L40_Sylvia Beeld Ester Gebuis
L40_SylviaBeeld Ester Gebuis

PREMIUMColumn

Sylvia: “Hoe ze heten weet ze niet meer, maar wél dat het haar zoons zijn”

Sylvia Witteman

Ze is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (19 en 17) en katten Lola en Siepie. Deze week schrijft Sylvia Witteman (55) over het etentje met haar schoonmoeder die alzheimer heeft.

“Ze weet het zelf nog niet, maar mijn moeder komt vanavond eten”, zei huisgenoot P. Zijn moeder heeft alzheimer en woont sinds kort in een verpleeghuis bij ons in de stad. Ze heeft het daar erg naar haar zin. Het personeel is engelachtig lief voor haar en bijna elke dag komt wel een van haar drie zoons haar opzoeken. Ze weet weliswaar niet meer hoe ze heten, maar wél dat het haar zoons zijn, en daar gaat het toch om.

“Hier eten? Raakt ze daar niet helemaal van in de war?”, vroeg ik. De laatste keer was vlak voordat corona uitbrak, dat is lang geleden als je dement bent. “We zullen zien”, zei P. “Er is vanavond maar één kind thuis, dus het is niet te druk voor haar.” Ik kookte een pan kippensoep en haalde al haar lievelingshapjes in huis, terwijl P z’n moeder ging ophalen.

Wie woont hier?

Daar kwamen ze al de trap op. Het ging langzaam, heel langzaam, want ze is slecht ter been. “Wat een leuk huis!”, riep ze, eindelijk boven. “Wie woont hier dan?” “Ik”, antwoordde P. “Met mijn vrouw Sylvia, kijk, hier is ze. En dit is onze jongste zoon Louis. Hij is zeventien.” Ze bekeek Louis nauwkeurig. “Wat is hij mooi!”, concludeerde ze. “Wat heeft hij mooie wenkbrauwen!” “Dat is onze poes Lola”, zei mijn zoon, wijzend. “Wat is die poes dik!”, riep mijn schoonmoeder. “En wat een leuk huis is dit!”

We gingen aan tafel. Ze liet zich alles goed smaken, en merkte nog eens op dat de poes erg dik was en het huis leuk (“Maar wie woont hier dan?”), en nóg eens. “En wat een mooie wenkbrauwen!”

Prullaria

Ik begon me al stilletjes af te vragen hoe we de avond moesten doorkomen toen mijn zoon opstond en iets uit de kast pakte. Het was een zogeheten plasmabol, zo’n doorzichtige bol waar bliksemschichten doorheen schieten als je hem aanraakt. Speelgoed waar mijn kinderen al jaren op uitgekeken zijn. “Kijk eens oma?” Hij stak de stekker in het stopcontact en demonstreerde het wonder. Met open mond keek ze toe. “Wat prachtig! Hoe kunnen ze zoiets maken!” Keer op keer legde ze haar hand op de bol en slaakte bij elk bliksempje een kreet van verrukking.

“Kijk eens oma?”, riep mijn zoon weer na een tijdje. Nu toonde hij haar een opgezet koolmeesje dat sinds jaar en dag op een takje op onze piano zit. “Een echt vogeltje. Voel eens hoe zacht zijn veertjes zijn!” Oma aaide het vogeltje en bekeek het enthousiast van alle kanten. “Nee, hoe bestaat het! Een echt vogeltje! Wat is hij zacht!” Mijn zoon wist niet meer van ophouden. Achtereenvolgens toonde hij haar een pluchen rat, een vierkleurenpen, een muziekdoosje dat Non, je ne regrette rien speelt, een ingelijste reuzenvlinder... Ze vond alles even prachtig. Zo kwam onze beschamende collectie prullaria toch nog eens van pas. Pas toen ze, met blosjes van pret, weer in haar jas werd gehesen, zag ik dat ze twee horloges om haar pols droeg. Ze stonden allebei stil. Maar wat gaf dat? Gezelligheid kent geen tijd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden