null Beeld

column

Sylvia: “Ik werd wakker van lawaai en rook een hevige brandlucht”

Sylvia Witteman

Ze is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 17) en katten Lola en Siepie. Deze week schrijft Sylvia Witteman (56) over haar tochtende huis waar ze elke winter haar toevlucht neemt tot een oude Russische methode.

Wij wonen in een oud huis, het stamt helemaal uit 1894, toen ze nog niet wisten wat er later allemaal mis zou gaan met het klimaat. Ja, waarschijnlijk hadden ze zelfs nog geen idee dat ze überhaupt een klimaat hádden. En wie een huis bouwde in 1894 dacht er waarschijnlijk ook niet aan dat het huis ooit zou gaan verzakken. Sterker nog, daar dachten wij ook niet aan toen we het twaalf jaar geleden kochten.

Intussen weten we beter. De kieren tussen de ruiten en de kozijnen worden elk jaar groter. In de winter giert de wind naar binnen. “We moeten er nu echt eens iets aan laten doen”, zeggen we dan, om vervolgens te concluderen dat we beter kunnen wachten tot het zomer is. Die werkzaamheden zullen ongetwijfeld met open ramen moeten worden verricht, en daar zitten we in de winter niet op te wachten, toch?

Russische methode

En zo komt er elke winter weer een dag dat ik dat tochtende huis beu ben en mijn toevlucht neem tot een methode die ik ooit in Rusland leerde: de kieren volproppen met watten en afplakken met tape. In Rusland hadden we geen tape, daar deden we het met stroken papier die we door een papje van aardappelmeel haalden. Dat plakte ook, en de kakkerlakken hadden er een feestmaal aan.

Gisteren was het weer zover. Ik haalde drie pakken watten en ging aan de slag. Het is op zich geen vervelend klusje, althans, het eerste half uur. Maar na de ruiten vóór moesten ook de ruiten achter nog. En toen ook nog de balkondeuren. Die waren het ergst, met de meeste hoekjes en gaatjes, deels zo klein en smal dat ik de watten er met een nagelvijltje in moest frunniken. Het duurde lang. Voor de bovenkant had ik de wankele ladder nodig. Ik zette er een muziekje bij op en troostte mezelf dat ik tenminste geen papje van aardappelmeel had hoeven maken. En dat ik tegenwoordig in een huis zonder kakkerlakken woon.

Brandlucht

Nu de onderkant nog. Languit lag ik op de koude vloer te pielen aan die plinten, turend door mijn leesbril. Toen was de tape op. Door de regen fietste ik naar de hobbywinkel, en weer terug naar huis. Ik plakte de tape over de kieren, voorzichtig, netjes, want het Russische trucje moet nog máánden mee voordat het weer enigszins lente wil worden. Klaar! Keurig, al zeg ik het zelf. Je zag er niets van. Tevreden ruimde ik alles op, zette de ladder weg en ging handenwrijvend naar boven voor een welverdiend middagdutje.

Ik werd wakker van lawaai en rook een hevige brandlucht. Geschrokken rende ik naar beneden. Daar stond mijn zoon, in een ijskoude, stinkende huiskamer. “Niks aan de hand hoor mam!”, riep hij. “Sorry, ik was eieren aan het bakken. Toen moest ik naar de wc en toen zijn ze per ongeluk een beetje aangebrand. Maar ik heb de balkondeuren al opengegooid, hoor. Ze klemden trouwens heel erg, ik kreeg ze haast niet open. Daar moeten we misschien toch eens iets aan laten doen. Mam? Mama, wat kijk je raar? Wat ís er?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden