PREMIUMAstrid Kersseboom

“Tijdens een crisis blijf ik altijd kalm”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Haar gezicht kennen we van het NOS Journaal. Haar schaterlach gaf ze prijs in De Slimste Mens. En nu gaat ze aan de slag bij de radio. Haar gezin houdt haar scherp. Astrid Kersseboom (56): “Thuis zeggen ze ronduit wat ze vinden, en dat is fijn!”

Liddie AustinPetronellanitta

“Hoe heette dat ezeltje van Pipo de Clown ook alweer?” Als Astrid Kersseboom hoort dat het interview plaatsvindt in een pipowagen – een nieuwe ervaring voor ons beiden – is dat het eerste wat zij zich afvraagt. De winnaar van De Slimste Mens van zomer 2020 weet het niet. Uitzonderlijk. We zoeken het even op: Nononono.

Gelukkig hoeft ze dit soort kennis niet paraat te hebben in haar nieuwe baan: presentator van het dagelijkse NOS Radio 1 Journaal, elke werkdag van zes tot halftien ’s ochtends. Na jarenlang een van de vaste gezichten te zijn geweest van het NOS Journaal op televisie, laat ze zich nu van een andere kant horen op de radio. Of daar haar uitbundige schaterlach, die we kennen van haar deelname aan De Slimste Mens, ook zal klinken, is de vraag. “Ik denk zeker dat ik vrolijkheid zal meebrengen. Maar ik hoop vooral mijn journalistieke bagage, waaruit blijkt dat ik weet waarover ik het heb en de juiste vragen stel”, zegt ze in de pipowagen in de Hilversumse bossen.

null Beeld

Luxe, zo’n nieuwe baan. “Dat is een goede omschrijving. Ik ervaar het inderdaad als een luxe dat ik iets nieuws kan doen. Een jaar of tien geleden was je als vijftiger op weg naar de uitgang. Ik had toen collega’s die op hun zevenenvijftigste met de VUT gingen. De afgelopen jaren merk ik dat de blik op vijftigers verandert, ook omdat we allemaal nog flink wat jaren te gaan hebben. Ik moet er ook niet aan denken om al met pensioen te gaan, ik vind mijn werk veel te leuk.”

null Beeld

Toch zijn er vijftigers die nergens meer aan de bak komen. Leeftijdsdiscriminatie is wel aan de hand... “Dat is waar, maar ik denk dat we met z’n allen móeten veranderen. We hebben die arbeidskrachten hartstikke nodig en vijftigers en zestigers hebben meer dan genoeg te bieden. Laat ik het zo zeggen: bij de NOS is het al veranderd. Zeker bij het Journaal gaat het om informatieoverdracht. Zolang je er verzorgd uitziet, kun je lang mee. Rob Trip is ook begin zestig. Het is bij ons niet gebruikelijk vrouwen vanwege hun leeftijd af te serveren, daar ben ik ook nooit bang voor geweest. Het wordt bovendien sowieso steeds ongebruikelijker om dat te doen, mensen pikken het niet meer. Bazen hebben een groot probleem als naar buiten komt dat ze een vrouw hebben ontslagen omdat ze te oud is.”

null Beeld

Gelukkig, je verdwijnt dus niet verplicht uit beeld. Ging je radiohart meteen sneller kloppen toen je hoorde dat Jurgen van den Berg ging stoppen? “Helemaal niet. In die tijd had ik een gesprek met onze hoofdredacteur over van alles en nog wat. Ook het vertrek van Jurgen kwam aan bod. Ze waren druk op zoek naar een opvolger. Het was niet makkelijk, want het moest iemand zijn die daar echt op zijn plek zou zijn. ‘Zou jij het leuk vinden?’ vroeg hij toen. Hij tastte het heel voorzichtig af en wist duidelijk niet hoe het bij mij zou vallen. Voor hetzelfde geld zou ik denken dat hij van me af wilde. Dat was niet zijn bedoeling, maar hij wilde toch polsen of ik belangstelling had. Er klikte meteen van alles in mijn hoofd.”

Je had er niet eerder over nagedacht? “Toen ik hoorde dat Jurgen stopte, was het wel even door mijn hoofd geschoten. Meer niet. Op vrijdag werd me door de hoofdredacteur die vraag gesteld, in het weekend begon het enorm te gisten in mijn hoofd. Ik realiseerde me dat ik er veel zin in had. Het NOS Radio 1 Journaal is een programma waarin je als presentator je eigen kleur kunt inbrengen. Daarbij is het journalistiek ontzettend uitdagend, omdat je veel interviews moet doen, soms ook meteen boven op het nieuws. Een baan waarin ik me weer zou kunnen ontwikkelen. Dus maandag heb ik meteen gezegd dat ik het heel leuk zou vinden om het te gaan doen.”

null Beeld

Ging toen de rode loper voor je uit? “Het was niet meteen een done deal. Ik moest solliciteren en er was nog een kandidaat. We moesten allebei een proefuitzending maken. Dat is ook goed, dat je even moet laten zien wat je kunt. Ik was erg blij dat ik het werd en wist meteen weer: radio maken is zó leuk.”

Wat is er zo leuk aan? “Bij radio heb je alleen maar het geluid om sfeer mee te maken. Je kunt meer echte gesprekken voeren dan bij de journaals op televisie, simpelweg omdat je meer tijd hebt. In zo’n uitzending van drieënhalf uur komen veel meer onderwerpen voorbij dan tijdens het televisiejournaal. In het Radio 1 Journaal is het voortdurend schakelen tussen politiek, sport, economie en wat zich verder aandient. Zware onderwerpen en luchtige items wisselen elkaar af. Dat schakelen is geweldig.”

null Beeld

Ben je een beetje een ochtendmens? “Eigenlijk niet, maar dit heeft niks met de ochtend te maken. Het is een halve nachtdienst. Ik moet om vijf uur in de studio zijn, dus de wekker gaat om vier uur. Ik denk dat ik daar wel een modus in kan vinden. Per slot van rekening heb ik het ook gedaan toen ik nog twee kleine kinderen had en overdag echt niet kon bijslapen. Het is wel vijf dagen per week, dus best pittig. Maar het betekent ook dat ik alle avonden én elk weekend vrij heb.”

Die avonden lig je waarschijnlijk om negen uur onder de wol. Beslist: “Nee. Dat ga ik niet doen, dan is mijn leven voorbij. Ik ga gewoon om halfelf naar bed, zoals ik dat altijd deed als ik ochtenddienst had. Ik denk nu dat ik eerst een uurtje of twee ga slapen als ik thuiskom, vervolgens met de hond het bos in ga, om daarna aan mijn dag te beginnen. Even zuurstof tanken. Als het anders moet, zie ik het wel.”

Astrid Kersseboom groeide op in een hecht gezin in Vlaardingen. Haar vader, die in 2019 overleed, was onderwijzer. Haar moeder (nu 86) werkte twee ochtenden per week als verpleegkundige bij de trombosedienst. “Er werd thuis veel gediscussieerd: over geschiedenis, maar ook over de politiek en andere dingen die maatschappelijk speelden. Daar groeide ik mee op, met nadenken over de wereld om je heen,” vertelt ze. “Op vakanties bezochten we historische plekken en kregen we van mijn vader het hele verhaal. Niet alleen het historische feit, maar ook oorzaak en gevolg. Zo leer je dingen beredeneren. Ik las ook al jong de krant. Toch wist ik op de middelbare school niet wat ik wilde worden. Uit de beroepskeuzetest die ik deed, kwam journalistiek. Natuurlijk! Ik wilde van alles en wat mag een journalist? Van alles een beetje weten! Je hebt ook journalisten die zich in een onderwerp vastbijten, maar ik ben echt het type algemene journalist.”

null Beeld

Astrid koos bewust voor de Academie voor de Journalistiek in Tilburg. “Daar was het destijds zo dat je in het eerste jaar alles moest halen, anders moest je weg. Ik ken mezelf: zo’n stok achter de deur heb ik nodig. Ik kom pas in actie als het moet. Als er een deadline is en er iets van afhangt. Dat komt goed van pas in mijn vak. In crisissituaties, bij breaking news blijf ik altijd kalm. Dat is ook waarom ik journalist ben geworden, om overal met mijn neus bovenop te zitten en het nieuws heet van de naald te kunnen brengen. Ik wil niet dat er iets ergs gebeurt. Maar áls het gebeurt, dan wel graag in mijn dienst.”

Je ontmoette je man tijdens je opleiding. “Ik was bezig met een radio-uitzending die hij per ongeluk onderbrak terwijl hij met een televisieprogramma bezig was. We zaten in hetzelfde jaar, maar gek genoeg waren we elkaar daarvoor nooit tegengekomen. Hij was negentien, ik twintig. Misschien was het maar goed ook, dat we elkaar toen pas tegenkwamen, want daarna was het al gauw aan tussen ons. Hadden we nog anderhalf jaar vrijheid. Nee hoor, ik heb helemaal niet het gevoel dat ik met onze relatie mijn vrijheid verloor. Het was juist heel natuurlijk. We zijn al heel lang samen. Als je met elkaar meegroeit, is dat alleen maar fijn.”

Zit hij ook nog steeds in de journalistiek? “Hij heeft al heel lang een eigen bedrijf op het gebied van communicatie, maar de journalistiek is zeker een gedeelde belangstelling van ons. In zijn hart blijft hij altijd journalist. Ik word kritisch gevolgd, niet alleen door Jos, maar ook door onze kinderen. Ze zijn nergens zo streng als thuis. Ik krijg het onmiddellijk te horen als ik iets aan heb wat ze niet mooi vinden. Maar ook als ik veel heb gehakkeld of een rare vraag heb gesteld. Het is alleen maar goed als je mensen in je omgeving hebt die ronduit tegen je zeggen: ‘Nou, vandaag ging het niet zo lekker, hè.’ In mijn geval komt dat meestal doordat ik niet geconcentreerd genoeg was. Ik vind het alleen maar fijn als ik daarop word gewezen. Ik kom er niet mee weg, ze hebben het gezien. Beter mijn best doen!”

null Beeld

Heb je tips voor hoe je een lange relatie leuk houdt? “Het is een combinatie van elkaar blijven vasthouden en de ruimte gunnen. Het is denk ik ook belangrijk dat je samen leuke dingen blijft doen. Als je jonge kinderen hebt, moet je niet alleen maar vader en moeder zijn, maar regelmatig met z’n tweeën gezellig ergens gaan eten of een weekendje weg naar een leuke stad.”

Dat hebben jullie altijd gedaan? “Ja, en heel bewust. Nu hadden we het geluk dat de kinderen heel graag bij de opa’s en oma’s logeerden. Ik besef goed hoe luxe dat ook was, want dat kan niet iedereen zo regelen. Dit was voor iedereen heel fijn. Wij konden allebei blijven werken. En ik weet van mezelf dat ik een leukere moeder ben als ik werk. Van alleen thuis zijn met de kinderen werd ik niet gelukkig. Mijn wereldje werd heel klein. Aan het einde van mijn zwangerschapsverlof dacht ik beide keren: lekker weer aan het werk. Tegelijkertijd was ik ook blij als ik de kinderen na mijn werk weer kon ophalen. Onze ouders genoten ervan en ik zie dat mijn kinderen, nu vijfentwintig en achtentwintig, daardoor nog steeds een bijzondere band hebben met hun grootouders. Het is zo eigen, zo dichtbij. Als je alleen maar bij opa en oma op visite gaat, is het toch anders.”

Zie jij jezelf oppasoma worden, mocht zich een kleinkind aandienen? “Ja. Zeker. Ik vond het bij ons heel mooi, dus ik hoop dat zelf ook mee te maken.”

Zou je daar een ochtend NOS Radio 1 Journaal voor opgeven? “Nou, voorlopig is dat helemaal niet aan de orde. Laten mijn bazen dit maar niet lezen: denken ze net iemand te hebben gevonden die in elk geval niet met zwangerschapsverlof gaat, wordt ze ineens oppas-oma!” Daar is-ie weer: die beroemde schaterlach.

Dit is Astrid Kersseboom

Astrid werkt al sinds 1998 bij de NOS in verschillende functies, waarvan de laatste jaren bij het NOS Journaal. Nu is ze de nieuwe presentator van NOS Radio 1 Journaal. In 2020 was ze de winnaar van het televisieprogramma De Slimste Mens. Astrid Kersseboom is getrouwd met Jos. Samen hebben ze dochter Amber (28) en zoon Rutger (25).

Voor het laatst...

In het Libelle tv-programma Wanneer heb je voor het laatst… geeft Astrid antwoord op prangende vragen.

Styling: Ora Bollegraaf. Haar en make-up: Astrid Timmer. M.m.v.: Expresso (jurk), Zara (bloes, broek, vest, sjaal), Fred de la Bretoniere via Omoda (hoge laarzen), Notre-V via Omoda (boots) | Interview: Liddie Austin | Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden