Susila Cruijff Beeld Petronellanitta
Susila CruijffBeeld Petronellanitta

Susila over haar vader Johan Cruijff: “We lijken veel op elkaar - koppig, overtuigd van ons gelijk en rechtdoorzee”

Het is Vaderdag, daarom deelt Libelle de meest bijzondere verhalen over vaders uit de afgelopen jaren. Libelle sprak in juni 2019 met Susila (49), één van de dochters van Johan Cruijff die op 68-jarige leeftijd overleed.

Vaderdag

Ze bleef het liefst uit de schijnwerpers. Maar tegelijkertijd wil Susila de naam van haar overleden vader hoog houden. “Het geeft steun dat mensen nog zo veel aan hem denken. Nog steeds worden we als familie dagelijks aangesproken door mensen die hem hebben gekend. Er zijn zo veel bijzondere, ontroerende en hartverwarmende verhalen.”

“Pas nog vertelde een vrouw met tranen in haar ogen dat mijn vader haar leven heeft veranderd met zijn Foundation. Dat raakte me enorm. Natuurlijk wist ik dat hij bijzonder was, maar pas sinds zijn overlijden realiseer ik me hoe belangrijk hij is geweest voor de rest van de wereld. Wat hij écht heeft betekend. En hoe trots ik ben dat ik zijn naam mag dragen.”

Vaderskindje

“Mijn vader en ik hebben altijd een hechte band gehad. Misschien omdat we veel op elkaar lijken: koppig, overtuigd van ons gelijk en rechtdoorzee. Mijn moeder heeft mij weleens verteld dat ik als baby’tje doodziek werd als papa een paar dagen het land uit was. Zo gehecht was ik aan hem. Dat is nooit veranderd. Mijn vader was er – ondanks zijn drukke agenda – echt voor mij, mijn zus Chantal en mijn broer Jordi. Hij bracht ons naar school, ging met ons naar de dokter en elke vakantie deden we iets leuks.”

“In de zomer gingen we vaak naar ons huis in de bergen. Dan speelden we domino of trapten we samen een balletje. Geweldig vond hij dat. Hij was de gangmaker in ons gezin. Altijd vrolijk en in voor gekkigheid. Toch had hij ook een andere, strenge kant. We moesten altijd goed ons best doen en hard werken – verwend werden we zeker niet. Als tiener vroeg ik hem een keer om een tientje, waarop hij zei: ‘Ga eerst mijn auto maar wassen, Suus’. Dat vond ik als 16-jarige belachelijk, maar later begreep ik waarom hij dat deed. Hij verloor zijn vader toen hij 12 was, en zag het als zijn taak ons te leren voor onszelf te zorgen voor als hij er niet meer zou zijn. Daar ben ik hem nog elke dag dankbaar voor.”

Bekende achternaam: Cruijff

“Papa was al bekend toen ik werd geboren, dus het was voor mij heel normaal dat hij op tv kwam en dat iedereen hem kende. Bovendien is hij ook altijd heel gewoon gebleven. Hij deed zelf boodschappen, wandelde met de hond en sprak op dezelfde manier tegen de koning van Spanje als tegen de mensen op straat. Wel vond ik het gek dat mensen bijna hysterisch werden als ze hem tegenkwamen op straat. Hij was toch gewoon mijn vader?”

“In mijn puberteit had ik daar wel moeite mee. Ik vond het irritant dat mensen bij het horen van mijn achternaam ‘Cruijff’ meteen naar mijn vader vroegen, terwijl ik dacht: ik ben zelf ook nog iemand. Daarom zette ik me af. Net als iedere puber was ik soms flink brutaal tegen mijn vader. Maar echt last hebben we nooit gehad van zijn bekendheid. Misschien ook omdat mijn ouders ons uit de publiciteit hielden en mijn vader privé en werk goed kon scheiden. Op het moment dat hij de sleutel in het slot stak, was hij echt thuis. We konden op geen enkele manier aan hem merken of hij had gewonnen of verloren. Daar heb ik veel bewondering voor. Ik denk niet dat ik dat zelf had gekund.”

“Tijdens wedstrijden kon mijn vader hard zijn voor zijn spelers, maar hij nam ze na afloop maar wát graag mee naar huis. Soms zaten ze uren bij ons aan de keukentafel. Hij gaf veel om zijn jongens, deed alles voor ze en probeerde uit iedere speler het allerbeste te halen. Ik had het gevoel dat dat niet altijd werd gezien. De media schilderden hem vaak negatief af en hij kreeg bakken met kritiek over zich heen. Dat vond ik moeilijk.”

“Een keer zat ik op de tribune toen supporters lelijke dingen naar hem schreeuwden. Mijn vader had een dikke huid, maar ik kon er niet mee omgaan. Misschien is dat ook wel de reden dat ik al die jaren uit de publiciteit ben gebleven. Al die aandacht hoeft voor mij ook niet. Dat ik mij nu toch wat vaker laat zien, doe ik puur en alleen voor mijn vader. Om zijn naam en nalatenschap in ere te houden. Dat weegt voor mij zwaarder dan mijn eigen gevoel.”

Een groot hart

“Een van de belangrijkste lessen die ik van mijn vader meekreeg, is dat je moet klaarstaan voor mensen die het minder hebben. Hij had een groot hart en trok zich het leed van anderen aan. Het was voor ons geen verrassing toen hij kwam met het idee voor de Johan Cruyff Foundation. Een stichting waarmee hij alle kinderen – ook met een beperking – de kans wilde bieden om te sporten. Een paar jaar voordat mijn vader ziek werd, ging ik steeds vaker met hem mee op pad. Het idee was dat ik zijn Foundation beetje bij beetje zou overnemen. Dat was een bijzondere tijd, waarin ik papa nog beter heb leren kennen.”

“Elke keer als mijn vader met die kinderen bezig was, straalde hij van oor tot oor. Dan kwam het jochie in hem naar boven en was hij soms bloedfanatiek aan het voetballen met die kinderen op een veldje ergens midden in een woonwijk. ‘Kijk die glimlach, Suus’, zei hij dan. Hij werd daar zo intens gelukkig van. De Foundation was zijn vierde kind en al snel volgden het Cruyff College, de Cruyff Academy en het Johan Cruyff Institute. Daarmee bood hij topsporters de mogelijkheid om sport te combineren met een studie.”

“Dit kwam voort uit zijn eigen ervaring: hij heeft zijn opleiding nooit afgemaakt en was zich ervan bewust dat een flinke blessure zijn hele leven op z’n kop had kunnen zetten. Met deze opleidingen kon hij de nieuwe generatie sporters daarvoor behoeden. Hij heeft ons ook gepusht om een opleiding te volgen. ‘Die passie voor sport is leuk, maar zorg voor een plan B’, adviseerde hij ons. Een wijze les waarvan ik nu nog steeds profijt heb.”

Longkanker

“‘Elk nadeel heb z’n voordeel’, zei mijn vader altijd. Zelfs toen er bij hem longkanker werd ontdekt, bleef hij positief. Hij ging goedgehumeurd naar zijn chemo’s. Samen zouden de artsen en hij de kanker bestrijden. Even leek dat ook te lukken. ‘Ik sta met 2-0 voor’, riep hij na een reeks behandelingen. Helaas ging zijn gezondheid ineens hard achteruit. Dat zag niemand aankomen, zelfs de artsen niet. Die hadden hem nog een aantal jaar gegeven, dus als je dan ineens afscheid moet nemen, is dat heel zwaar. Ondanks het verdriet ben ik ergens ook dankbaar dat mijn vader niet heeft geleden. Hem langzaam zien wegkwijnen had ik nog veel erger gevonden. Nu was hij een week voordat hij overleed nog de vrolijke vader die hij altijd was geweest. In een diepgaand gesprek besloten we dat ik de Foundation na zijn overlijden voor mijn rekening zou nemen. Ergens wilde ik niets liever, maar ik vond het ook eng. Jarenlang hadden we alles samen gedaan en ineens stond ik er alleen voor.”

“Ik was bang dat de Foundation achteruit zou hollen zonder mijn vader, maar het tegenovergestelde gebeurde. Ik kreeg zo veel steun van sporters, voetballers en vrijwilligers. Ze wilden allemaal iets terugdoen voor mijn vader. Deze mensen gaven mij de kracht om uit de schaduw te stappen en het werk van mijn vader voort te zetten. Om de Foundation nog groter en beter te maken dan deze al was.”

Veel verdriet

“Naast alle prachtige projecten die er al lopen, lijkt het me mooi om te zorgen dat er ook in vluchtelingenkampen een Cruyff Court komt: een voetbalveld van kunstgras. Zo kunnen de mensen daar een paar uur per dag sporten en even alle ellende, pijn en verdriet vergeten. We zijn al een tijd bezig om dat te realiseren, maar helaas gaat dat allemaal niet zo makkelijk. Al heb ik er alle vertrouwen in dat het gaat lukken. Ik heb de genen van mijn vader en wij geven niet zomaar op.”

“We missen hem nog steeds heel erg. Vooral mijn moeder heeft veel verdriet. Ze trouwde op haar 19de met mijn vader, haar hele leven draaide om hem. Toch doet ze haar best. Zo is ze er tijdens de open dag van de Cruyff Foundation altijd bij. Dan heeft ze het gevoel dat ze dicht bij mijn vader is. Dat ze hem kan laten zien hoe trots ze op hem is en op alles wat hij heeft neergezet. Zelf mis ik vooral zijn aanwezigheid – zijn gezelligheid, zijn humor. En dat ik niet meer tegen hem kan praten. Ik mis mijn vader zoals hij was. Als familie geeft het ons steun dat mensen nog zo veel aan hem denken.”

Sterfdag

“Dat we op zijn sterfdag overspoeld worden met lieve berichtjes en hij overal ter wereld opnieuw wordt geëerd. Dat er stadions naar hem worden vernoemd en iedereen hem intens mist. Die steun is overweldigend en geeft ons kracht. Al is het ook weleens moeilijk om er altijd mee geconfronteerd te worden. Soms wil ik gewoon alleen zijn met mijn verdriet. Dan sluit ik mij af en ben ik even met mijn vader. Ik weet zeker dat hij daarboven alles op de voet volgt en ik ga ervoor zorgen dat hij vol trots kan neerkijken op alle mooie dingen die hij heeft neergezet in zijn leven.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Eline Doldersum.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden