Suzanne (38) is blij dat de verplichte bedenktijd wordt afgeschaft: “Ondanks mijn schreeuw om hulp moest ik 5 dagen wachten op mijn abortus”

Suzanne (38) is blij dat de verplichte bedenktijd bij abortus wordt afgeschaft: “Ondanks mijn schreeuw om hulp moest ik 5 dagen wachten”  Beeld Getty Images
Suzanne (38) is blij dat de verplichte bedenktijd bij abortus wordt afgeschaft: “Ondanks mijn schreeuw om hulp moest ik 5 dagen wachten”Beeld Getty Images

Suzanne’s gezin was met twee kinderen compleet toen ze ongewenst zwanger raakte van de derde. Voor haar was het duidelijk dat ze een abortus wilde ondergaan. Toch kreeg zij verplicht vijf dagen bedenktijd, een maatregel die binnenkort eindelijk wordt afgeschaft. Die dagen duurden een eeuwigheid. “Ik heb nog nooit zoveel gehuild.”

Laura van der MeerGetty Images

“Het was de laatste dag van onze zomervakantie. We waren met onze twee kinderen en met vrienden in de Dordogne. Die ochtend werd ik wakker met buikpijn: het was een gerommel in mijn darmen dat ik gelijk herkende. Precies hetzelfde had ik gevoeld bij mijn vorige zwangerschappen. Maar ik zat in Frankrijk boven op een berg waar ik niet even een zwangerschapstest kon halen. Bovendien wilde ik de vakantie leuk afsluiten. Daarom zei ik niks tegen mijn vriend. De hele rit terug naar huis dacht ik alleen maar: shit, wat nu?

Onzekerheid

Nadat ik een paar jaar eerder was bevallen van mijn jongste, ging het helemaal niet goed met me. Ik zat tegen een zwangerschapsvergiftiging aan, en na de bevalling bleven mijn bloedwaardes afwijken. Een week lang moest ik in het ziekenhuis blijven en mocht ik niet eens van mijn kamer af. Drie keer per dag werd ik geprikt; steeds had ik weer een andere arts aan mijn bed. “We weten niet wat er aan de hand is”, kreeg ik te horen. Er werd zelfs aan me gevraagd of ik misschien hiv kon hebben! Doordat er zo raadselachtig werd gedaan, begon ik te denken dat ik kanker had en misschien wel dood zou gaan. Door alle onderzoeken en stress van de artsen dacht ik echt: dit is het. Na een week waren mijn bloedwaardes wel goed en mocht ik gaan. Wat er aan de hand was, heb ik nooit geweten. Ik wist wel dit nóóit meer wilde meemaken. Ook los daarvan was onze kinderwens met twee kinderen vervuld.

Mijn keuze

Na thuiskomst van onze vakantie haalde ik ’s avonds een test, die gelijk positief uitwees. En dat terwijl ik als voorbehoedsmiddel de Nuvaring gebruikte. Hoe heeft dit kunnen gebeuren, vroeg ik me af. Toen ik mijn vriend vertelde dat ik zwanger was, liet hij de keuze bij mij. Zelf wist ik absoluut zeker dat ik de zwangerschap wilde afbreken. Omdat het hoogzomer was en de dokter met vakantie, kon ik pas vier dagen later voor een afspraak bij de huisartspraktijk terecht. Normaal gesproken ben ik geen emotioneel type. Toch heb ik nog nooit zoveel gehuild als in die vier dagen. Ik had al volop zwangerschapssymptomen: mijn borsten deden zeer en ik voelde me slapjes. Gelukkig hadden mijn kinderen niks in de gaten, die waren veel te druk bezig al hun vriendjes weer op te zoeken. Ik trok me zoveel mogelijk terug op zolder, waar ik ter afleiding ging opruimen en waar ik vooral vrijuit kon huilen. Ik schaamde me. Mijn beste vriendin kostte het op dat moment veel moeite om zwanger te worden. Zelf kom ik uit een groot gezin en mijn ouders informeerden weleens bij mij of het niet leuk zou zijn, nog een derde. In zo’n situatie bel je niemand op om te verkondigen dat je zwanger bent en dat je het weg wilt laten halen.

Opluchting

Het moment waarop ik eindelijk naar de huisarts kon, voelde voor mij als een sollicitatiegesprek. Ik ging erheen met het idee dat ik hem moest overtuigen van mijn mening. Ergens had ik kennelijk toch het idee dat je als vrouw van halverwege de dertig eigenlijk de consequenties moet aanvaarden van het feit dat je zwanger bent geworden. Heel dubbel dus. Ook bij de huisarts kon ik mijn tranen niet binnenhouden. Zodra ik in de spreekkamer zat, begon ik te huilen. “Ik wil het niet, ik wil het echt niet”, zei ik. De huisarts vertelde me dat het aanvaarden van consequenties óók kan zijn om de embryo weg te laten halen en dat ik me daarvoor niet hoefde te schamen. Dat maakte dat ik me gehoord en begrepen voelde. Alleen volgde toen die wettelijk verplichte bedenktijd van vijf dagen. Het duurde voor mijn gevoel wéken en het maakte me boos en gefrustreerd. Met bedenktijd is niets mis, maar met verplichte bedenktijd wel. Ik wist het zo zeker! Ik hoopte zelfs op een spontane miskraam. Bij elk krampje ging ik naar de wc om te kijken of er misschien bloed in mijn onderbroek zat. Ondanks mijn zwangerschapssymptomen voelde ik een grote afstand naar de foetus toe. En ook schuldgevoel. Soms legde ik een hand op mijn buik en zei ik in gedachten sorry. Na die vijf dagen was het eindelijk zo ver en mocht ik mij melden in de abortuskliniek. De curettage was pijnlijk. Alles bij elkaar duurde het een kwartier. Zodra het klaar was, voelde ik me tien kilo lichter. Ook dat gaf voor mij aan dat dit echt de goede keuze was.

Betutteling

Als ik er nu aan terugdenk, kan ik me er echt boos om maken. Ik vind dat vrouwen betutteld worden. De verpleegkundige in de abortuskliniek die mijn intake deed, vertelde me dat er veel vrouwen van mijn leeftijd abortus laten uitvoeren. Het zijn echt niet allemaal tienermoeders die zich hier melden, maar ik ben ook van mening dat een 16-jarige een heel doordachte keuze kan maken zonder verplichte bedenktijd. De begeleiding van een huisarts, verpleegkundige of maatschappelijk werkster is goed genoeg om iedereen die twijfelt meer tijd te geven en niet overhaast te aborteren. Denk maar niet dat je als vrouw pas over de consequenties van een abortus nadenkt als je op het punt staat gecuretteerd te worden. Daar denk je al over na zodra je een positieve zwangerschapstest in je handen hebt. Dat de verplichte bedenktijd afgeschaft wordt, is een goede zaak.

Mijn vriend heeft zich inmiddels laten steriliseren. Hem is geen enkele bedenktijd opgelegd. Integendeel, hij werd met open armen ontvangen. De volgde stap is wat mij betreft dat abortus uit het Wetboek van Strafrecht wordt gehaald en dat abortuspillen bij de huisarts worden verstrekt. Ik weet dat het altijd nog erger kan, zoals in landen als Ierland, Polen en de Verenigde Staten. Maar die betutteling van vrouwen door ze wettelijke verplichtingen of verboden op te leggen, is niet meer van deze tijd.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden