Samira (48) en haar dochter namen bedwantsen mee van vakantie: “Ik heb onze bedden bij het grofvuil gezet”  Beeld Getty Images/iStockphoto
Samira (48) en haar dochter namen bedwantsen mee van vakantie: “Ik heb onze bedden bij het grofvuil gezet”Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUMAllemaal beestjes

Samira (48) nam bedwantsen mee van vakantie: “Ik zette onze bedden bij het grofvuil”

Wat een driedaags meidentripje had moeten worden, werd voor Samira (48) en haar dochter Amber (18) een drama van weken vol jeuk en pijn. Ze kregen te maken met bedwantsen.

Eva BredaGetty Images/iStockphoto

“De jeuk kwam vooral ’s avonds. Urenlang lag ik wakker, probeerde ik niet te krabben. Ik smeerde mezelf in met mentholzalf in de hoop op verlichting. Alleen al het idee dat er bedwantsen in mijn bed zaten, gaf me jeuk. Dat, gecombineerd met de pijn van alle bulten, zorgde er soms voor dat ik haast gek werd. Uiteindelijk legden mijn dochter en ik onze matrassen in de woonkamer op de grond voor de televisie, zodat we wat afleiding hadden tot we in slaap vielen. Daar lagen we dan, gewikkeld in natte stukken verband, zodat we niet konden krabben en de bulten verkoeling kregen.

Een beestje in bed: bedwantsen

Ieder jaar maken mijn dochter Amber (18) en ik een tripje met een vriendin en haar dochter. Het is een sport voor mij om de reis en het verblijf zo goedkoop mogelijk te regelen. Ik vond een hotel in het centrum van Londen. Het zag er op de foto’s prima uit, gedateerd maar schoon. En het belangrijkste: de kamer was spotgoedkoop. Voor het hotel en de vlucht waren we minder dan honderd euro per persoon kwijt. Ideaal, want ik besteed mijn geld liever aan lekker eten en leuke activiteiten.

Had ik maar geluisterd toen Amber de eerste avond zei dat er een beestje in haar bed zat. Was ik maar naar de receptie gelopen om een andere kamer te vragen. Maar in plaats daarvan zei ik: ‘Jij ziet ze vliegen.’ Toen ik de volgende ochtend wakker werd, had ik in mijn nek en op mijn voorhoofd bulten die op zuigzoenen leken.

Steeds meer bulten

De eerste dagen was de jeuk gelukkig te overzien, waardoor ik van het weekend kon genieten. We aten de lekkerste pekingeend ooit in een Chinees restaurant, gingen winkelen en bezochten de Londen Eye. Maar eenmaal terug in Nederland kreeg ik steeds meer bulten. Mijn gezicht, armen en benen zaten onder. Mijn vriendin en haar dochter hadden nergens last van, maar ook Amber had jeuk. ‘Mam, kan je eens op mijn rug kijken?’ Toen ik haar shirt omhoog trok, schrok ik me dood. Haar hele rug zat er vol mee.

‘Bedwantsen’, concludeerde een bevriende huisarts toen ik een foto stuurde. Ik had er nog nooit van gehoord, maar kreeg al jeuk bij de foto van het beestje dat hij doorstuurde, met een verhaal over deze insecten. ‘Wat kunnen we doen?’ vroeg ik. ‘Niets’, was het antwoord. ‘Wachten tot het over gaat.’

Allergische reactie op de bedwantsen

Ik las dat je bedwantsen in je koffer mee naar huis kunt nemen. En wanneer je iedere nacht in een bed vol bedwantsen ligt, gaan die bulten natuurlijk niet vanzelf over. ‘Zit op zo min mogelijk plekken om verspreiding tegen te gaan’, las ik. Maar dat was natuurlijk al te laat. Kleren, handdoeken, beddengoed, gordijnen: álles moest gewassen worden. Ik liet een schoonmaakbedrijf komen dat ons hele huis onder handen nam. Dat koste klauwen met geld én duurde drie dagen. We logeerden toen bij mijn moeder, de enige die ons nog durfde te ontvangen.

Het huis was daarna schoon, maar de jeuk bleef en na twaalf dagen zwollen Ambers handen en voeten op. Ze klaagt niet snel, maar toen ze op haar knieën ‘liep’ omdat haar voeten zo’n pijn deden, wist ik dat het heftig was. Het was haar toetsweek, maar ze kon niet eens een pen vasthouden. Amber bleek een allergische reactie te hebben op de bedwantsen, de huidziekte EEM. Ze had prednison nodig om er vanaf te komen.

Ook voor mij was de ellende nog niet voorbij. Er leken steeds nieuwe bulten te komen en als extraatje kreeg ik na tweeëneenhalve week in Nederland netelroos op mijn rug, ook een allergische reactie. Ik durfde amper nog in bed te liggen, omdat ik ondanks de diepe reiniging het gevoel had dat de beestjes zich nog steeds schuil hielden in de stof. Met pijn in mijn hart zette ik onze bedden bij het grofvuil.

Duizenden euro’s aan kosten

Pas na drie weken vol krabben, koelen en wakker liggen, trok de jeuk weg. Het was tijd om de balans op te maken. Wat een goedkoop tripje Londen had moeten worden, heeft me uiteindelijk duizenden euro’s gekost, door het reinigingsbedrijf, de nieuwe bedden, de crèmes en de medicatie. Ik heb gebeld en gemaild om iets terug te krijgen van de verzekering, maar het werd niet gedekt. Zelfs het hotel wilde niets voor me doen. Toen pas ging ik recensies lezen van andere hotelgasten. En wat bleek? Ook zij hadden last gehad van bedwantsen. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan.

Natuurlijk, bedwantsen kun je overal krijgen. In Nederland, in Vietnam, in luxe hotels, in goedkope hotels. Maar nooit meer boek ik een hotel zonder te kijken naar de recensies. Hotels met oude, houten meubels vallen tegenwoordig ook af omdat ik dat associeer met ons hotel in Londen. Gelukkig heb ik sindsdien geen bedwants meer gezien of gevoeld. Maar een rijtje littekens op mijn voet herinnert me aan die vreselijke drie weken. Ik denk nog steeds met veel plezier terug aan ons meidentripje, maar wat erna kwam, had ik graag willen missen. Ze zeggen altijd dat jeuk erger is dan pijn. Maar allebei is de hel.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden