null Beeld

Tieners en hun mobieltjes: “Mam, ik heb hem echt nodig voor huiswerk”

"Je kind zindelijk maken is makkelijker", kopte NRC.nl vorige week. Libelle's Marleen weet er alles van: ook haar pubers zijn met geen mogelijkheid los te weken van hun mobieltjes en computers.

Coks Donders
null Beeld

Zaterdagnacht (of eigenlijk zondagmorgen) 01.17 am. Ik kom thuis na een discofeestje van alweer een vrolijke, kersverse vijftiger. Ik loop even de kamers van de dochters (12 en 15, of nouja, bijna 13 en 16) in om ze een kus te geven én om te checken of ze hun iPhone mee naar bed hebben genomen. Want dat is de regel: na 22.00 uur gaan de mobieltjes uit en weg uit de slaapkamer. Datzelfde geldt voor de computer: ook die moet dan uit en weg uit de slaapkamer.

Deze best wel duidelijke regel (wij vonden hem behoorlijk prima – de dames niet) blijkt in de praktijk best moeilijk om je aan te houden, want alweer ligt de telefoon van de oudste op haar bureautje. Weliswaar ligt-ie met het scherm naar beneden, op stil en aan de oplader maar toch. Hoe moeilijk kan het zijn? En trouwens, wie zit er ’s nachts nog op zijn mobiel, niemand toch zeker?

I couldn’t have been more wrong. Want als ik de telefoon pak en op het schermpje kijk, zie ik echt een shitload aan berichten. Whatsapp, Insta, Snap: de lijst is lang en eindeloos, ik kan wel blijven scrollen. En het gaat werkelijk he-le-maal nergens over - tja wat wil je ook om 1 uur 's nachts? Een kleine bloemlezing:

Lou: Broer, ik maak meer dan die manager

Steef: Maar gast jmoet

Steef: wit werk zoeken

Lou: ja weet

Fredski: Hahahaha

Luus: deze is wel Fa2

Waar zijn al die ouders?

Dit zijn dus allemaal kinderen, nou vooruit, pubers, uit het netwerk van mijn dochter – school, de klas, sport, vriendinnen van vriendinnen en weet-ik-veel wie ze allemaal nog meer kent (ik vermoed zo langzamerhand dat ze met werkelijk iedere vijftien en zestienjarige in Amsterdam op social zit) – die gewoon om potverdorie één uur ’s nachts zitten te klooien op hun mobiel! Om het maar eens op zijn pubers te zeggen: What the fuck? Hoe kan dit? Zijn al die ouders naar een feestje? Vinden al die ouders het prima dat hun kinderen tot diep in de nacht op hun mobieltjes zitten? Zijn ze allemaal in de smoes getrapt dat hun kroost dat ding als wekker nodig heeft? (Wat ik trouwens echt de meest meelijwekkende smoes vind om te gebruiken dan wel om in te trappen – come on zeg. Nog nooit een Hema binnengelopen zeker?) Hebben die mensen geen regels afgesproken? Weten ze niet dat het bewezen bijzonder slecht is voor de nachtrust om achter een schermpje te hangen als je goed wil slapen? En dat pubers echt hun slaap nodig hebben om het een beetje bij te benen op school? Of, en dat zou natuurlijk ook kunnen: zitten die ouders zelf dan ook de hele avond op dat ding? Watskeburt?

Wat is jóuw probleem?

Geloof me: die regel van ons is echt een hel om te handhaven. En het lukt ook zeer geregeld niet. Want we zijn er niet altijd, ik vergeet het wel eens, ik heb er soms geen zin in want zit net lekker op de bank, er zit soms nog een kind te leren tot na tien uur en dan schijnt-ie echt heel hard nodig te zijn voor het huiswerk. Dat is overigens bijna nooit echt het geval, dus trap er niet in. Maar ja, dan moet je dus weer in gesprek met je kind waarvoor ze de mobiel dan nodig hebben en dan moet je dat óók weer gaan controleren – kortom dat is niet te doen als je ook nog aan je eigen leven wil toekomen en je domestic goddess-taken nog moet uitvoeren. En het draait ook steevast uit op ruzie of rollende ogen en diep zuchten van je puber. Met als klap op de vuurpijl het tegenwoordig veel gebruikte: wat is jouw probleem? O, en vergeet niet de girlfriends aan de andere kant van de lijn die in plaats van Stichting Korrelatie jouw kind bellen of appen en aan wie dus acute telefonische hulp moet worden verleend: echt, de lijst is eindeloos waarom de telefoon niet uit handen gegeven kán worden. Ik heb aan al die smoezen totaal schijt. En mijn man, de vader van onze schatjes, al helemaal.

Maar de discussies erover zijn dodelijk vermoeiend, en ik snap best dat heel veel mensen er geen zin in hebben. Ik voer deze discussie overigens ook overdag want dan zit dat ding natuurlijk helemaal aan hun handjes vastgeplakt. Het gezellige ontbijtmoment heb ik dus sinds de beide dames naar de middelbare school gaan opgegeven (de dochters kregen hun mobieltje pas halverwege groep 8, ongevoelig als wij waren voor de groepsdruk en hun smeekbedes. Want ze hebben 'm echt niet nodig op de basisschool. Nee, echt niet. Nee, ook niet om te bellen als er iets zou zijn overdag - er ís nooit iets overdag wat niet tot later kan wachten en mocht dat toch gebeuren, dan bel je gewoon de school).

Ik lees de avondkrant van gisteren (op papier mensen, op papier!), man Ernst de ochtendkrant, de dochters checken hun mail, Magister, Untis, Itslearning, snaps, apps, YouTube en insta. Tis maar net wat je wil weten qua nieuws. Verder zijn mobieltjes aan tafel taboe. Dus niet tijdens het diner en ook niet als we uitgebreid samen ontbijten in plaats van het zooitje ongeregeld op werkdagen dat voor ontbijt moet doorgaan. En ook niet als we uit eten gaan of als er mensen komen eten. Deze regel lukt zowaar, een godswonder. Dat komt wellicht omdat wij ondanks jarenlange en zeer intensieve smeekbedes nooit een game boy, Wii, Xbox of PlayStation in huis hebben gehaald, wie zal het zeggen? Ze proberen het trouwens wel altijd, dus ik moet het meestal 2 of 3 keer herhalen. Na “wil je je telefoon even wegleggen? – ja even wachten”, volgt al vrij snel “Ik wil dat je je telefoon weglegt – okay, je hoeft niet zo boos te worden” waarna “NU! – Jezus mam wat is jouw probleem?” meestal onvermijdelijk is. Dus zo heel lekker loopt het nou ook weer niet. Maar ik vind het echt heel fijn om mijn zin te krijgen dus ze hebben aan mij een slechte. (en aan hun vader – alweer- al helemaal)

Never ending story

En dan is er nog de computer, ook een bron van ergernis, slaande deuren en hoogoplopende discussies. Netflix. “Ik heb nu pauze mam, dus ik kijk heel even deze aflevering af”. Inmiddels hebben we Netflix opgezegd maar kijken ze gewoon via andermans account. Wat dus betekent dat zij alle afleveringen van Stranger Things hebben gezien en ik compleet clueless ben. Youtube. “Moet je dit filmpje eens zien van die vlogger die de sloot in fietst, zo leuk.” Huiswerk. “Ik heb echt de computer nodig voor deze spreekbeurt.” Skype. “Ik bespreek nu alleen maar wat we moeten doen voor school.” Het rare is dat ze er zelf naar eigen zeggen niet per se heel blij van worden om altijd maar online te zijn, om altijd maar al die oeverloze hoeveelheid vlogjes van hun vriendinnen te moeten liken, om altijd maar de mooiste foto’s op Insta te zetten en dan maar wachten op hartjes van de rest van de wereld, om continu te worden overvoerd met bullshit conversations van jan en alleman, waarin ook naar hartenlust wordt gevloekt en iedereen loslopend wild is: één verkeerd appje en de rest van de groep fakkelt je helemaal af. Een haat-forum is er niks bij. Kijk maar eens mee, je schrikt je dood. En al die ouders maar denken dat hun kind dat nooit zou doen.

Het zijn pubers en die weten nou eenmaal niet altijd maat te houden en ze weten al helemaal niet altijd wat goed voor hen is. Het is een kwestie van er even bijblijven voor het beste resultaat. Dus wij houden manmoedig stand om die schermpjes op zwart te krijgen, de computer uit, de mobieltjes in een la en dan enigszins op tijd naar bed. En we proberen zelf het goede voorbeeld te geven – wat ook bepaald niet meevalt, maar als je eenmaal weer eens een leuk boek hebt gevonden, blijkt lekker lezen of een avondje sporten toch weer zo heerlijk te ontspannen. De volgende uitdaging staat alweer klaar trouwens: de iPhone SE van de jongste doet de laatste tijd raar. Ze is toe aan een nieuwe. “Mam, ik heb een nieuwe tel nodig.” Ik: “Okeee…?” Zij: “Ik denk dat het de iPhone 8 of X moet worden want die hebben de meeste meisjes in mijn klas.”

Ja, joh, tuurlijk. NOT.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Nog meer moeilijke pubers: Sam ziet het leven als één groot spelletje.

Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden