PREMIUMAnnette Gerritsen

Schaatsster Annette Gerritsen: “Niemand vertelt mij meer wat mijn grens is. Die bepaal ik zelf”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Sinds Annette Gerritsen (36) in 2016 stopte met profschaatsen, is er veel gebeurd. Ze bouwde een nieuwe carrière op als schaatsanalist bij de NOS, werd moeder, maar kreeg ook een ernstig auto-ongeluk. Nu is haar tweede kind op komst.

Bram de GraafPetronellanitta

“Mijn vriend Vincent vroeg laatst: ‘Wat zijn je dromen nog?’” begint Annette. “We waren er een weekendje tussenuit in een hotelletje in Bergen aan Zee en ik moest even nadenken over een antwoord. Na een tijdje zei ik: ‘Eigenlijk niets.’ En dat meende ik, ik voel me nu volmaakt gelukkig. We hadden drie jaar gebuffeld. De zoektocht naar een huis, miskramen, herstellen van een auto-ongeluk. Maar kijk: alles is goed gekomen. Ik heb dat vertrouwen altijd gehad. Lukt het niet op de ene manier, dan op een andere. Als er iets is wat ik van mijn topsportcarrière heb geleerd, is het dat wel.”
Dertien jaar lang draaide Annettes leven om topsport. Ze behoorde tot de succesvolle schaatsgeneratie van Marianne Timmer, Sven Kramer en Ireen Wüst. De twee laatsten zijn nu nog actief op de Winterspelen. Toch mist Annette het zelf niet, zegt ze. “Er zit zo veel spanning in zo’n olympisch jaar. Als je lekker in je vel zit en goed rijdt, is dat soms lekker. Maar meestal is het zenuwslopend.”

null Beeld

Kriebelt het niet als je Ireen, die maar een jaartje jonger is, in Peking ziet rijden?

“We zijn samen in Jong Oranje begonnen. Zij is uitzonderlijk goed en een echte allround-schaatser, ik was een sprinter. Alleen werd sprinten destijds nog niet als een specialisatie gezien, ik trainde als allrounder. Mijn geluk was dat Marianne Timmer voor me zat; zij was van de eerste generatie Nederlanders die op de sprint meedeed voor de prijzen. Ik liftte daarop mee. Ik heb zo veel van Marianne geleerd. We waren maatjes en hadden dezelfde persoonlijkheid en techniek. We trainden hard, maar als we een middag rust hadden, nam ze me mee om te shoppen of voor een kop koffie. ‘Je moet ook genieten’, zei ze altijd. Daarom heb ik nooit het gevoel gehad dat ik er veel voor moest laten. Ik vond schaatsen ook veel te leuk.”

Tijdens de Winterspelen in Vancouver in 2010 kwam je op de 500 meter, je beste afstand, ten val. Was dat de grootste teleurstelling uit je carrière?

“Het was dubbel. Ik was té gretig. Goed was niet goed genoeg. En dat terwijl ik een superjaar had: op drie afstanden werd ik Nederlands kampioen en ik had me geplaatst voor drie afstanden op de Spelen. Ik viel in de eerste buitenbocht, een technische fout. Ik lag op de grond en besefte: dit was mijn kans op olympisch goud. En nu had ik niets. Waar ben ik mee bezig? Maar het hielp me om op de 1000 meter wel de juiste focus te hebben. Het was net geen goud, maar ik ben zo trots op die prestatie.”

null Beeld

Hoewel ze in 2011 nog tweede werd op het WK-sprint, ging het daarna bergafwaarts met Annettes carrière. Ze had blessure na blessure, kreeg de ziekte van Pfeiffer, er was gedoe in haar team.

“Het is jammer dat ik niet meer heb laten zien wat ik kon”, zegt ze. “Ik ging alleen maar achteruit, terwijl ik keihard trainde. Zo frustrerend. Ik voelde me machteloos en ging steeds meer van mezelf vragen. Ik miste iemand die tegen me zei: luister naar je lichaam. Nu begeleid ik jonge topsporters en vertel hen dat als eerste.”

Pas eind 2016 hakte je de knoop door en stopte. Was dat een opluchting?

“Ontzettend! De laatste vijf jaren had ik elk seizoen moeten revalideren. Eén keer is prima, maar vijf?! Op het laatst schaatste ik altijd met pijn. Het kraakbeen in mijn knie bleek beschadigd. En kraakbeen herstelt niet meer. Een arts zei: ‘Als je nu stopt, is de knie nog goed genoeg om zonder pijn te leven.’”

Had je enig idee wat je na het schaatsen wilde doen?

“Daar had ik nooit over nagedacht. Het enige wat ik graag wilde was op vakantie met een campertje. Lekker de natuur in. Dat wilde Vincent ook. We hebben er een gekocht en zijn naar Italië en Frankrijk gegaan. Een tijdje voelde ik me nog schuldig, mijn lichaam was zo gewend aan trainen. Ik moest echt afkicken. Maar na twee maanden was ik al zwanger. Door de fysieke veranderingen had ik geen puf om te trainen. Het was zo’n verademing om te beseffen: ik mag nu niets doen. De druk was weg. Heerlijk. Ik kon nieuwe dingen doen. Omdat ik als schaatser vaak achter de schermen filmpjes had gemaakt, ben ik Ireen een jaar lang met de camera gaan volgen. Ook mocht ik voor de NOS het schaatsen analyseren. Er gebeurde zo veel dat van een zwart gat geen sprake was.”

null Beeld

In de herfst van 2017 werd dochter Abbey geboren. Een nieuwe fase in jouw leven brak aan.

“De dynamiek van het normale leven is zo anders”, zegt Annette. “Het is een leven zonder hoge pieken en diepe dalen zoals in de topsport. Het kabbelt. Ook al vind ik het leuk om moeder te zijn, het heeft me toch wel een paar jaar gekost om mijn draai te vinden.”

Je ouders waren heel betrokken bij je schaatscarrière, hoe is dat nu?

“Ze waren er altijd voor me en gingen vaak mee naar grote toernooien, net als mijn broer en zus. Mijn vader hield op de tribune de tijden bij, mijn moeder verzorgde me. We waren allemaal schaatsgek. Ik heb tot mijn vierentwintigste thuis gewoond omdat ik het er zo fijn vond. Nu wonen mijn ouders dichtbij en passen ze vaak op. Dat vinden ze hartstikke leuk.”

Wat neem je van hun opvoeding mee voor je eigen kinderen?

“Mijn ouders hebben me altijd vrij gelaten in mijn keuzes en nooit gepusht. Ze omarmden wat wij als kinderen deden. Ze waren betrokken, maar nooit op een vervelende manier. Als een wedstrijd niet ging zoals ik had gehoopt, zei mijn moeder: ‘Meer dan je best kun je niet doen.’ Mijn vader, met zijn cijfertjes, wist altijd wel iets positiefs te zien. ‘Zonde, maar je had de snelste opening.’ Ze zijn daarin een voorbeeld.”

Wanneer was je gelukkiger: toen of nu?

“Ik ben nu ánders gelukkig. Ik vind het heel fijn dat het leven niet meer om mij en mijn agenda draait. We zijn een echt gezinnetje. Ik kan dingen naast elkaar doen: moeder zijn, werken en sporten. En ik heb tijd voor een sociaal leven met vriendinnen. Terwijl topsport al mijn tijd opslokte en ik vaak in een bubbel leefde. Het betekent alleen niet dat nu alles vanzelf gaat. We hebben een paar pittige jaren achter de rug.”

null Beeld

Annette is nu vijf maanden zwanger, maar had al veel eerder een tweede kindje gewild, vertelt ze.

“Ik heb een paar miskramen gehad. Het was zwaar om daarmee om te gaan. Je moet vertrouwen houden dat het goed komt, maar het is ook ontzettend verdrietig. Door erover te praten met mensen om mij heen ontdekte ik dat heel veel vrouwen dit meemaken. Dat gaf steun. Ook zijn we lang op zoek geweest naar een nieuw huis. Iedereen die de laatste jaren een huis heeft gekocht weet hoeveel stress dat met zich meebrengt. We hebben wel twintig huizen gezien, elke keer overboden we en elke keer grepen we mis. Moedeloos werden we ervan. Gelukkig hebben we nu een fijne woning.”

En dan was er nog dat auto-ongeluk, eind 2019.

“Ik was op weg naar Papendal waar ik een workshop zou geven. Op een afrit stopte iedereen opeens, ik kon nog net remmen. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik een auto met een enorme vaart naderen. De bestuurster reed met tachtig kilometer per uur bij me achterop. Ze had niet gezien dat we stilstonden. Ik had een whiplash, waar ik veel last van heb gehad. Ook mentaal was ik er slecht aan toe. Ik wilde niet meer de auto in, met zweet in mijn handen zat ik achter het stuur. Uiteindelijk ben ik met EMDR over dat trauma heen gekomen. Dankzij mijn contacten uit de sportwereld ben ik ook fysiek hersteld. De fysiotherapeut zei: ‘Gelukkig weet jij als geen ander wat revalideren is.’ Ik wist dat het maanden zou kosten, maar ook dat elke stap vooruit er een dichter bij herstel is.”

null Beeld

Wat leer je van zo’n periode?

“Dat gezondheid het allerbelangrijkst is. En het is wat je er zelf van maakt. Elke ochtend stond er een lachende dochter naast mijn bed en dat gaf me zo veel kracht. Ook leerde ik mijn grenzen respecteren. Als ik na een uur werken hoofdpijn had, nam ik een uur rust. Als topsporter ging ik juist altijd door mijn grenzen heen, zeker na blessures. Kapot? Doorgaan! Niemand vertelt mij meer wat mijn grens is. Die bepaal ik zelf.”

Ben je er sterker uit gekomen?

“Alles lijkt nu op zijn plaats te vallen, maar ik weet ook dat dit tijdelijk is. Er komt een tijd voor nieuwe keuzes en ook dan komt het weer goed. Daar ben ik eigenlijk nooit bang voor. Ik leer elke dag en blijf mezelf ontwikkelen; eerst als topsporter, nu als mens. Ik ga niet bij de pakken neerzitten, ik ga aan de slag. Want het gaat nooit vanzelf. Maar voor het eerst sinds ik ben gestopt, heb ik het gevoel dat er rust is en dat ik de boel onder controle heb. Zo fijn.”

Meer Annette

Annette Gerritsen (1985) was van 2003 tot 2016 actief als schaatser. Ze werd meerdere malen Nederlands kampioen op verschillende afstanden en in 2010 won ze een zilveren medaille op de 1000 meter tijdens de Winterspelen van Vancouver. Eind 2016 stopte ze met schaatsen. Nu begeleidt ze topsporters en is ze schaatsanalist bij de NOS. Annette woont samen met Vincent in Diemen. Ze hebben een dochter Abbey (2017). In juni verwachten ze hun tweede kindje.

Styling: Liselotte Admiraal. | Haar en make-up: Maaike Beijer. | M.m.v. Iben (wollen trui en broek), Orelia (ring met steen), Sif Jakobs (ringen), s.Oliver (corduroy pak), LingaDore (badpak), Tamaris (laarsjes, sneakers)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden