Waarom heb ik toen niets gezegd? Beeld Libelle
Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Sybelle (41): “Ik werd beschuldigd van het stelen van € 12.000,- uit ons familiebedrijf”

Soms is een situatie zo bizar, ongewenst of ongemakkelijk, dat we met onze mond vol tanden staan en niet weten hoe we moeten reageren. Iedere week vertelt een lezeres in ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ over zo’n voorval. Deze week Sybelle (41), die werd beschuldigd van het stelen van € 12.000,-.

Eva BredaLibelle

Sybelle: “Met trillende vingers open ik de envelop waar een watermerk van een advocaat op staat. ‘Je wordt beschuldigd van de diefstal van € 12.000,- en bent per direct ontslagen.’ Ik wist dat er geld kwijt was, maar dat ik het familiebedrijf uit gebonjourd zou worden… De coffeeshop waar ik sinds mijn achttiende werk, die mijn overleden moeder nota bene had opgezet.

Ik wil mijn oom, die inmiddels manager is, door elkaar schudden en zeggen dat dit een groot misverstand is. Maar ik blijf verslagen op de bank zitten. Mijn reputatie, mijn baan en de enige plek waar mijn moeder nog voortleefde: ik ben het kwijt.

Gewonde vogeltjes en paarse muren

Voor veel mensen is het ongebruikelijk om in een coffeeshop te werken, maar ik groeide ermee op. Mijn moeder was een echte hippie. Ze droeg grote gewaden, had rood haar met roze plukken en af en toe blowde ze. Toen ik jong was richtte ze de eerste coffeeshop van ons dorp op en al gauw werd het een populair toevluchtsoord voor allerlei soorten mensen. Ze was echt zo’n moeder Theresa die allemaal verloren en gebroken alternatieve mensen in dienst nam en hielp hun leven weer op te bouwen. ‘Ze verzamelt gewonde vogeltjes’, zei ik vroeger altijd.

De coffeeshop was een gezellige plek. De muren waren pimpelpaars, mijn moeders lievelingskleur, en waren vaak uitbundig beschilderd door een kunstenaar. Ik deed er de financiële administratie, want deze goedlopende coffeeshop was net als ieder ander succesvol bedrijf. Er ging veel geld in om.

Toen mijn moeder in 2010 plotseling overleed, nam mijn oom haar functie over. Hij was zakelijker dan mijn moeder. ‘We moeten altijd proberen die extra euro van onze klanten te krijgen’, zei hij eens. Mijn moeder was nooit bezig met zo veel mogelijk geld verdienen. Zij zag de werknemers en klanten als familie, wist precies wie net gescheiden of jarig was.

€ 12.000,- weg

Dat dat warme familiegevoel weg was met mijn oom aan het hoofd, bleek toen ik een burn-out kreeg. De rouw die ik zo lang had proberen te ontkennen, sloeg me in het gezicht. Geen greintje medeleven kreeg ik toen ik ook nog een hernia kreeg en thuis kwam te zitten. Pas na een paar weken kreeg ik een telefoontje van mijn oom. Ik was aangenaam verrast. Hij wilde vast weten hoe het met me ging, wat lief.

‘De cijfers kloppen niet. Er is € 12.000,- kwijtgeraakt in de tijd dat jij hier werkte’, was zijn warme begroeting. ‘Weet jij waar het is?’ Wekelijks haalde ik pakketjes cash uit de kassa om dat te storten bij de bank. Ik maakte me geen zorgen. Er zou vast iets verkeerd zijn gegaan bij de bank of in de berekeningen. Ik keerde mijn huis binnenstebuiten om oude stortingsbonnetjes te vinden en deed berekeningen opnieuw. Maar het geld bleef weg.

Noem me naïef, maar nog steeds was ik vrij laconiek. Ik kreeg de indruk dat mijn oom enkel informeerde waar het geld was. Niet dat hij me beschuldigde. We moesten gewoon verder zoeken. Maar toen kwam – zonder enig persoonlijk gesprek – die brief.

Verslagen en in shock

Als ik al niet in bed lag met een hernia, had ik me nu wel teruggetrokken onder mijn dekbed met de gordijnen dicht. Ik was zo in shock. Misschien dat ik daarom niet direct mijn oom belde om te vechten voor mijn gelijk. Ik weet het niet. Maar ik deed niets. Verslagen nam ik de schikking van de coffeeshop aan: als ik mijn ontslag accepteerde, kreeg ik geen strafblad en hoefde ik de € 12.000,- niet te betalen. Om de schade te beperken, deed ik dat.

Ik had willen vechten

Ik ben nu bijna 10 jaar verder en kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik niets heb gezegd na die brief. Ik had dat geld echt niet gestolen, dat zweer ik op alles! Ik had willen vechten. Ik had mijn collega’s, die als familie voor me waren, willen bellen en eindeloos willen overtuigen van mijn onschuld. Dachten ze nou echt dat ik geld van mijn eigen moeder zou stelen? Dat ik duizenden euro’s cash in mijn kussensloop had liggen? Ik had desnoods € 12.000,- stukgeslagen op een advocaat om mijn gelijk te bewijzen. Maar na het overlijden van mijn moeder, mijn burn-out en mijn hernia was ik te gelaten om iets te doen.

Weer mijn moeder kwijt

Ik vind het vreselijk dat er nog altijd mensen op deze wereld rondlopen die denken dat ik een dief ben. Juist de mensen die het belangrijkst voor me waren. Ik heb nooit meer iets van iemand gehoord en was te boos om zelf contact op te nemen. Maar het ergste vind ik dat ik door dit alles mijn moeder nogmaals ben kwijtgeraakt. De coffeeshop ademde haar persoonlijkheid. Dat ik nooit meer plaats kan nemen op die paarse nepleren banken van haar ‘rooksalon’, zoals ze het graag chic noemde, zorgt nog altijd voor tranen in mijn ogen.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden