null Beeld Simone Plug
Beeld Simone Plug

Shirley (32) wordt beschuldigd van kinderontvoering: “Ik heb mijn dochtertje al meer dan een jaar niet gezien”

Shirley heeft haar dochtertje Melody (3) al bijna een jaar niet gezien, op een paar dagen in augustus na. Melody woont bij haar vader in Portugal met wie Shirley verwikkeld is in een keiharde vechtscheiding. Aan Libelle vertelt ze haar kant van het verhaal. “Ik ben in een nachtmerrie beland en ik weet niet hoelang die nog gaat duren.”

“Al meer dan een jaar strijd ik voor een eerlijk voogdijproces. Al die tijd zijn Melody en ik zonder elkaar geweest. Op de vier dagen na die ik haar van de Portugese rechter mocht zien. Ik was compleet gelukkig, maar tegelijkertijd was het vreselijk moeilijk. Het is onverteerbaar als een rechter bepaalt wanneer je als moeder je kind mag zien. Vier dagen waren we onafscheidelijk en kon ik haar vasthouden en knuffelen. Met elkaar praten lukte niet zo goed, mijn kleine meisje spreekt geen Nederlands meer.

Weer afscheid nemen

Overdag genoot ik volop van mijn dochter, alsof we samen op vakantie waren. ’s Nachts kwamen de tranen. Huilend lag ik naast haar, wetende dat we weer afscheid moesten nemen. Ook zij voelde het. De eerste nacht liet ze me niet los, slapend lag ze bovenop me. Toen ze zich omdraaide en wakker werd, schreeuwde ze ‘mama, mama’. Pas toen ze zeker wist dat ik er was viel ze weer in slaap. Het afscheid was afschuwelijk, al zette ik wel een masker op. Ik wilde zo min mogelijk drama voor haar en toen haar vader haar kwam ophalen probeerde ik zo aardig mogelijk te zijn. Ze krijgt al veel te veel mee van deze giftige situatie en alle ruzies. Ook het feit dat hij haar bracht zonder autostoel en kinderwagen heb ik naast me neergelegd. Hij probeerde het me zo moeilijk mogelijk te maken, maar ik heb haar gewoon heel Lissabon door getild.

Portugese liefde

Ik ontmoette de vader van Melody in 2015. Samen met een vriendin was ik naar Portugal vertrokken om een zangcarrière op te zetten. ’s Avonds stonden we op het podium, overdag werkten we in een callcenter. Daar leerde ik een leuke man kennen. Het was geen liefde op het eerste gezicht, maar hij liet me Portugal zien en leek echt voor mij te willen gaan. Daar viel ik voor. Toen mijn vriendin na een paar maanden terugging naar Nederland, besloot ik te blijven. Ik zegde mijn huis en baan in Nederland op en ging voor mijn Portugese liefde. Ik trok in bij hem en zijn familie.

Familiegevoel

Eigenlijk had ik al snel een naar onderbuikgevoel, maar ik wilde hierin geloven en negeerde mijn twijfels. Het idee dat hij echt voor me ging vond ik zo romantisch. Ook werd ik met open armen ontvangen door zijn familie en daar was ik gevoelig voor. Dat heeft te maken met mijn eigen jeugd. Ik groeide vanaf mijn vijfde op in een kindertehuis. Een familiegevoel kende ik niet en ik was zo op zoek naar liefde en bevestiging.

Al snel leefde ik hun leven. Het is een traditioneel Portugese familie en zij vinden dat vrouwen achter het aanrecht horen. Het was alleen wel zo dat ik met mijn nieuwe baan bij een verzekeringsmaatschappij - mijn zangcarrière stond op een laag pitje - het meest verdiende van de hele familie. Ze hadden grote financiële problemen en er werd verwacht dat ik ze onderhield. Ik ben echt die problemen in gezogen. Dat heb ik heel naïef zelf laten gebeuren; ik wilde lief gevonden worden.

Drama op drama

Toen mijn ex en ik in een eigen appartement trokken, dacht ik dat alles beter zou gaan. Helaas liep het anders en werden de problemen alleen maar groter. Het familiehuis moest verkocht worden en mijn ex en ik kochten vervolgens een groot huis waarin ook zijn familie kon wonen. We konden zijn ouders immers niet op straat laten staan. De drama’s stapelden zich op, tot ik het niet meer aankon. Inmiddels was Melody geboren en ook voor haar was het geen goede situatie. Echt, als ik terugdenk aan wat er allemaal is gebeurd, dan lijkt het wel een hele slechte film. Ik kan nog steeds bijna niet geloven dat ik in zo’n situatie ben terechtgekomen.

Valse beschuldigingen

In overleg met Melody’s vader besloot ik in 2019 terug te gaan naar Nederland. Hij vond het goed dat ik haar meenam. De notaris stelde een reisdocument voor ons op, zodat ik samen met Melody heen en weer kon reizen. Haar vader en ik waren overeengekomen dat ik haar voorlopig in Nederland zou inschrijven. Het leek me logisch om vervolgens tot een omgangsregeling te komen en daarna te bepalen waar ze het beste kon opgroeien. En toen kwamen er totaal onverwachts allerlei valse beschuldigingen vanuit de Portugese autoriteiten. Mijn ex ging er keihard in en had zo’n vijftig redenen bedacht waarom ik uit het ouderlijk gezag gezet moest worden. Het was niet te geloven wat ik allemaal naar m’n hoofd geslingerd kreeg.

Ontvoerende moeder

Uit angst heb ik Melody toen bij me gehouden, in de hoop dat er een omgangsregeling zou worden bepaald vanuit de instanties. In plaats daarvan moest ik in oktober 2020 voor de Portugese rechter verschijnen en op grond van het Haags Kinderontvoeringsverdrag werd ik in het ongelijk gesteld. Men vond dat ik Melody onterecht had vastgehouden. Ineens was ik een ontvoerende moeder en mocht ik haar zonder toezicht niet meer zien. We mogen elke dag vijf minuutjes videobellen. Dat is lastig omdat ze geen Nederlands meer spreekt. Ook is ze boos; ze wil niet meer bellen omdat ze weet dat ze ook weer moet ophangen.

Nooit opgeven

Ik zit in een hel, maar Melody komt bij me terug, hoe dan ook. Ze heeft haar moeder nodig en ik weiger te geloven dat er een rechter is die mij daadwerkelijk uit het ouderlijk gezag gaat zetten. Het is pijnlijk, ook voor Melody, dat mijn ex me neerzet als een gek, labiel persoon. Toch voel ik me sterk. Ik heb lieve mensen om me heen die me steunen, een huis en een goede baan. Ook muziek helpt me om sterk te blijven. Mijn band voelt als familie en ik heb een nummer geschreven speciaal voor en over Melody.

Opgeven zal ik nooit. Ik wil dat ze weet dat ik voor haar vecht. Het is nu afwachten tot de rechter in Portugal een datum inplant voor de officiële zitting. Hier wordt bepaald of Melody en ik herenigd worden, mét een goede omgangsregeling voor haar vader. Ze heeft ons allebei nodig. Dat ze bij me terugkomt weet ik zeker, ik weet alleen niet wanneer.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden