null Beeld

PREMIUMcolumn

Sylvia: “‘Wat ga jij doen?!’ gilde ik toen mijn zoon de ijskast opentrok”

Sylvia Witteman

Sylvia heeft als enige in het gezin géén corona. Fijne uitzondering, maar ze ervaart er eigenlijk vooral de nadelen van...

Op raadselachtige wijze had ik de corona van mijn broer doorgegeven aan mijn hele gezin zonder het zelf op te lopen. ‘Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan’, zegt een oude reclameslogan, al viel er voor mij weinig te profiteren. Ja, fijn dat ik niet ziek was geworden, maar juist daardoor werd ik in huis een soort melaatse.

P. ging in de logeerkamer slapen en ik moest aan de salontafel eten, terwijl de anderen gezellig samen rond de dampende pannen zaten. De ziekte had hun eetlust in elk geval niet negatief beïnvloed. Sowieso werden ze niet erg ziek. Beetje hoesten en proesten, lekker op de bank hangen en netflixen met de door mij op gepaste afstand klaargemaakte lekkernijen, dat werk.

Opgedroogde ketchupvlekken

Over werk gesproken: dat kwam allemaal op mij neer. Het huishoudelijk werk, dus. Want zolang hier gehoest werd, kon onze schoonmaakster Mimi natuurlijk niet komen (ik betaalde haar uiteraard gewoon door). Algauw begon het huis nogal te vervuilen. Ja, het robotstofzuigertje doet zijn reinigende ronde, maar wc’s en wastafels poetsen doet hij niet, beddengoed verschonen ook niet, laat staan opgedroogde ketchupvlekken uit de ijskast boenen.

Nou ben ik bepaald geen Helder Mientje, maar na een dag of tien werd het hier wel echt een beetje viezig. Dus goot ik hier en daar wat bleekwater in, haalde een borstel door de wc-potten, krabde de ketchup uit de ijskast en gaf iedereen een schone kussensloop. Zo zouden we het warempel wel uitzingen tot Mimi terugkwam.

Maar ja, dat zul je net zien: toen iedereen hier weer opknapte kreeg Mimi corona en bleef op háár beurt thuis op de bank liggen netflixen. Terwijl ik haar appje las, viel er een waterig zonnestraaltje door het keukenraam naar binnen. Die plotselinge lichtinval maakte in één klap duidelijk: het was hier inmiddels ontzettend smerig.

Armageddon in de groentela

Er zat niets anders op: zelf doen. Met een vochtig doekje langs alle kastjes, schoorsteenmantels en plinten. De trappen stofzuigen (wat een rotklus!). De aanslag van de tegeltjes uit de douche boenen (dito!). Parket wissen. Keuken dweilen. “Jongens, verschonen jullie zelf even je bed?” “Nou, sorry, mam, maar we hebben opeens weer heel erge last van die corona. Misschien is het wel long covid! Wat eten we trouwens vanavond?”

Ik klopte, ik veegde, ik zoog. De kattenharen op de bank, het aangekoekte fornuis, de magnetron die van binnen de aanblik bood als de Grotten van Han, het armageddon in de groentela... Maar aan het eind van de lange, lange dag was alles dan ook echt weer toonbaar.

Toen liep mijn jongste zoon naar de keuken en trok de ijskast open. “WAT GA JIJ DOEN?”, schreeuwde ik. “Eitje bakken...”, mompelde hij.

“NIKS EITJE BAKKEN! JIJ GAAT MIJN BRANDSCHONE FORNUIS BESMEUREN!”, gilde ik. En tegen zijn broer, die juist een handje chips uit de kast nam: “KUN JE DAAR %#@&$ EEN SCHOTELTJE BIJ PAKKEN? IK HEB HIER NET GESTOFZUIGD!”

“Wat is er met mama?”, zeiden ze verbaasd tegen elkaar. “Zo doet ze anders nooit!”

“Ach jongens, het is allemaal de schuld van corona”, sprak P. “Wat een rótziekte is dat toch.”

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 17) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden