sterke vrouwen

femm

Bijna 9 maanden leef ik nu gescheiden, sinds een paar dagen is het dan ook officieel. En weet je, ik kan er nog steeds niet aan wennen. Van de 1 op de andere dag was hij met de noorderzon vertrokken. Ik hou niet meer van je, is alles waar ik het mee kon doen. Mijn 3 kinderen en mezelf in diepe ellende achterlatend. Ik zal jullie de details besparen voor nu, want achteraf gezien,had ik het moeten zien aankomen. Maar ja ik wilde het niet zien, zei tegen mezelf, joh, doe niet zo gek, hij heeft het druk, altijd van huis door zijn werk, alle relaties hebben zo nu en dan last van sleur.

Maar weet je wat het ergst is,, het blijkt dat wij, de kinderen en ik, al jaren in zijn leugen hebben geleefd. Wij dachten dat alles goed was, dat we een normaal gezin waren net als alle andere. 20 jaar huwelijk gooi je toch niet zo maar aan de kant, omdat ergens anders het gras misschien groener lijkt. Toch die midlife crisis!! Van, is dit het nu, wil ik zo verder. Een baan, een eigen huis, drie gezonde leuke kinderen,een vrouw die alles draaiende houd en de zorg op zich neemt terwijl hij de hele week van huis is. Tja, wat zoek je dan in het leven?

Kinderen in de puber leeftijd is ook niet makkelijk, maar ach mam, zeggen ze, hij was er toch al nooit voor ons, jij hielp ons door moeilijke dingen heen, jij steunde ons toen we zo werden gepest op school,jij stond altijd aan de kant van het sportveld om ons aan te moedigen, jij kwam op de 10 min gesprekken op school, terwijl vader in geen velden of wegen was te bekennen.Hij was altijd moe als hij thuis was in het weekend. Nu denk ik, wat stom, wat stom, hij hoorde er te zijn voor zijn kinderen, ze hadden hem nodig als vader, hij heeft toch ook verantwoordelijkheden naar zij kinderen toe. Maar nee, het draaide alleen maar om zijn eigen ik. Wat hij wilde, wat hij voelde, wat hij dacht. Dat ik het allemaal niet eerder heb gezien, is mij een raadsel.

En toch sta ik elke ochtend nog steeds op met een leeg gevoel,wat gelukkig als de dag vordert wel naar de achtergrond verdwijnt.Dan denk ik toch vaak, Ik wil mijn gezin terug, mijn kinderen in een stabiel gezin laten opgroeien met warmte en liefde,zoals het hoort, zoals ik zelf heb gehad in mijn jeugd. En nog steeds zijn mijn ouders er voor mij. Gelukkig relativeer ik die gedachte van het gezin terug willen ook meteen weer,dat jullie nu niet denken, met zo’n vent wil je toch ook niet leven, en nee dat wil ik inmiddels ook niet meer,want zoals hij nu is ken ik hem niet meer, en de kinderen ook niet. Maar moet je weten, mijn gezin was alles voor mij, ik stond er dag en nacht voor klaar, en dat doe ik nog steeds. Mijn kinderen hebben het niet makkelijk met dit alles.Ook omdat ze hun vader niet begrijpen en ook naar hen toe niet eerlijk is geweest. En alles wat ik mijn kinderen wil bijbrengen is vooral om altijd eerlijk te zijn, naar jezelf, maar zeer zeker ook naar anderen. Eerlijkheid duurt tenslotte toch het langst, en inmiddels weet ik dat de dingen die je fout doet of verzwijgt toch echt wel boven komen,en dan is de waarheid nog pijnlijker, omdat je het vaak wel wist. Achteraf voelde ik het ,er zit iets niet goed,maar toch wuif je het weg,want je wilt het niet. Maar als het dan toch waar blijkt te zijn, heb je echt iets van, zie je wel, ik wist het.

Maar goed we moeten verder, ik dacht nooit dat ik sterk genoeg zou zijn om overeind te blijven, het doet vreselijk pijn, heb ook wel eens gedacht, ik trek het niet meer, hoe moet ik nu verder,en toch ga je door, je bikkelt en je vecht door, voor je kinderen. En nu begin ik ook voor mezelf door te gaan. Verdorie ik ben net 41, my life isn’t over yet!!

En dan lees ik stukken over echt sterke vrouwen in de bladen. Ik heb heel erg veel bewondering voor Babette v Veen. Haar relatie liep rond dezelfde tijd stuk als de mijne, En als ik zie hoe ze daar mee om gaat, vind ik toch echt fantastisch. Daar stond ze op de schaatsen in sterren dansen op het ijs, terwijl ze het zwaar had.Ze gaat ook verder , is er voor haar zonen, en doet haar dingen en geniet er van. Dat geniet enlukt mij nog niet zo, ik moet nog op zoek naar een baan. Ben nu gastouder, wat erg leuk is, maar ja zitten ook weer nadelen aan, geen pensioenopbouw,geen ziektekosten als je ziek bent. Dus maar opnieuw de schoolbanken in,als het financieel mogelijk is.

Maar met Babette zou ik toch echt graag eens een kop Capucino,kofiie. latte Machiato of whatever willen drinken,niet om over haar scheiding te praten, maar over hoe ze zo positief in het leven is blijven staan. Mijn grond werk letterlijk onder mijn voeten weggeslagen, en ik wist niet hoe ik verder moest. Maar als ik dan die verhalen lees van Babette, of van Sylvana Simons, of van Isa Hoes. dan zijn dat toch stuk voor stuk sterke vrouwen, die hun mannetje staan. Daar heb ik veel bewondering voor.

Ik woon nu noodgedwongen met 2 van mijn 3 kids in een bejaardenwoning, vertel ik de volgende x. Mijn oudste woont noodgedwongen al samen met haar vriend, maar ze red het wel, dat is ook een sterke meid. Ze is ook grote steun voor me, had ik maar iets meer van haar, denk ik wel eens, kijk eens hoe ze er mee omgaat, ze heeft het niet makkelijk,maar bikkelt door, en ze komt er wel, daar zit ik niet over in. Ook een sterke vrouw.

Nu ik zelf nog! Ik hou jullie op de hoogte, van mijn zoektocht, naar mezelf, naar mijn nieuwe geluk,een leuke nieuwe baan. Er is nog veel om over te vertellen.

nu ga ik mijn sportkleren aantrekken, ga zo lekker een rondje hardlopen met een vriendin. O ja, er is ooit iemand die vorig jaar al tegen mij zei, meid, zorg dat je er goed uit blijft uit zien, loop met opgeheven hoofd door het centrum, gekletst vwordt er toch, maar jij bent de enige die werkelijk weet hoe het zit.

tot de volgende x gr. Femm

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden