null Beeld

Uit het vakantiedagboek van Manon

Maandag

Wils vindt er niets aan. Toen ze Floris met haar telefoon een rondleiding door het huisje gaf, hoorde ik haar zeggen: “En de bungalow heet De Oesterzwam! Vast omdat het hier zo donker en vochtig is, dat je er paddenstoelen kunt kweken. Hahaha!” Gelukkig was mams op dat moment aan het afwassen. Ze heeft niks gehoord, dankzij het loeiende keukengeisertje – dat overigens voor bedroevend weinig warm water zorgt. Willeke lag constant op bed met Floris te videobellen of vage YouTube-filmpjes te kijken. Een potje Monopoly, met z’n drieën televisiekijken of gewoon wat kletsen was er niet bij. Toen heb ik gezegd dat we de telefoons tussen twaalf uur ’s middags en acht uur ’s avonds wegleggen, omdat we hier gezellig met elkaar zijn. Razend was ze. Ze deed of ik haar hele sociale leven had geruïneerd. Nog steeds doet ze haar uiterste best zich zo min mogelijk met ons te bemoeien. Ze leest een boek of is aan het zonnen. Het lijkt wel werk, zo serieus neemt ze het: smeren, keren, smeren, keren. Ik vind het rot voor mams dat Wils zo duidelijk laat merken dat ze het hier niet leuk vindt. Is het nou echt zo moeilijk om een paar dagen niet de irritante puber uit te hangen? Ze moet dankbaar zijn dat mams dit voor ons heeft geregeld.
Maar… eerlijk gezegd valt de vakantie mij ook een beetje tegen. Geen van de stoelen in het huisje zit echt lekker en ik slaap op een slaapbank in de woonkamer. Daarbij is de vloer ijskoud! Ga ik er ’s nachts uit om te plassen, ben ik meteen klaarwakker. Dat kan trouwens ook door de griezelige geluiden komen. Er scharrelen wilde zwijnen rond, die snurkende geluiden maken. Doodeng. En ik mis Titia. Natuurlijk zorgt Boy goed voor haar, maar ik wil haar knuffelen, haar zoete babylucht ruiken, haar lieve lachje zien.

null Beeld

Dinsdag

Sjors van de informatiebalie heeft ons een kaart gegeven en een fietstocht getipt van een kilometer of vijftien, door een beschermd natuurgebied. Lekker, die frisse wind in mijn haren en de zon op mijn gezicht. Het is een schitterende route. “We moeten hier nog een keer naartoe gaan als de hei bloeit!”, roep ik naar mams, die achter me op het smalle paadje rijdt. Ik probeer te zien of Wils er ook zo van geniet, en zie dat ze minstens vijftig meter achter ons sukkelt met een chagrijnig gezicht. Puber… “Gewoon even negeren, ze trek wel weer bij”, zeg ik tegen mams, maar eigenlijk wil ik zeggen dat ik zó klaar ben met dat kinderachtige gedoe.
We rijden door het bos, langs heidevelden, een weide waarop een kudde bruine schapen loom staat te grazen. In de verte doemt een inktzwarte lucht op. “Het gaat onweren”, zegt mams. “Pak je kaart eens, misschien kunnen we een stuk afsnijden.” Ik wil gebaren dat we even moeten stoppen en kijk om. “Mam, waar is Wils?” “Terug naar het huisje gefietst?”, antwoordt ze met opgetrokken wenkbrauwen. “Maar ze weet de weg niet! En ze heeft haar telefoon niet bij zich, straks verdwaalt ze nog!” “In Nederland? Overal staan wegwijspaddenstoelen.” Mams bestudeert de kaart en wijst aan hoe we moeten rijden. “Kijk, als we deze afslag nemen, dan...” “Nee”, onderbreek ik haar. “Ik ga terug. Ik moet Wils zoeken.” Verbaasd kijkt ze me aan. “Ik denk echt dat ze allang terug is.”

Het begint keihard te regenen. Ik draai mijn fiets om, klaar om mijn kind te gaan zoeken. Mams probeert me nog tegen te houden, maar ik stap op en trap zonder om te kijken door. Ik geloof gewoon niet dat Wils op eigen houtje naar het huisje is teruggegaan. Ze is verdorie een keer verdwaald in een Franse hypermarché. Misschien heeft ze een lekke band gekregen en staat ze in haar eentje ergens in het bos op hulp te wachten. Als er maar niet een of andere gek voorbijkomt... En wat zei Sjors van de informatiebalie ook alweer vanochtend? Dat wilde zwijnen aanvallen wanneer je te dichtbij komt als ze biggen hebben. Typisch iets voor Wils om die schattige varkentjes koekjes te willen voeren. Straks wordt ze aan de slagtand van een beer gespietst. Niet aan denken, niet aan denken, niet aan denken. Inmiddels ben ik volkomen doorweekt, mijn wangen zijn warm van mijn tranen. Waar is Wils? Waar is mijn meisje? Waar is ze toch? Ik heb zo’n spijt van de afgelopen tijd. Die rotsfeer heb ik zelf net zo goed veroorzaakt. Natuurlijk mist ze haar vriendje en ondertussen speelt ook mee dat ze er veel moeite mee heeft dat Titia zo veel van mijn tijd in beslag neemt. Ik had milder moeten zijn, verstandig, volwassen.

null Beeld

Bij het bungalowpark trap ik zo snel mogelijk door naar het huisje. Stel dat ze daar niet is, dan stap ik in de auto en rijd ik net zo lang rond tot ik haar heb gevonden. Of zal ik eerst de politie inschakelen? Dat moet mams dan maar doen. Ik open de deur van de bungalow en daar zitten Wils en mams aan tafel, ieder met een grote beker warme chocolademelk voor zich. Wils spuit er net een gigantische dot slagroom op. Van opluchting begin ik weer te huilen: “Ik dacht dat je dood was.” “Ik?”, zegt ze verbaasd. “Nee joh. Oom Sjaak heeft me teruggebracht, in zo’n Amerikaanse wagen met een open laadbak. Superchill.” Ze kijkt me aan. “Mam, stop nou eens met huilen.” Maar mijn tranen blijven stromen. “Ik denk dat je moeder erg geschrokken is”, zegt mams. “En ze heeft het natuurlijk koud. Ik pak wel even een handdoek.” Als ze naar de badkamer loopt, slaat Wils haar armen om me heen. Vaag ruik ik de geur van sigarettenrook in haar haar. “Sorry, mam. Het spijt me.” “Niet zeggen. Het spijt mij. Ik ben vaak veel te druk met Titia en Robbert en Boy, maar jij bent net zo belangrijk voor me. Dat moet je nooit vergeten, Poppie.” “Ik ben nog steeds jouw Poppie, hè?” “Voor altijd.” Glimlachend geeft mams me een handdoek aan. “Fijn dat jullie weer oké zijn. Wil je ook warme chocolademelk?”

Meer lezen over Manon? Kijk op libelle.nl/series

  • Tekst: Tineke Beishuizen, Charlotte Remarque, Maartje Fleur
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden