null Beeld

Sylvia’s beste vriendin koos voor euthanasie

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Deze week Sylvia, wier beste vriendin koos voor euthanasie. "Dat lege plekje in mijn hart, zal er altijd blijven."

Online redactie Libelle

Sylvia (39): “Twee jaar geleden is mijn beste vriendin overleden. Tot het laatst heb ik gehoopt op een wonder. Op iets wat haar ziekteproces zou stoppen. Iets om haar lijden te verlichten. We kenden elkaar al vanaf de basisschool, en nu moesten we veel te vroeg afscheid nemen. Ze had een longziekte, waardoor ze het steeds benauwder kreeg. Maar ze was zo flink, ze worstelde maar door.”

Ziekbed

“Tot ze op een middag toen ik naast haar bed zat tegen mij zei dat ze niet verder wilde. Ze ging daar met haar arts over praten. Ik wilde er niet aan, kon me niet voorstellen dat ze er niet meer zou zijn. Maar toen ik naar haar keek, was het zo duidelijk dat haar situatie uitzichtloos was. Haar arts stemde erin toe en na de nodige procedures werd een datum vastgesteld. Alleen al de gedachte dat er een einde zou komen aan die ondraaglijke toestand, maakte dat het iets beter met haar ging. Voor zover ze kon, regelde ze vanaf haar ziekbed haar begrafenis. De muziek, de rouwkaarten, de uitnodigingen. Haar vriendinnen kwamen een voor een afscheid van haar nemen. Dat was heel emotioneel en zij, met dat uitgeteerde lijfje, was de sterkste van ons allemaal. Als wij huilden, troostte ze ons.”

Veranderd

“‘Ik weet niet hoe ik zonder jou moet’, zei ik een keer tegen haar. ‘Je bent pas zonder mij als je niet meer aan me denkt’, zei ze. Ik maakte foto’s van haar. Ik wilde alles bewaren, alles vastleggen. We haalden herinneringen op, zij met dat zwakke stemmetje, en ze maakte me aan het lachen. Ondertussen naderde de dag dat het zou gebeuren. Nog zoveel weken, nog zoveel dagen, nog zoveel uren. Ze had me gevraagd of ik, samen met haar ouders en broers, bij haar wilde zijn. Haar moeder nam haar in haar armen en ze lag tevreden als een kind, met een glimlach voor ons allemaal. Het was op een vreemde manier mooi, maar tegelijkertijd ook vreselijk. Het heeft me veranderd. Je went er inderdaad aan dat iemand er niet meer is. Maar dat lege plekje in mijn hart, zal er altijd blijven.”

Ook uw verhaal vertellen? Mail dan naar redactie@libelle.nl o.v.v. Vrouwen.

LEES OOK:

BEKIJK OOK DEZE VIDEO: Diana (48): “Ik voel me vaak schuldig dat ik mijn gezin in de steek laat”

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden