kinderen alleen online. Hij mist ze vreselijk, maar tussen ons gaat het fantastisch. We vinden elkaar zo leuk en aantrekkelijk, er heerst wederzijds respect en we kunnen alles tegen elkaar zeggen.

Zoveel gelijkenissen

Vaak lopen relaties stuk als partners elkaar op jonge leeftijd ontmoeten. Normaal verander je door de tijd heen. Maar als je onze levens naast elkaar legt, verbaas je je over de gelijkenissen. Marco en ik hebben los van elkaar hetzelfde pad doorlopen. We hebben een identieke achtergrond, komen uit hetzelfde milieu. Zijn familie zit in de bouwkunst, mijn opa was architect. We hebben voor hetzelfde vakgebied gekozen: ik houd me bezig met duurzame mode, hij met duurzaam productdesign. We blijken ook op dezelfde momenten op bijna dezelfde plek te zijn geweest. We hebben zelfs een foto van hetzelfde plein in Frankrijk, waar we een paar uur na elkaar waren. Er zijn zo veel toevalligheden. Dit moeten zijn overleden vader en mijn opa boven bekonkeld hebben. Onze omgeving zegt vaak: jullie twee kloppen samen.

Al zijn we nu bijna tien jaar samen, nog steeds knijpen we elkaar in de arm of schieten we af en toe vol. Het is zo bijzonder dat we elkaar hebben teruggevonden. Romantischer dan dit wordt het niet.”

Als pubers

Marco: “Ken je dat gezegde dat je in een flits je hele leven voorbij ziet komen? Vaak zeggen mensen die dicht bij de dood staan dat. Precies datzelfde had ik op de luchthaven van Rome, net nadat Roosmarie uit de gate kwam. Ik was ongelofelijk nerveus, maar ik zag haar en flitste terug naar de jongen van zeventien die verliefd werd op een prachtig Hollands meisje. Roos en ik sprongen ook bijna als pubers naar elkaar toe en hebben elkaar niet meer losgelaten.

Eigenlijk is Roosmarie sinds ik haar heb leren kennen non-stop in mijn gedachten geweest. Ik kan onze klik niet anders uitleggen dan als een diepe connectie via het universum. Waarom ik net die oktoberdag Roosmarie opzocht op Facebook? Geen idee. Het heeft zo moeten zijn. Ik was thuis, de kinderen waren op school en ik was in de keuken druk bezig met het avondeten. Ineens kreeg ik een sterke innerlijke drang om Roosmarie te zoeken.

Samen compleet

Via Facebook had ik haar snel gevonden. Haar profielfoto leek niet op het blonde meisje uit mijn herinnering, maar ik herkende haar aan haar ogen. Ogen kunnen niet liegen. In mijn beste Engels vroeg ik of ze zich mij herinnerde. Vanaf dat moment zijn we onafscheidelijk. Elke dag als ik mijn ogen open, ben ik blij dat ik naast haar lig. Elke dag voelt als onze eerste ontmoeting. Er is geen sleur, alleen maar liefde. We bespreken onze plannen voor de dag en zoeken momenten om spontaan samen te kunnen wandelen, fietsen en eten. Bovenal raken we nooit uitgesproken. We hebben één visie, één droom, en dat is voor de rest van ons leven bij elkaar blijven. Samen zijn we compleet.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden