L38 Sylvia Beeld Ester Gebuis
L38 SylviaBeeld Ester Gebuis

Column

Sylvia: “De schrik sloeg me om het hart, maar het is waar: over een jaar zitten we voorgoed met zijn tweeën”

Ze is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (19 en 17) en katten Lola en Siepie. Deze week schrijft Sylvia Witteman (55) over een weekje zonder de kinderen.

De vakantie was, zoals altijd, een nogal rommelig geheel. Dan was die weg, dan weer die, er was een gezamenlijk weekje. Net toen ik dacht dat de zomer wel zo’n beetje voorbij was, hadden mijn kinderen toch nog ‘een dingetje’, los van elkaar, maar wel allemaal tegelijk. Opeens waren ze alle drie weg.

Kabeljauw

Lekker rustig, zei ik tegen mezelf en ging boodschappen doen. Vis! Nu kunnen we eindelijk vis eten! Kabeljauw met bruine boter! Mijn jongens houden niet van vis. Neuriënd liep ik over de markt, kocht een mooi stuk kabeljauw en al de andere usual suspects: fruit, brood...

“Het is wel stilletjes, hè?”, zei ik die avond aan tafel tegen huisgenoot P. “Lekker rustig”, antwoordde hij. “Wat heerlijk, die vis! Maar wel érg veel... dat krijgen we nooit op.” Hij had gelijk. Anderhalf pond vis is te veel voor twee personen. Die enorme schaal aardappelpuree ook. “Je moet er nog aan wennen, hè?”, lachte P. “Dat is een goeie oefening. Over een jaar zitten we voorgoed met zijn tweeën.” De schrik sloeg me om het hart, maar het is waar. Over een jaar doet de jongste eindexamen.

Schaar

Ik staarde naar de vis op mijn bord. “Ik ben klaar met eten”, zei ik. “Van de rest maak ik morgen wel viskoekjes.” P. ruimde af en zette de afwas in de machine. “Lekker weinig afwas ook”, sprak hij tevreden. “Ja...”, zuchtte ik en ging poes Lola kammen. Ze heeft lang haar en is te dom, te dik en te oud om zichzelf goed te verzorgen. Ik ontdekte een klit in haar vacht en pakte mijn schaar. Mijn goeie knipschaar, waar verder niemand aan mag komen.

Ik heb er een speciaal verstopplekje voor omdat mijn jongens drie eerdere scharen om zeep hebben geholpen door er bierflessen mee te openen, ijzerdraad mee te knippen of punaises mee uit de muur te wippen. U kent dat wel. Nu kon ik hem na gedane zaken gewoon op tafel laten liggen. Niemand zou hem misbruiken. Eindelijk. Ideaal toch? Toch? “Ik ga maar eens vroeg naar bed”, zei ik tegen P.

Overvolle fruitschaal

De volgende dag aten we viskoekjes. De derde dag zei P: “Er ligt een heel brood te beschimmelen, zonde! Zeg, we eten toch niet wéér viskoekjes? Ik kan geen vis meer zien.” “Ik vries ze wel in”, zei ik. “Eerst even een wasje draaien.” Maar er viel geen wasje te draaien. Van de wasmand was amper de bodem bedekt. Om de overvolle fruitschaal zoemden vliegjes, dát wel. “Waarom eet jij die bananen niet op?”, zei P. “Ik houd niet van bananen”, zei ik. “Ik ook niet”, zei P. Onze kinderen, die houden van bananen. Ze zaten ongetwijfeld op datzelfde moment trossen bananen weg te werken, in respectievelijk Portugal, Kroatië en de Achterhoek. Terwijl hier, thuis, alles wegrotte. Niet alleen het fruit, maar ook de ouders. “Ik vind het helemaal niet leuk.”

“Lekker rustig juist!”, riep P. vastberaden. Hij greep een bruin gevlekte banaan, rukte de schil eraf en nam met tegenzin een grote, grimmige hap. “Heerlijk!”, gromde hij.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden