null Beeld

Sylvia mest de ijskast uit: “Ben ik nu werkelijk zo’n verspiller?”

Als je, zoals journalist Sylvia Witteman, thuis werkt en drie schoolgaande kinderen hebt, gebeurt er op een dag van alles.

Redactie Libelle.nl

8.32

Weekend. Het hele gezin is uitgevlogen voor weekendactiviteiten. Ik word wakker uit een nogal nachtmerrieachtige droom, waarin ik onder in een vuilnisbak terecht ben gekomen, overdekt met schillen, natte koffieprut, karbonadebotten, kattenbakgrind en beschimmeld brood. Waarom droom ik dat? O ja, gisteren vóór het inslapen lag ik na te denken over verspilling. Dat verhaal dat elke Nederlander vijftig kilo voedsel per jaar weggooit. Tweehonderd kilo per gezin. Schandalig. Dat geldt vast niet voor ons.

Wat is dit? Of beter gezegd; wat wás dit? Sla? Andijvie?

14.02

Ik sta voor de open ijskast na te denken. Ben ik nu werkelijk zo’n verspiller? Welnee. Hier, dit pak melk is twee dagen over de datum. Ik ruik er even aan en ik vind hem nog prima te drinken. Ik wil al zelfgenoegzaam de ijskast dichtdoen, maar dan besluit ik die eerst maar eens uit te mesten. Even kijken. Wat is dit? Getsie!

14.05

Bah. Een halve ossenworst, verdwaald achter een pot augurken. Groen met zwarte randjes. Nou ja, dat kan de beste overkomen, niet? En wat is dit? Of beter gezegd, wat wás dit? Sla? Andijvie? Ik trek de plastic zak open en ruik eraan. Blègh... het spul is vloeibaar geworden van rotting. Sowieso moet ik natuurlijk geen voorgesneden sla of andijvie kopen. Dat is duur, en er komt weer extra plastic in het milieu terecht. Maar sla wassen is zo vervelend en tijdrovend. Het minste wat ik kan doen is het niet laten bederven. En wat is dit nu weer? Ieuw!

14.46

Oké, misschien moet ik voortaan pas een nieuw stuk kaas kopen als het oude écht helemaal op is. Eens even kijken: vier, vijf, zes hompjes verdroogde en gebarsten kaas. Schandalig hoor. Ik zou ze natuurlijk kunnen raspen en verwerken in een ovenschotel. Maar dat is zo’n gedoe...

15.07

De vuilnisbak ziet er inmiddels nog erger uit dan in mijn droom. Paté met een pluislaagje, een halve vlaai met wildgroei, een restje snert van januari, een stuk brie dat zelfs voor de liefhebber echt te veel naar ammoniak ruikt, yoghurt met klonten... Maar goed, troost ik mezelf, dit is van máánden. Dan valt het eigenlijk nog best mee. Toch? Of toch niet?

16.03

Daar is huisgenoot P., terug van het voetbalveld. Hongerig trekt hij de ijskast open. “Waar is het eten?”, roept hij. Ik wijs naar de vuilnisbak. “Er was nogal wat bedorven”, zeg ik bedeesd. “Onzin”, zegt hij ferm, en hij doet de vuilnisbak open.

16.11

Daar zit P., in het dagelijks leven een steunpilaar van de maatschappij, kaaskorsten te eten en dubieuze vlaai, uit de vuilnisbak. “Prima voedsel, niets mis mee”, gromt hij. Nee, als het aan hem ligt, halen we die tweehonderd kilo bij lange na niet. Nu maar hopen dat hij een sterke maag heeft...

null Beeld

Sylvia Witteman (49) is getrouwd, heeft een dochter (16), twee zoons (13 en 10), katten Lola (5) en Siep (0) en een (soms lastige) vader en moeder. Witteman werkt thuis, min of meer fulltime, zo goed en zo kwaad als het gaat. Lees ook een van haar andere columns.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden