null

PREMIUM

Vervolg: de dag nadat... mijn vriendin onze vriendschap verbrak

Beeld Shutterstock / Savanevich Viktar

Puck (50): “Nog één teken van leven heb ik ontvangen van Esther. Dat was een verjaardagskaart, zo’n drie maanden later, op mijn eerste verjaardag na onze breuk. Ik heb haar direct een kaartje gestuurd met de tekst: ‘Ik hoop dat je hier vrede mee hebt, dat het goed met je gaat. Ik wens je alle goeds.’ Ze heeft er het meest aan als ik haar keuze respecteer en ik wil vanuit liefde naar de situatie kijken.

Christien JansenShutterstock / Savanevich Viktar

Het heeft wel even geduurd voordat ik zover was. Elke dag die berichtloos verstreek, maakte duidelijker dat onze vriendschap echt over was. Die eerste weken sprong ik op bij elk telefoontje. Langzaam werd dat minder en nu speelt het helemaal niet meer. Het is wat het is. Uiteindelijk is er in de verte nog wel een soort voordeel: dat ik geen last meer heb van haar grillen. Esther was heel gevoelig voor kritiek, waardoor het soms op eieren lopen was. Wel mis ik háár. Esther is heel fijn, integer mens, ze oordeelde niet. Ik vond haar, ondanks haar eigenaardigheden, heel speciaal. Wat ik tot op de dag van vandaag mis, zijn de tripjes naar Portugal. Maar bovenal mis ik ons contact. Ze was me zo vertrouwd, kende me zo goed.

Rouwperiode

Ik ben een tijd heel verdrietig geweest over het eindigen van de vriendschap, ik ging door een rouwperiode. Mijn vriendin heeft me daar goed doorheen geholpen, daar ben ik haar dankbaar voor. Daarnaast moest ik de boosheid een plek geven. Ik vond wat Esther gedaan had zo respectloos naar de vriendschap die we hadden. Had me dan nog een brief geschreven, iets meer uitleg gegeven.

De eerste periode voelde ik ook een soort schaamte als mensen vroegen: ‘Hé, moet je niet weer eens naar Portugal?’ Ik vond het pijnlijk om te zeggen dat Esther geen contact meer wilde, maar dat ik niet wist waarom. Ik twijfelde ook aan mezelf. Had ik beter naar haar moeten luisteren? Me meer moeten inleven? Had ik een verkeerd idee van onze jarenlange vriendschap? Was ze een andere kant opgegaan in haar leven? Natuurlijk, dat kan, maar had het me dan verteld! Als puber deed je het zo, pats boem je verkering uitmaken en te laf zijn om te zeggen dat je diegene niet leuk meer vond. Als volwassene weet je dat het respectloos is om iemand in het ongewisse te laten.

Te trots

Nee, ik heb geen stappen meer ondernomen, ik pas ervoor om aan een dood paard te trekken. Daarnaast heb ik mijn trots: graag of niet. Inmiddels heb ik er een soort van vrede mee. Mijn vriendin zei vorig jaar: ‘Stel, jij bent niet thuis, de bel gaat en Esther staat voor de deur, wat zou je willen dat ik doe?’ Ik wist het direct: niet binnenlaten. Het hoeft van mij niet meer, ik ben geen speelbal.”

Lees hier wat er aan Puck’s verhaal vooraf ging.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden