null Beeld

Saskia’s zoontjes werden misbruikt door haar ex

Seksueel misbruik bij minderjarigen wordt in het overgrote deel van de gevallen gepleegd door bekenden van het slachtoffer, blijkt uit onderzoek. Saskia (36) kan daar helaas over meepraten. 

Elselien van Dieren

“Als ik wakker word, ben ik misselijk. In de hoop mijn maag tot rust te brengen, ga ik rechtop zitten. Dan hoor ik ze weer, de woorden die mijn vijfjarige zoontje gisteren zei toen ik hem hielp op de wc. ‘Mama, niemand mag toch aan mijn piemeltje komen?’ Mijn hart sloeg over. Terwijl ik zijn broek dichtmaakte, zei ik dat dat inderdaad niet mocht. ‘Bij ons wel’, zei hij. ‘Nee, bij jullie ook niet.’ ‘Jawel’, zei hij, ‘ook bij Daan.’ Ik weet niet hoe, maar ik bleef kalm. ‘Hoe bedoel je, wie was dat dan Tom? Bij mij is je verhaal veilig’, zei ik. Zijn wangetjes kleurden rood. ‘Het was papa. En nu wil ik beneden spelen.’"

Een stem

"Ik blijf nog even in bed zitten. Als ik nu opsta, moet ik zeker overgeven. Beneden hoor ik mijn moeder praten. Zij is gisteravond direct gekomen toen ik haar belde. Ik zoek een uitweg. Ik heb geen zin in deze nachtmerrie, kan ik het niet nog even aankijken? Misschien hebben ze het wel verzonnen. Meteen schaam ik me voor mijn gedachten. Ik weet dat het waar is, dat voel ik. Ik moet mijn kinderen een stem geven. Ik sta op en loop in mijn pyjama naar de keuken. Ergens onder in de keukenla ligt een briefje dat ik maanden geleden kreeg van een kennis die seksueel misbruikt is. Daarop staat het nummer van de psycholoog die haar destijds hielp. ‘Je ex is verslaafd geweest aan sex, Saskia. Je moet dit in de gaten houden’, zei zij. Ik vond het totale onzin. Sander zou onze kinderen nooit iets aandoen. Toch heb ik het briefje bewaard."

LEES OOK: DE MAN VAN ANJA DU-BOIS ZAT JARENLANG ONTERECHT VAST VOOR DE PUTTENSE MOORDZAAK

Blauwgestreept dekbed

"Tom en Daan zijn in de woonkamer aan het spelen, mijn moeder geeft me een kus. De psycholoog die ik even later aan de lijn krijg, vertelt welke stappen ik kan zetten en raadt me aan het leven van de kinderen zo normaal mogelijk te laten verlopen. Ze gaan dus gewoon naar school. In de auto zijn we alle 3 wat stil. Hoewel ze nog maar 4 en 5 jaar oud zijn, weten ze heel goed dat er gisteren iets belangrijks gezegd is. Met pijn in mijn hart zwaai ik ze uit, ik zou ze het liefst de hele dag vast willen houden. Als ik thuiskom, drink ik met mijn moeder een kop thee aan de keukentafel. We moeten een plan maken. Naar welke instantie gaan we eerst? Ik probeer naar mijn moeder te luisteren, maar mijn gedachten dwalen af. Aan diezelfde tafel vroeg ik Daan gisteravond of dat wat zijn broer zei, klopte. Hij beaamde het en deed zelfs de handelingen voor die hij moest verrichten. Daarna beschreef hij het blauwgestreepte dekbed waarop het gebeurde. Het dekbed dat in de slaapkamer van mijn ex ligt. De rillingen lopen over mijn lijf, maar ik herpak mezelf. We moeten naar de zedenpolitie."

Verbijsterd

"'Ik wil aangifte doen van seksueel misbruik', zeg ik even later bij de balie. Ik ben verbaasd dat ze me niet wegsturen, dat ik serieus genomen wordt. Het voelt alsof ik in een slechte film zit. Als ik met horten en stoten mijn verhaal heb gedaan, vertelt de agent dat mijn kinderen over twee weken verhoord kunnen worden. In de tussentijd mogen ze geen hulp ontvangen en mag ik geen vragen stellen. Ik zou hun gedachten kunnen kleuren. ‘Maar ze moeten nu met iemand praten’, roep ik. Verbijsterd stap ik met een informatiefolder in mijn hand naar buiten. Er rijden fietsers voorbij, de wind waait. Terwijl ik in deze hel zit, draait de wereld gewoon door. Mijn moeder legt haar hand bemoedigend op mijn schouder. Ze gelooft me, dat geeft kracht. Als we terugrijden, denk ik aan al die keren dat ik mijn zoontjes naar hun vader bracht. Zodra ik ze vertelde dat ze naar papa gingen, verstijfden ze. Ik schreef dat toe aan de verandering van omgeving. Een hevig schuldgevoel overvalt me. Ik ben hun moeder, waarom heb ik geen enkel signaal opgevangen? Ik geloofde Sander als hij zei dat ze een gezellige middag hadden gehad."

LEES OOK: DE MINNAAR VAN HANSJE OVERLEED

Een knuffel

"Om halfvier haal ik de kinderen van school. Tom en Daan rennen naar buiten en geven me een knuffel. Ze zijn aanhankelijker dan normaal, besef ik. Als mijn moeder ze ’s avonds naar bed brengt, bel ik mijn advocaat. Mijn ex heeft geen idee dat ik dit weet en ik ben strafbaar als ik de kinderen woensdagmiddag niet breng. Ik moet het hem meedelen, maar nu nog niet. Ik kan de confrontatie nog niet aan.

Mijn moeder wordt afgelost door een vriendin. ‘Ik wil er even niet over praten’, zeg ik terwijl ik de tv aanzet. Samen kijken we naar een oppervlakkige tv-serie. Deze dag moet voor heel even normaal voelen. Morgen vecht ik verder.”

PS. Lees hier hoe het nu met Saskia gaat.

LEES OOK:

Interview: Elselien van Dieren. Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden