null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Vervolg: de dag nadat... de uitslag van mijn uitstrijkje niet goed was

Tamara (41): “Die woensdag kreeg ik de conisatie, er werd poliklinisch een stuk uit de baarmoederhals gehaald. Aan mijn tienjarige dochter had ik gezegd dat ik buikpijn had en dat de dokter moest kijken waar die vandaan kwam.

Ik lag na de ingreep nog in het ziekenhuis toen de gynaecoloog langskwam en mijn man en dochter wegstuurde met als smoesje: het verband moet eruit. Daarna deed hij de deur en het gordijn dicht, kwam op mijn bed zitten. ‘Het ziet er niet goed uit’, zei hij. Daarna moest ik nog een week wachten voor ik de definitieve uitslag kreeg. Ik bereidde me geestelijk voor op het allerergste: dat het kanker was en dat ik chemo en bestraling zou krijgen.

Geen twijfel

Na de conisatie was er geen twijfel, mijn baarmoeder moest eruit. Dat gebeurde zes weken later. Ik ben zo dankbaar dat de vriendin die zelf kanker had, erop had aangedrongen dat ik me zou laten onderzoeken. Anders was ik misschien pas een of twee jaar later naar het ziekenhuis gegaan en had het er veel erger uitgezien. Ik sprak haar al snel na de eerste berichten dat het niet goed was, dat was heel emotioneel. Zij voelde mijn angst, dezelfde angst die zij zelf had. Tegelijkertijd gaf ze me kracht, ze zei: ‘Shit happens, deal ermee. Als ik het kan, kun jij het ook. Ik ben er voor je.’ Dat gaf me kracht.

Jonger screenen

Wat ik bizar vind, is dat er in Nederland pas vanaf je dertigste om de twee jaar een uitstrijkje wordt gemaakt. Google maar eens op vrouwen van onder de dertig die overlijden aan baarmoederhalskanker, dan schrik je. In de VS, Australië en Engeland word je niet voor niets al gescreend vanaf je twintigste. Daar komt bij dat kanker die zich manifesteert vóór je dertigste agressiever is. Er is meer kans op uitzaaiingen en de gevolgen zijn groter. Een uitstrijkje is een relatief makkelijk, klein onderzoek dat niet zo heel veel kost. Als je dat afzet tegen mijn behandeling, die duizenden euro’s heeft gekost, denk ik: waarom niet al voor het dertigste jaar beginnen met screenen? Daar kan ik me echt boos om maken.

Kiezen voor mezelf

Mijn zesendertigste verjaardag vierde ik in het ziekenhuis, de dag ervoor had ik de hysterectomie gehad. Dat mijn baarmoeder verwijderd is, heeft wel consequenties gehad. Het heeft ervoor gezorgd dat ik durf te kiezen voor mijn eigen geluk, dat ik mijn eigen ding durf te doen. Wat weer geleid heeft tot mijn echtscheiding, begin 2018, dik een jaar na alles wat er gebeurd was. Door deze gebeurtenis ben ik, cliché maar waar, anders in het leven gaan staan. Vrij snel na de scheiding heb ik mijn huidige partner leren kennen. Voor het eerst in mijn leven heb ik het gevoel dat alles op z’n plek valt. Geen fout woord overigens over mijn ex-man, hij heeft me van het eerste tot het laatste moment geweldig gesteund.

Vertrouw op je lichaam

De grootste les is geweest dat ik moet vertrouwen op mijn lichaam. Ik wist al een jaar dat er iets niet klopte. Ik had last van mijn bekken en werd van het kastje naar de muur gestuurd, terwijl ik voelde dat het niet goed was. Uiteindelijk zou ik dan ook bij de gynaecoloog terecht zijn gekomen en dan was dit ontdekt. Nu was ik er eerder bij. Dat mijn baarmoeder eruit is, vind ik een zegen. Ik heb hormonaal altijd gesukkeld, nu voel ik me gewoon veel beter.”

Lees hier wat er aan Tamara’s verhaal vooraf ging.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden