Koen Beeld Libelle
KoenBeeld Libelle

PREMIUMdagboek

Sinds ik mijn oom zag aftakelen, kan ik niet meer tegen ziekte en de dood

Als hij hoort dat één van de aanwezigen op de zeilboot terminaal is, is hij in shock. Hij merkt dat hij zich er niet zomaar overheen kan zetten.

RedactieLibelle

Hanro is een jongen van 32 jaar die lijdt aan leukemie. Hij is uitbehandeld. Dit is zijn laatste weekend met zijn vrienden, voor hij over een week euthanasie pleegt. Toen ik dat hoorde, had ik meteen de neiging om het roer om te gooien en rechtsomkeert te maken. Het idee alleen dat die jongen - die mij nog probeerde te helpen met het aantrekken van de zeilen - er volgende week niet meer zou zijn… Ik kan dat niet aan.

Fysieke reactie

Een ander zou zich over hem ontfermen en er alles aan doen om die jongen het weekend van zijn leven te geven. Maud is zo’n persoon, maar zo zit ik niet in elkaar. Alles wat met ziekte te maken heeft, of dood, daar word ik misselijk van. Dit klinkt vreselijk, ik weet het, maar ik doe het niet bewust. Het is een fysieke reactie. Misschien omdat ik ooit als kind de mensonterende aftakeling heb gezien van een oom van mij. Het was traumatisch hem te zien lijden. Sindsdien maak ik mij altijd uit de voeten als ik hoor dat iemand terminaal is. Maar dat kan nu niet.

Voor noodgevallen heb ik altijd wat zeeziektepillen aan boord. Ik hoop dat ze ook werken tegen de misselijkheid die ik nu voel. Als ik het glas water aan mijn mond zet en de pillen doorslik, hoor ik iemand in de kajuit komen. Het is de broer van de zieke. Ik probeer het pakje weg te moffelen. Kansloos. “Zie ik dat nou goed? Een kapitein die last heeft van zeeziekte?” Geen zin om te zeggen wat er echt speelt, antwoord ik: “Ja, net als chauffeurs die last hebben van wagenziekte. Ze bestaan.” Daar moet de jongen om lachen. “Maar alleen onder de heel slechte rijders.”

Gênante verhalen

Soms eet ik met de groep mee, maar vanavond bedank ik vriendelijk en ga ik een hapje eten in de haven van Vlieland. Als ik terugkom schalt het lachen me al tegemoet. De hele groep zit bovendeks. “Kom er gezellig bij zitten”, zegt de zieke tegen mij. “Je kunt een terminale niks weigeren”, vult de broer hem aan, waarna hij me een biertje in de hand drukt. “We zijn gênante verhalen aan het vertellen, zodat hij al onze geheimen mee het graf in kan nemen.”

“Dat noemen ze galgenhumor”, zegt een mooie vrouw die zich tegen de zieke aanvlijt. Het is veel te laat geworden, waarbij ik meer bier heb gedronken dan goed is voor een kapitein, maar wat een ávond. Juist deze intensiteit is wat het leven maakt, besef ik nu. Pluk de dag!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden