Sabrina en haar dochter (12) leiden al een jaar een zwervend bestaan: “Dit mag toch helemaal niet” Beeld Jan Ruland van den Brink
Sabrina en haar dochter (12) leiden al een jaar een zwervend bestaan: “Dit mag toch helemaal niet”Beeld Jan Ruland van den Brink

PREMIUM

Sabrina en haar dochter (12) leiden al een jaar een zwervend bestaan: “Dit mag toch helemaal niet”

Ruim een jaar lang al zwerft Sabrina Scheelhaas met haar 12-jarige dochter door de Achterhoek en Liemers. Ze komt in 2021 plotseling op straat te staan als haar ex haar uit huis zet. Al die tijd is ze op zoek naar een woning in de buurt van de school van haar dochter in Silvolde. Maar de woningbouwcorporatie kan haar niet helpen, vertelt ze aan AD.

Monique RademakerJan Ruland van den Brink

Sabrina Scheelhaas weet niet meer waar ze het zoeken moet. “Ik ben officieel al een tijdje dakloos en in Nederland mag een moeder met een kind helemaal niet dakloos zijn. Het is allemaal zo onrechtvaardig.”

Psychische onderdrukking

Van origine komt Scheelhaas uit Duitsland. Acht jaar geleden verhuist ze met haar dochter naar Nederland en bouwt ze hier een nieuw leven op. In 2018 trekt Scheelhaas bij haar toenmalige vriend in Ulft in.

Ze schrijft zich dan ook in op de site van de overkoepelende organisatie van woningbouwverenigingen: Thuis in de Achterhoek. “Als je met iemand gaat samenwonen, weet je niet of het lukt dus ik wilde daar op voorbereid zijn”, zegt ze. In het begin is er sprake van een roze wolk, maar als snel ontstaan de eerste scheurtjes. De vrouw wordt door haar ex uit het huis in Ulft gezet en komt met haar dochter op straat te staan.

Baan kwijt is nog niet het ergste

Sindsdien is ze op zoek naar een plek voor haarzelf en haar dochter. Scheelhaas hoopte op een urgentieverklaring van Wonion en een bijbehorend huis, maar die blijft uit. En dus gaat ze van chalet, naar bank, naar logeerbed. Door de stress die het zwerven met zich meebrengt, raakt Scheelhaas haar baan kwijt. Maar dat vindt ze nog niet het ergste: de meeste zorgen maakte ze zich om haar dochter.

Geïsoleerd van leeftijdsgenoten

Als tussenoplossing wonen moeder en dochter nu in het vakantiechalet van haar vader, in Lathum. Terwijl het meisje in Silvolde naar de middelbare school gaat en daar ook haar vriendinnen heeft. Maar met ze afspreken gaat amper, volgens moeder. “Ze moet zó lang reizen om thuis te komen, dat er geen tijd meer overblijft.” Ook heeft de dochter van Scheelhaas in het chalet geen eigen plek om zich terug te trekken. “Mijn dochter zit helemaal niet lekker in haar vel en daar wordt ze depressief van.”

Het chalet in Lathum waar Sabrina tijdelijk met haar dochter woont. Ze is al een jaar lang op zoek naar een huis, maar krijgt geen urgentieverklaring.  Beeld Jan Ruland van den Brink
Het chalet in Lathum waar Sabrina tijdelijk met haar dochter woont. Ze is al een jaar lang op zoek naar een huis, maar krijgt geen urgentieverklaring.Beeld Jan Ruland van den Brink

Beroep op Wonion

Moeder en kind worden begeleid door hulpverlenende instanties, waaronder Buurtzorg Jong. Ook die maakt zich grote zorgen en heeft een beroep gedaan op Wonion om met een spoed een woning toe te wijzen.

Buurtzorg Jong schrijft in een brief aan de woningcorporatie in te schatten dat het meisje ‘in haar ontwikkeling wordt bedreigd door de situatie en dat ze geïsoleerd raakt van haar leeftijdsgenoten’. Wonion wordt daarom gevraagd snel verandering in de situatie te brengen.

Voldoet niet aan de eisen

De woningbouwcorporatie geeft echter bij Scheelhaas en haar maatschappelijk werker aan niets te kunnen doen. De vrouw voldoet namelijk niet aan de eisen. Er is een standaardlijst met eisen waar iemand die aanspraak wil maken op urgentie aan moet voldoen. Die lijst wordt op ieder punt onderzocht door Wonion en op basis daarvan wordt bepaald of iemand in aanmerking komt voor spoed.

Chalet op een vakantiepark

Scheelhaas moet voorlopig dus in het chalet blijven. Dat is voor nu nog een oplossing, maar zodra het ook maar iets onder nul komt, niet meer. Dan vriezen namelijk de leidingen in het chalet kapot. “Bij vorst worden we daarom van het water afgesloten. Kunnen we niet meer douchen, de wc niet meer doortrekken en hebben we geen drinkwater.” Scheelhaas weet daardoor nu al dat ze haar tassen in moet pakken, wanneer het kwik onder nul zakt. En dan zwerft ze opnieuw met haar jonge dochter door de regio.

Ze doet er daarom alles aan om voor haar en haar dochter een woning te krijgen. “Het hoeft niet in Silvolde, het kan ook ergens daar omheen. Mijn dochter kan best een kilometer of tien fietsen, maar ik wil dat ze op die school blijft, bij haar eigen vriendinnen in die veilige omgeving.”

53 huishoudens met urgentie in de Achterhoek

Bij Thuis in de Achterhoek komen vaak urgentieaanvragen binnen. Hoeveel, dat houdt de organisatie niet bij. Een urgentieaanvraag wordt beoordeeld aan de hand van een lijst met punten waaraan een zoeker moet voldoen. Als aan alle eisen is voldaan, volgt een officieel urgentieverzoek.

Momenteel zijn er bij Thuis in de Achterhoek 53 huishoudens die in aanmerking komen voor voorrang. Dat aantal is zónder de statushouders. Ook deze groep doet een beroep op urgentie.

Dat de regels voor urgentie zo streng zijn is, omdat de corporaties iedereen gelijke kansen wil bieden. “Ook huishoudens die ‘gewoon’ een woning zoeken moeten aanspraak kunnen maken op zo’n woning.” Iedereen die op zoek is naar een huis in het gebied van Wonion heeft meestal binnen twaalf maanden onderdak gevonden.

Sabrina Scheelhaas op de camping met haar hond. Beeld Jan Ruland van den Brink
Sabrina Scheelhaas op de camping met haar hond.Beeld Jan Ruland van den Brink

Bron: AD

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden