Dit is mijn leven

Sanjana belandde in de bijstand toen haar man MS kreeg: “Met vier kinderen kom ik amper rond”

Bijstand Beeld Getty Images/Tetra images RF
BijstandBeeld Getty Images/Tetra images RF

Toen haar man MS kreeg, veranderde het leven van Sanjana (44) drastisch. Plotseling werd ze niet alleen mantelzorger, maar belandde ze ook in de bijstand. “Wasmachineblokjes en olijfolie werden een grote luxe waarvoor vaak geen geld meer was.”

Eva BredaGetty Images/Tetra images RF

Sanjana (44): “Huur, verzekeringen, gas: een uitkering is er zo doorheen. Voor boodschappen houd ik slechts 100 euro in de week over. En dat is lang niet altijd genoeg als je vier kinderen en twee volwassenen moet voeden. Ik doe mijn best om de eindjes aan elkaar te knopen, maar dat is heel moeilijk sinds mijn man MS heeft.

Middenin een emigratie

Een paar jaar geleden leek er nog niets aan de hand. We hadden voldoende geld en stonden op het punt om met ons gezin te emigreren naar het door ons zo geliefde Schotland, toen het misging. Terwijl mijn man in Nederland de laatste zaken af zou handelen, was ik al in Schotland om de verhuizing in goede banen te leiden. Ineens werd ik gebeld. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik een zachte stem. Het was mijn man, hij klonk vreemd. Ik voelde direct dat het niet goed was. “Waar ben je?”, vroeg ik hem. “In het ziekenhuis”, antwoordde hij zacht. “Ik kon mijn linkerkant ineens niet meer bewegen en ben gevallen.”

Het was het begin van een hectische periode. Mijn man moest in Nederland blijven voor onderzoeken. Ondertussen vloog ik heen en weer tussen Nederland en Schotland. We bleven hoop houden dat zijn klachten loos alarm waren. Ons huis in Schotland hielden we aan. Het zou allemaal goed komen en dan zou de hele verhuizing alsnog doorgaan, toch?

Droom spat uiteen

Helaas kwam het niet goed. Mijn man kreeg de diagnose MS. Door ontstekingen in de hersenen en het zenuwstelsel kunnen bij MS-patiënten allerlei soorten klachten ontstaan. Bij mijn man betekende het dat spierfuncties verslapten of uitvielen en zijn evenwicht verslechterde. Een nieuw leven opbouwen in een nieuw land was daardoor geen optie meer. Onze Schotse droom spatte uiteen.

Ik ben iemand die weigert negatief te denken. En dus pakte ik vol goede moed mijn spullen in om in het najaar van 2019 terug te keren naar Nederland. We zouden ons leven daar gewoon weer oppakken en alles zou alsnog goed komen. Ik trok weer in ons fijne huurhuis en, eerlijk is eerlijk, het was heel fijn om na jaren heen en weer pendelen weer bij mijn man te wonen.

Kostwinner werkeloos

Helaas kregen we sinds mijn terugkomst in Nederland een grote klap te verwerken. De gezondheid van mijn man ging sterk achteruit. Op goede dagen kon hij een beetje lopen met een wandelstok, maar op slechte dagen kon hij niet eens overeind komen omdat zijn spieren niet meewerkten of omdat hij zo veel pijn had. Het zorgde ervoor dat hij zijn baan kwijtraakte.

Mijn man was altijd de kostwinner van het gezin. Met het enorme gat op mijn cv, kwam ik niet aan de bak. Ook mijn grote moeite met de Nederlandse taal – ik ben geboren in Sudan – maakte dat moeilijk. Om toch mijn steentje bij te dragen, ging ik vrijwilligerswerk doen waarbij ik vluchtelingen begeleid in de eerste stappen naar hun nieuwe leven hier. Dit was een van de weinige dingen die ik vrijblijvend, flexibel en dicht bij huis kon doen voor slechts een paar uurtjes in de week. Langer dan dat van huis zijn, was en is namelijk niet mogelijk voor mij. Mijn man heeft continu zorg nodig. Iemand die hem kan helpen verplaatsen, eten voor hem maakt en zorgt dat hij niet valt. Ik ben dus fulltime mantelzorger, wat werken praktisch onmogelijk maakt.

Maandinkomen voor 6 personen: 1500 euro

Door dit alles zijn we noodgedwongen in de bijstand beland. Ineens moeten we met een gezin van zes rondkomen van 1500 euro. Met vier kinderen is dat een behoorlijke uitdaging. Ik doe mijn best om goedkoop te leven, maar soms haal ik het einde van de maand niet. De was hoopt zich dan op, omdat we geen geld hebben voor wasmachineblokjes. Of ik klooi wat aan in de keuken omdat de olijfolie op is. Dat soort producten zijn echt luxes geworden, ze zijn zo duur.

Dochters moeten werken

Geld voor extraatjes is er niet. Mijn oudste dochters van 15 en 16 moesten dan ook direct gaan werken toen ze daar oud genoeg voor waren. Kleding, uitjes, dat moeten ze zelf betalen. Dat begrijpen ze heel goed. Sterker nog, ze genieten van hun werk in een budgetwinkel hier om de hoek. De collega’s, de gezelligheid: het heeft ook veel voordelen.

Toch vind ik het ook lastig dat ik dat van ze moet vragen. De situatie met hun vader is al lastig genoeg, ik wil niet nog meer druk op mijn kinderen leggen door ze te belasten met financiële verantwoordelijkheden. Maar heel soms, als het geld echt op is, vraag ik mijn dochter of ze uit haar werk een brood mee wil nemen uit de supermarkt van haar eigen geld. Dat vind ik heel moeilijk, maar soms ontkom ik er niet aan.

Dankbaar voor voedselpakketten

Gelukkig hebben we sinds kort een beetje hulp. Via het Rode Kruis kwam ik in contact met Zorgzuster Hamida. Deze vrouw in Utrecht heeft een organisatie die voedselpakketten maakt voor mensen die krap bij kas zitten. Om de week krijg ik een prachtig pakket vol eten en producten, zodat ik me even geen zorgen hoef te maken om boodschappen en kosten. Soms zitten er zelfs producten in waarvan ze weet dat ik ze goed kan gebruiken, zoals die olijfolie. Ik ben Hamida zo ongelooflijk dankbaar dat ze dit voor ons doet.

Hoop voor de toekomst

Dankzij dat soort initiatieven houden we het net aan vol. Want eerlijk is eerlijk, het is af en toe best zwaar. De financiën, mijn man die ik zie lijden... Maar ik weiger negatief te denken. Als ik verhalen hoor van vluchtelingen die ik in mijn vrijwilligerswerk tegenkom, realiseer ik me maar al te goed dat het altijd erger kan. En ik weiger de hoop op te geven op een betere toekomst. Vanbinnen hoop en geloof ik nog altijd dat alles op een dag goed zal komen.”

Geen geld voor de huur, een pak wasmiddel of zelfs een maaltijd. Dat klinkt als iets wat mensen in verre landen overkomt, maar nood is dichterbij dan je denkt. Ook in Nederland hebben duizenden mensen te weinig geld om hun boodschappen te betalen. Het Rode Kruis helpt mensen die geen boodschappen kunnen betalen en niet in aanmerking komen voor andere hulp. Ze geven bijvoorbeeld boodschappenkaarten waarmee ze zelf in de winkel kunnen kopen wat ze nodig hebben. Help jij mee? Geef op Giro 7244 of doneer via deze link.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden