Stiefoudercoach waarom?

Ik ben Nathalie Minkman, moeder en stiefmoeder.

Elf jaar geleden ben ik gestart met mijn eigen bedrijf. Inmiddels is dit bedrijf uitgegroeid tot een landelijk werkende trainingsorganisatie.

Tijdens één van mijn trainingen werd ik benaderd met de vraag of ik een lezing zou willen houden over een “maatschappelijk goed” onderwerp.

In dezelfde periode werd ik ook stiefmoeder.

Dit stiefmoederschap kent hele mooie momenten maar kent ook zeker momenten van geworstel.

Was mijn belofte van ooit nog zo puur?

; “mijn hart is groot genoeg voor jouw kind”

Schrikbarend vond ik de volgende gegevens gebaseerd op wetenschappelijke bronnen:

Er zijn naar schatting ongeveer 500.000 stiefgezinnen en daar komen jaarlijks circa 10.000 bij.

66% van de stiefgezinnen haalt het niet samen.

Kortom de lezing is er gekomen en eigenlijk nooit meer weggeweest.

In de afgelopen jaren heb ik al veel (stief) ouders kunnen helpen aan tips en trucks om door deze periode heen te komen.

Naast mijn trainingsorganisatie is er tien jaar geleden een persoonlijk nieuw doel in mijn leven gekomen. Mijn doel: “bovenstaande 66% terug te brengen naar een acceptabeler percentage!”

Betrokkene informatie geven, ouders en stiefouders helpen om kinderen de kans te geven vrij, blij en ontspannen uit te mogen groeien naar (jong) volwassenen. Stiefouders tips te geven om ook hun hart groot genoeg te maken voor de (stief) kinderen.

Om zoveel mogelijk gezinnen, ouders, stiefmoeders, stiefvaders en kinderen te kunnen helpen probeer ik op zoveel mogelijk plaatsen te vertellen. Dit blog lijkt mij tevens een mooie gelegenheid. Wat omvat nou dit geworstel. Als ik er steeds een stukje over vertel, hoop ik mensen te kunnen helpen en mijn maatschappelijk goed bijdrage te kunnen leveren. Uiteraard kan iedereen mij ook benaderen via mijn website www.stiefoudercoach.nl en vanuit mijn praktijk indien gewenst verder op weg helpen. Maar goed, eerst het geworstel. Waar begint dit nu eigenlijk of beter gezegd wanneer? Start het niet al op het moment dat een papa en mama bijna besluiten dat het beter is om uit elkaar te gaan? Ja, mijn overtuiging.

De scheiding van hun ouders is voor hen niet de oplossing van een onhoudbare situatie, maar vooral het begin van een soms jarenlange zoektocht naar rust en stabiliteit. Hoe breng je deze boodschap? En welke emoties komen er bij kinderen om de hoek kijken?

Deze kinderen groeien op met de angst dat ze de fouten van hun ouders zullen herhalen.

Er gebeurt veel wat ze moeten verwerken,

Ontwikkelen ze zich langzamer?

Lopen ze meer risico dan andere kinderen om in de problemen te raken?

Het effect bij kinderen is groter als de meesten denken.

Durft of kan een kind zijn of haar gevoelens niet te uiten?

Gevoelens van boosheid, verwardheid, verdriet, onmacht en teleurstelling is voor een kind moeilijk te plaatsen.

Hoe herken je deze gevoelens? En wat kun je zelf doen om een kind te begeleiden? Ouders willen uiteraard het beste voor hun kind. Soms zit dit hoofd al zo vol.

Kinderen zijn geneigd zich naar de achtergrond te plaatsen.

Kinderen zijn ook geneigd papa en mama te beschermen.

Als je bekijkt wat er allemaal mis kan gaan bijvoorbeeld tijdens het traject van het samenstellen van een nieuw gezin, zie je veel dat juist dit beschermen een groot deel van de problemen veroorzaakt. Hoe zou je dit kunnen voorkomen. Tijdens mijn werkzaamheden ervaar ik dat er vaak al een basis gelegd wordt in het begin. Tijdens of direct na de scheiding.

Het allerbelangrijkste is respect. Als je het beste voor jezelf, de toekomst van dit gezin wilt kun je beginnen met het onderzoeken van jezelf. Hoe en waar haal ik respect vandaan en hoe kan ik dit behouden? Zelfs als er zoveel pijnlijke momenten voorbij zijn gekomen. Een ruzie is zo uitgezet. Als je in staat bent om jezelf af te vragen wat het hoofddoel van deze ruzie is? Wat wil je hiermee bereiken? Is het een haalbaar doel? Nuttig? Dan zou je een gesprek aan kunnen gaan. Betreft het een meningsverschil over bijvoorbeeld opvoedkundige zaken realiseer je dan eerst dat je altijd twee mensen blijft. Er zullen in de aankomende jaren veel meer verschillen voorbij kunnen komen. Het "levelen" zal waarschijnlijk steeds minder voorkomen. Vaak hoor ik ouders/stiefouders vertellen dat het leven er aangenamer op is geworden als je soms meer afstand kan nemen. En uiteraard brengt dit rust. Voor jezelf en de kinderen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden