Vera van Brakel verloor het contact met haar volwassen dochter: ‘Het kan misgaan, óók in een gezin waar heel veel liefde is’. Beeld Cees Wouda
Vera van Brakel verloor het contact met haar volwassen dochter: ‘Het kan misgaan, óók in een gezin waar heel veel liefde is’.Beeld Cees Wouda

PREMIUM

Vera (73) heeft al jaren geen contact met dochter: “Mensen denken vaak dat er iets heel ergs is gebeurd”

Vera van Brakel (73) heeft geen enkel contact meer met haar volwassen dochter en haar enige kleinkind. Om het enorme taboe dat op het onderwerp rust te doorbreken, schreef ze een boek met haar persoonlijke verhaal. “Ik hang niet de vuile was buiten, dit is hoe het leven kan lopen”, vertelt ze aan het AD.

Esther de KloeCees Wouda

Vraag je aan Vera hoeveel kinderen ze heeft, dan is nog steeds het antwoord: ‘drie kinderen en één kleinkind.’ Haar dochter en kleindochter, die inmiddels ook midden twintig is, staan nog altijd tussen de familiefoto’s. Niet prominent vooraan, een dagelijkse confrontatie is te pijnlijk, maar ze staan er wel.

Het is typerend voor de Amersfoortse, die open praat over de breuk met haar dochter. “Als ik vertel dat ik geen contact meer heb met mijn dochter, reageren mensen vaak in de trant van: ‘Dan moet er vast iets heel ergs gebeurd zijn.’ Maar dat is helemaal niet altijd zo. Het kan ook komen door de dynamiek binnen een gezin. Ik wil in mijn boek context geven aan hoe zoiets kan gebeuren. Dit is niet de vuile was buiten hangen, dit is hoe het leven kan lopen.”

Niet alleen halleluja

De aanleiding voor haar boek? Een berichtje op haar Facebookprofiel. De 70-jarige presentatrice en interviewster is volop te vinden op sociale media en is enthousiast vlogger. “Ik vind dat niet altijd alles alleen maar perfect hoeft te zijn wat je deelt op Facebook. Het leven is niet alleen halleluja.”

En dus deelde ze anderhalf jaar geleden op de verjaardag van haar dochter een bericht over het dubbele gevoel van die dag. “De reacties stroomden echt binnen. Onder het bericht, via e-mailtjes, en zelfs handgeschreven brieven die in mijn bus werden gedaan.” Voor Vera werden twee dingen duidelijk. “Er rust een enorm taboe op dit onderwerp en er is veel schaamte over. En dat terwijl het zoveel voorkomt.”

Een boek over dit specifieke gemis kon Vera niet vinden. “De boeken die er zijn, gaan bijna altijd over het kind.” En dus besloot ze zelf de pen op te pakken. Niet om een zelfhulpboek op de markt te brengen, wel om te laten zien hoe zij de dingen aanpakte en haar weg vond in het gemis.

Geen aanklacht

Omdat ze haar gedachten negen jaar lang ordende op papier, had ze al behoorlijk wat materiaal liggen. “Ik had van te voren niet bedacht dat het een boek zou worden, maar door het verhaal helemaal op te schrijven, kwam ik wel tot nieuwe inzichten.” In haar boek is ze zo eerlijk mogelijk en kritisch op zichzelf én de rol van haar echtgenoot. “Ik wilde absoluut geen aanklacht tegen mijn dochter schrijven, maar er staan wel harde woorden in”, zegt Vera.

Lees verder na de foto

Omslag van het boek ‘Uit Contact’. Beeld Cees Wouda
Omslag van het boek ‘Uit Contact’.Beeld Cees Wouda

Haar dochter, die nu 50 is, kreeg Vera al op jonge leeftijd. Pas 22 jaar was ze. Niet lang na de geboorte van het meisje liep het huwelijk op de klippen. Vera trok zelf de stekker eruit. “Ik weet nog dat de psycholoog van mijn man tegen hem zei: ‘Fijn, dan blijft Vera voor altijd met een schuldgevoel zitten’, en de man heeft gelijk gekregen. Ik heb me lang schuldig gevoeld. Mijn dochter was nog hartstikke jong, pas 3 jaar oud, toen we uit elkaar gingen. Hoewel er geen slaande deuren waren, was er natuurlijk wel een hoop verdriet. Dat voelt een kind. En dus heb ik altijd een denkbeeldig hekje rond mijn dochter geplaatst om haar te beschermen.”

Nieuwe vaderfiguur

Vera vindt opnieuw de liefde bij haar huidige man. “Mijn man heeft een heel ander karakter dan zij. In mijn beleving is mijn dochter introvert, ze lijkt op haar vader, terwijl mijn huidige man meer joie de vivre heeft.” Behalve dat er dus een nieuwe vaderfiguur in het leven van Vera's dochter komt, worden er ook nog twee broertjes geboren. De laatste komt als het meisje 10 jaar oud is. “Ook die zorgden weer voor een andere dynamiek in het gezin.”

Haar man heeft een zware baan in de journalistiek en Vera doet er alles aan om de lieve vrede te bewaren. “Ik probeerde alles weg te poetsen. Had mijn man een late avonddienst gehad en was hij chagrijnig, dan zei ik tegen mijn dochter: laat hem maar even, hij is hartstikke moe. Omgekeerd praatte ik haar gedrag vaak goed. Dat doet echt geen goed in zo’n situatie, daar ben ik in mijn boek heel eerlijk over. Zo kan het misgaan, óók in een gezin waar heel veel liefde is.”

De lieve vrede bewaren

Vera’s gedrag komt ergens vandaan. “Ik ben geboren in een katholiek gezin in 1949. De oorlog zat nog vers in het geheugen van mijn ouders. In ons huis was één heilige regel: bewaar de lieve vrede. Mijn moeder was het type: ‘Ssst, zeg er maar niets over.’”

Al die facetten spelen volgens Vera een rol in de latere breuk. En toch is er één verjaardag waarop de bom echt barst. In Vera’s beleving zet haar dochter haar onder druk om haar echtgenoot publiekelijk af te vallen. “Ik weigerde dit. Toen was het klaar. Mijn man en ik zijn vrijwel meteen vertrokken.”

Na die zondag, nu negen jaar geleden, blijft het contact uit. “Ik dacht eerst: we bellen wel even en dan is de lucht geklaard. Maar ze belde niet. Achteraf had ik ook de telefoon kunnen pakken, maar voor mijn gevoel was zij aan zet.”

Vera stuurt een e-mail. “Dat was niet slim. Door een e-mail zie je de tranen niet”, zegt Vera met terugwerkende kracht. “We appten daarvoor dagelijks, ik miste het contact vreselijk.”

Verzoeningspogingen

Natuurlijk zijn er in de loop der jaren verzoeningspogingen geweest, maar die liepen op niks uit. “Mijn man is vorig jaar erg ziek geweest. Hij was er bijna niet meer geweest”, zegt ze, terwijl ze volschiet. “Weet je, ik heb negen jaar zoveel verdriet om mijn dochter gehad, dat is nu klaar. Als ze morgen aanbelt, een kopje koffie wil drinken en naar de toekomst wil kijken, is ze welkom. Maar ik ga het niet nog eens tien jaar over deze geschiedenis hebben.”

Nu de boekpublicatie dichterbij komt, gaan er ook een hoop wonden open. “Natuurlijk vind ik het verschrikkelijk spannend. Ik droom nu ook weer veel vaker over haar. Dan zie ik haar eigenlijk altijd als jonge vrouw, niet als de vijftiger die ze nu is. Hoe ze eruit ziet? Ik ben gestopt met haar te googelen.”

Uit contact, uitgeverij Edicola bewustwording, ligt vanaf 4 oktober in de boekhandels.

Bron: AD

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden