L36 Sylvia Beeld Ester Gebuis
L36 SylviaBeeld Ester Gebuis

Column

Sylvia: “Mijn zoon toonde me een fraaie villa met zwembad. ‘We willen deze huren’, zei hij verlekkerd”

Ze is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (19 en 17) en katten Lola en Siepie. Deze week schrijft Sylvia Witteman (55) over de ‘gratis’ vakantie van haar zoon.

“Ik heb een manier bedacht om gratis een weekje met mijn vrienden op vakantie te gaan”, zei mijn oudste zoon. Daar hoorde ik van op, want in principe kost alles wat hij bedenkt geld. “Vertel op”, antwoordde ik. “We gaan met jullie auto!”, riep hij uit op eureka-achtige toon, alsof het de vondst van de eeuw was.

Lekker goedkoop

Dat wás het misschien ook wel, want zelf gebruiken we die auto niet vaak omdat we nu eenmaal in de stad wonen waar fietsen handiger is. Onze auto rijdt bovendien honderd procent elektrisch, wat niet alleen beter is voor het klimaat, maar ook nog eens voordelig. Voor twintig euro zit je al in Parijs. “Goed plan”, zei ik. “Waar gaan jullie heen?” Dat bleek Kroatië te zijn, want daar is alles ‘lekker goedkoop’. Wel iets verder dan Parijs, twee volle dagen rijden en een veelvoud van die twintig euro. Maar we gaan niet moeilijk doen over een paar tientjes, die jongen is net geslaagd voor zijn eindexamen.

“Gaan jullie kamperen?”, vroeg ik, met hoongelach als enig antwoord. Mijn zoon toonde me op zijn telefoon een fraaie villa met zwembad. “We willen deze huren”, zei hij verlekkerd. “Vijftienhonderd euro per week, maar we zijn met z’n vijven, dus dat is zowat niets. Driehonderd euro per persoon, dat betalen jullie wel, toch? De ouders van de andere jongens vinden het geen probleem...” Jaja, dat zeggen die andere jongens op ditzelfde moment ook tegen hun ouders, wedden? Maar vooruit, hij is tenslotte geslaagd. En die andere jongens ook.

Rotidee

“We gaan het in één ruk rijden, dat spaart geld uit voor een overnachting.” Wacht eens even, dat is zestien uur! Van die vijf jongens hebben er maar twee een rijbewijs, namelijk mijn zoon en zijn neef. Dan is één ruk wel een heel lange ruk. Dat is gevaarlijk. Bovendien rijden ze dan het mooiste stuk van de reis in het donker. “Nee, dat vind ik een rotidee”, zei ik. Huisgenoot P, die net binnenkwam, was het zowaar met me eens. “Weet je wat?”, riep hij joviaal. “Ik trakteer jullie op een nachtje in een weghotel!”

“Super, pap!” Blij appte mijn zoon het nieuws naar zijn vrienden. “Dan ga ik nu een nieuwe zwembroek kopen”, zei hij. “En slippers. En een paar T-shirts en shorts. Mag ik je pinpas?” Ach ja, die goeierd krijgt geen kleedgeld. Wil hij ook niet, want: “Als ik iets nodig heb, krijg ik het wel van jou”. Het is nog waar ook. Misschien was een vastgesteld bedrag kleedgeld toch voordeliger geweest. Voor míj dan.

“Mam,” zei hij de dag voor vertrek, “we moeten ook eten hè, daar. En als ik thuis was gebleven, had je geld uitgegeven aan mijn eten. Zou ik dat geld dan misschien... De andere jongens krijgen óók...” Dat was niet onredelijk, toch? Vooruit maar weer. Even later hoorde ik hem zijn vader “zo’n geinig elektrisch koelboxje voor in de auto” afpingelen, maar ach, dat komt altijd van pas, niet? Daarna rekende ik uit wat zijn ‘gratis’ vakantie ons gekost had.

Na de vakantie moet hij toch maar eens een baantje zoeken.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden