null Beeld

Column

Sylvia: “De beddenmeneer stelde ons een pijnlijke vraag”

Sylvia Witteman

Ze is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 17) en katten Lola en Siepie. Deze week schrijft Sylvia Witteman (56) over het uitkiezen van een nieuw bed.

Ja, het is een lange geschiedenis, het verhaal van ons bed. Je zou er bijna een trilogie over kunnen schrijven. Ons bed is inmiddels dertig jaar oud. Het reisde met ons mee van Amsterdam naar Moskou, naar Berlijn, Den Haag en Washington en weer terug naar Amsterdam. Onze kinderen werden erin verwekt (hoewel, de middelste kan zijn ontstaan in een hotelkamer in het Spreewald), we hebben er zo’n tienduizend nachten in geslapen (en dan tel ik de talloze middagdutjes met en zonder baby’s nog niet eens mee), ik heb er duizenden kranten in gelezen, boeken (huisgenoot P. toch zeker een stuk of tien) én duizenden kopjes thee in gedronken. Hoe vaak hebben we het matras vervangen? Twee keer? Drie keer? Het werd in elk geval weer hoog tijd. “Ik heb pijn in mijn rug”, zeiden we steeds vaker tegen elkaar. Ja, zo langzamerhand zelfs elke ochtend. “We moeten een nieuw matras”, concludeerden we.

Duwtje in de rug

Dat is een paar maanden geleden. Die conclusie had ons blijkbaar zo veel energie gekost dat we te lamlendig waren om daadwerkelijk een nieuw matras aan te schaffen. Er bestaan nogal wat mensen die het leuk vinden om matrassen te kopen, maar zo zijn wij niet. Wij bleven doorslapen op dat oude ding en hielden rugpijn. Maar de jaarwisseling kan soms net dat duwtje in de (pijnlijke) rug geven. “Ik wil het nieuwe jaar niet in op dit matras”, zei P. “We gaan nú naar de beddenwinkel.” En ja hoor, daar gingen we. Er zit er nota bene eentje om de hoek. “Doet u ons maar één nieuw matras”, zei P. tegen de meneer van de beddenwinkel. Alsof het zo makkelijk ging. Een matras is geen kroket, helaas. Die meneer wilde weten hoe lang we waren, hoeveel we wogen (pijnlijk!). We moesten proefliggen op verschillende bedden. Je ligt er niet op je gemak bij, midden in een winkel vol mensen, met je kleren aan, zonder deken. “Doet u ons deze maar”, zeiden we snel, om ervan af te zijn.

Duurzaamheid is onbetaalbaar

Maar nee, zo makkelijk ging dat niet. Die meneer wilde weten hoe oud ons bed was. Dertig jaar? O jee, dan was dat bed zelf ook aan vervanging toe. Ons lieve bed! Die meneer zag ons onthutst kijken. “Alleen een nieuwe bodem kan ook”, zei hij. “Het bed zelf kunnen we laten opknappen en verven. Dat is een nieuwe service. Heel duurzaam.” Wat een goed idee! “Doet u dat maar”, riepen we eensgezind. Duurzaamheid is mooi, toch? De meneer schreef mompelend allerlei dingen op een formulier. Welk matras wilden we ook alweer? Ja, dat was een uitstekende keus. En de maten zijn? Prima. Wilden we daar ook een speciaal, extra luchtdoorlatend en wasbaar tijk omheen hebben? Ook heel duurzaam. Uitstekend. Ennn... Zo ging hij nog een hele tijd door. Mochten we nu eindelijk weg? Jazeker, of we wel even een aanbetalinkje wilden doen... Discreet schoof hij huisgenoot P. de rekening onder ogen. Bleekjes stapten we even later naar buiten. Duurzaamheid is onbetaalbaar. We kunnen er wel weer dertig jaar tegenaan.

Meer columns, van o.a. Wieke Biesheuvel, vind je hier of via de Libelle-app.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden