null Beeld Brenda van Leeuwen
Beeld Brenda van Leeuwen

Simone werd verliefd op een monnik: “Na zijn brief verdwenen al mijn twijfels”

Tijdens een reis door Azië werd Simone Fomenko (43) verliefd op een monnik voor wie een liefdesrelatie verboden was. Twaalf jaar later hebben ze samen twee kinderen, Nadia (7) en Jame (4), en wonen in Nederland.

Simone: “Het moest zo zijn, dat gevoel heb ik op veel momenten gehad. Dat Keo en ik elkaar in Thailand in een boeddhistische tempel hebben ontmoet, bijvoorbeeld. Ik was eenendertig jaar, had een leuke baan, zat goed in mijn vel. Ik zag om me heen vrienden kinderen krijgen, maar daar werd ik niet onrustig van. Ik was de juiste gewoon nog niet tegengekomen. Daarnaast verlangde ik ernaar om nog wat meer van de wereld te zien. Ik luisterde naar mijn gevoel en ging op reis.

De verkeerde tempel

Eerst reisde ik samen met een goede vriendin door Australië, daarna trok ik twee maanden alleen door Thailand. Mijn vriendin had me aangeraden om een tempel in Chiang Mai te bezoeken. Maar ik kwam terecht bij de ‘verkeerde’ tempel en ontmoette Keo, die daar als monnik leefde. Toen we aan de praat raakten, was ik direct van hem onder de indruk. We spraken in het Engels over het boeddhisme en over mijn leven in het Westen. Ik voelde een enorme klik.

Andere gevoelens liet ik in eerste instantie niet toe: hij was een monnik en een liefdesrelatie was voor hem verboden. Toch heb ik Keo aan het einde van mijn reis nog een keer opgezocht. Ik kon hem niet vergeten. Hij was die avond stiekem even uit het klooster weggegaan en stond mij in zijn gewone kleren op te wachten. De klik was er nog steeds. Maar omdat Keo in het klooster zat, voelde liefde helemaal niet als een optie.”

Onmogelijke relatie

“Na mijn reis hielden we contact via e-mail. Keo wilde zijn studie, die nog een jaar zou duren, in het klooster afronden en daarna uittreden. Ik was met vlinders in mijn buik vertrokken, maar eenmaal thuis leek de haalbaarheid van een relatie steeds onwerkelijker. Ik schreef hem een brief waarin ik zei dat ik veel om hem gaf, maar dat een relatie tussen ons niet mogelijk was. Ik kreeg een mooie, lange brief terug. Hij besloot met de woorden dat hij voor mij wenste dat ik dan iemand zou ontmoeten die net zo veel van mij zou houden als ik van diegene. Uit zijn brief sprak zo veel liefde – hij liet me gaan en wenste mij zo veel moois toe – dat ik daarna geen twijfels meer had.

Bijna twee jaar later zocht ik hem op in zijn geboorteland Laos. Hij was toen net uitgetreden als monnik en gaf les aan jonge monniken. We brachten zes fantastische weken met elkaar door en besloten dat we samen verder wilden. Het duurde nog twee jaar voordat Keo in 2013 definitief naar Nederland kon komen. Dat was een zware weg van eindeloos wachten, procedure na procedure.

Ik had in die tijd veel aan de steun van mijn ouders. Vanaf het begin hielpen ze ons omdat ze zagen hoe verliefd ik was en hoorden hoe ik over Keo sprak. Natuurlijk zullen ze zorgen hebben gehad, maar die gingen vooral over het proces om hem hierheen te krijgen. Als ik er soms doorheen zat en het wachten beu was, waren ze er altijd om me weer op te peppen.”

Meteen zwanger

“Wat denk ik ook zo heeft moeten zijn, is dat ik meteen zwanger werd toen Keo eindelijk in Nederland kon komen wonen. Negen maanden nadat hij hier aankwam, werd Nadia geboren. Samen met zijn dochter leerde Keo de Nederlandse taal. Dat was zo mooi om te zien. Nadia ging alleen iets sneller dan Keo. Ze was een jaar of drie toen ze haar papa begon te verbeteren. De eu- en ui-klanken zijn voor hem moeilijk. ‘Nee papa, het is ‘leuk’, kijk maar naar mijn mondje’, zei ze dan.

Hoewel onze kinderen in Nederland zijn geboren en hier opgroeien, zijn Keo’s roots net zo belangrijk. Zo spreekt hij ook Laotiaans met de kinderen. Tijdens het tandenpoetsen zingen ze altijd een Laotiaans kinderliedje. Kleefrijst, het nationale gerecht van Laos, is hun lievelingseten. Keo eet deze kleverige, voedzame rijst als ontbijt en regelmatig willen Nadia en Jame ook rijst in plaats van een boterham.

Terug naar Laos

We proberen Laos zo vaak mogelijk te bezoeken, meestal om de anderhalf jaar. Vorig jaar, net voordat corona losbarstte, gingen we ook. Ik had de sterke behoefte om te onderzoeken of ik ook voor een langere periode in Laos zou kunnen wonen. We droomden van een restaurantje of B&B op een mooie plek, waar we ook zijn familie bij konden betrekken. Met dat idee in ons achterhoofd zijn we vertrokken. Ik had nog genoeg verlofdagen, Keo nam onbetaald verlof en we zouden twee maanden wegblijven.

Als je het hebt over dingen die zo moeten zijn: door corona konden we niet terug naar Nederland. Daardoor hebben we uiteindelijk vijf maanden in Laos gezeten. Voor mij is dat een belangrijke periode geweest, omdat de rollen nu eens omgedraaid waren. Dit keer woonde niet Keo maar ík in een land waar ik de taal niet machtig was, waar ik moest wennen aan een totaal andere manier van leven. Nu was het Keo die de leiding had en alles regelde en organiseerde. We hebben uiteindelijk een paar maanden bij zijn ouders gelogeerd.

Warmte en gulheid

Zij wonen in een dorp dat alleen bereikbaar is via een hobbelige zandweg. Er is een simpel schooltje en de tempel is het centrum van het dorp. De huizen zijn meestal van hout, hebben geen deuren of ramen en de koeien en kippen scharrelen over straat. Het is alsof de tijd stil is blijven staan, back to basic. Gek genoeg was het gebrek aan comfort niet waar ik het meeste moeite mee had, daar kon ik wel aan wennen. Ik vond het vooral moeilijk dat ik niet echt met Keo’s familie kon praten, hun grapjes niet begreep.

Toch begon ik me na een paar weken wel te redden, met handen en voeten en wat simpele woorden. Ik genoot ook van de warmte en gulheid. Hoe weinig ze daar ook hebben, toch wordt alles met elkaar gedeeld. In de periode dat we daar waren, hebben we ook een klein restaurantje gebouwd en opgezet dat nu wordt gerund door Keo’s familie. Het voelde goed om daar iets blijvends achter te laten.”

Groeiend besef

“Toen we na vijf maanden naar Nederland terugkeerden, merkte ik dat er iets was veranderd. Het was alsof we terug naar huis gingen, niet alleen voor mij, vooral ook voor Keo. Hoewel hij zijn familie altijd zal missen, kwam hij er tijdens ons lange verblijf in Laos ook achter dat hij daar niet meer thuis is. Hij vertrok op zijn zevende uit het dorp naar het klooster om onderwijs te krijgen. Eerst woonde hij nog in Laos, later ging hij naar een klooster in Thailand om verder te studeren. Hij heeft kansen gekregen, zich ontwikkeld, veel van de wereld gezien. Hij is zijn dorp ontgroeid en heeft in Nederland zijn thuis gevonden.

Mij heeft onze tijd in Laos nog meer doen beseffen hoe goed we het hier hebben. Ik ben bijvoorbeeld sinds we terug zijn aan het ‘ontspullen’ en ik probeer zo min mogelijk nieuwe dingen te kopen. Ook realiseerde ik me nu pas echt hoe zwaar het die eerste periode in Nederland voor Keo is geweest, doordat ik in zijn schoenen heb gestaan. Daardoor heb ik nog meer bewondering en respect gekregen voor hem. Ook daarover denk ik weer: het heeft gewoon zo moeten zijn.”

Leven in het moment

Keo: “Nederland is nu mijn thuis. Mijn kinderen wonen hier, mijn vrouw is hier, ik heb mijn werk als kok, ik spreek de taal en de Aziatische toko zit om de hoek. Ik woonde al heel lang niet meer bij mijn familie omdat ik in het klooster zat, dus ik was al gewend om zonder hen te leven. Het kloosterleven opgeven vond ik ook niet moeilijk. Ik was er klaar voor om meer van de wereld te zien, en als boeddhistisch monnik ben je vrij om uit te treden wanneer je wilt.

Ik vond het vooral moeilijk om in zo’n heel ander land een bestaan op te bouwen. Als kind ben ik het klooster in gegaan omdat mijn ouders er op die manier voor konden zorgen dat ik goed onderwijs zou krijgen. Daar heb ik ook Engels leren spreken, wat goed van pas kwam toen ik in Nederland ging wonen. Ik kwam hier in de winter aan, het was zo koud. Ik had nog nooit een temperatuur onder de dertig graden gevoeld. Maar het vreemdste aan Nederland vond ik hoe mensen hier bezig zijn met tijd. Alles is gepland en georganiseerd.

In het dorp waar ik vandaan kom, leeft iedereen in het moment en met de dag. Niemand heeft plannen. Als je honger in je buik voelt, ga je de deur uit om een visje te vangen. Komt er iemand langs, dan eet-ie mee. Dat is aan de ene kant mooi, omdat het een relaxte manier van leven is. Aan de andere kant maakt het je lui als je geen plannen of ambities hebt. Door het leven in het klooster was ik gelukkig al gewend aan discipline en structuur. Als ik nu terugkom in het dorp van mijn ouders, valt me op hoe de tijd daar heeft stilgestaan.”

Blij met weinig

“Ik ben blij dat Nadia en Jame in Nederland opgroeien omdat ze hier alle mogelijkheden hebben. Als je aan kinderen in Laos vraagt wat ze later willen worden, hebben de meesten geen idee. Er is zo weinig perspectief. Maar ik ben ook blij dat Nadia en Jame weten hoe het leven daar is. Dat ze zien dat je ook blij kunt zijn met weinig spullen. Want daar kan ik ook niet aan wennen: hoeveel spullen mensen hier denken nodig te hebben. Ze hebben alles en toch werken ze zich over de kop om nog meer te kunnen kopen. Dat begrijp ik niet. Geluk zit niet in spullen, maar in jezelf.

Mij wordt vaak gevraagd hoe ik het boeddhisme vormgeef nu ik niet meer in het klooster woon. Daar had ik tijd om te mediteren en te chanten. Hier, met mijn werk en de kinderen, heb ik daar minder tijd voor. Maar voor mij is boeddhisme vooral een manier van leven, het gaat over gelukkig zijn met wat je hebt. Over bewust leven, niet haasten, niet stressen, de tijd nemen voor dingen. Soms zie ik Simone zo druk doen. Dan maakt ze een boterham die ze in de auto opeet, op weg ergens naartoe. Waarom? Sta gewoon iets eerder op en zorg dat je tijd hebt om te eten. Ik voel me echt heel erg thuis hier, maar dat gehaast van iedereen zal ik nooit begrijpen.”

In het KRO-programma Liefs Uit… volgde Yvon Jaspers acht verliefde Nederlanders die er alles voor overhebben om samen met hun buitenlandse partner een toekomst in Nederland op te bouwen. In september 2013 was de aflevering te zien waarin Simone en Keo werden gevolgd.

Terugkijken kan via NPO Start.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden