Viktoriya (42) haalde haar ouders uit Oekraïne naar Nederland: “Ze hadden twee dagen de tijd om hun belangrijkste bezittingen in te pakken” Beeld Getty Images
Viktoriya (42) haalde haar ouders uit Oekraïne naar Nederland: “Ze hadden twee dagen de tijd om hun belangrijkste bezittingen in te pakken”Beeld Getty Images

PREMIUM

Viktoriya (42) haalde haar ouders uit Oekraïne naar Nederland: “Ze hadden twee dagen de tijd om hun belangrijkste bezittingen in te pakken”

Viktoriya (42) woont al 20 jaar in Nederland met haar man en drie kinderen, maar haar ouders wonen in Oekraïne. Vorige maand liet ze hen overkomen naar Nederland. Het is niet veilig nu de noodtoestand in Oekraïne is uitgeroepen vanwege de oorlog met Rusland. “Het is echt niet zo simpel om alles achter te laten.”

Laura van der MeerGetty Images

“Lange tijd stak ik mijn kop in het zand. Het loopt al een tijdje niet zo lekker tussen Rusland en Oekraïne. Toch dacht ik dat het meeviel. Ik was nota bene nog met kerst bij mijn ouders in hun woonplaats Sumy en ik merkte daar niet veel van onrust onder de bevolking. Maar de laatste weken kan ik de nieuwsberichten niet meer negeren. De man van een vriendin van me, die in Kiev woont, vertelde dat het niet de goede kant op ging. Hij achtte de kans groot dat er oorlog uitbreekt. Oké, dacht ik, dit is het moment om mijn ouders te overtuigen dat ze daar weg moeten. Broers, zussen, ooms en tantes heb ik niet. Mijn ouders zijn de enige familie die ik heb en ik moet er niet aan denken dat ze daar vast komen te zitten terwijl er oorlog is.

Emotionele hereniging op Schiphol

Ik was nerveus en dacht dat ik mijn ouders zou moeten overtuigen om hun land te verlaten. Dat bleek niet het geval. Mijn vader trof zelfs al voorbereidingen en nam al zijn geld op. Het verbaasde me, mijn vader is nooit bang. Maar enkele tientallen kilometers richting het oosten verzamelen zich grote aantallen Russische militairen en dat belooft niet veel goeds. Helemaal nu de noodtoestand in Oekraïne is uitgeroepen. Vanaf het moment dat ik tickets naar Nederland voor ze had gekocht, viel er een last van mijn schouders. Ze hadden twee dagen de tijd om hun belangrijkste bezittingen in te pakken. Normaal gesproken tellen we dagen af wanneer we elkaar weer zien en is het weerzien echt een feestje, nu was onze ontmoeting op Schiphol erg emotioneel. Mijn moeder was zo bedrukt dat het leek alsof ze naar een begrafenis ging! ‘Laten we positief blijven’, zei ik tegen haar. ‘Als ik ongelijk heb en er breekt geen oorlog uit, dan hebben jullie een extra lange tijd om door te brengen met de kleinkinderen. Als er wel oorlog uitbreekt, dan is het maar goed dat jullie niet in Oekraïne zijn.’

Een vluchttas klaarzetten

De meeste Oekraïners die in de gelegenheid zijn om te vluchten, hebben dat inmiddels gedaan. Ik heb een goede vriendin die er nog steeds zit. ‘Waar wachten jullie nog op?’, vroeg ik haar. Maar haar zoon gaat naar school, zij en haar man hebben hun werk. Het is echt niet zo simpel om alles achter te laten. De sfeer wordt wel grimmiger. Mensen raken in paniek van de nieuwsberichten. Zelfs werkgevers sturen mailtjes rond om hun medewerkers op het hart te drukken een vluchttas klaar te zetten met hun paspoort en geld. Poetin gaat steeds een stapje verder. ‘Wanneer komen Europa en de VS met sancties voor Rusland?’, vraagt mijn vader zich gefrustreerd af.

Voorbereiden op een oorlog

Zelf ben ik op mijn 19e naar Engeland gereisd toen ik een studentenvisum kreeg. Ik droomde er altijd al van om in het buitenland te wonen. Heimwee naar mijn thuisland heb ik niet. Er is daar veel fraude en corruptie. Maar ik ging wel graag drie keer per jaar met mijn gezin even voor een paar dagen naar mijn ouders om ze weer te kunnen zien, en om mijn beste vriendin te bezoeken. De vrienden van mijn ouders, die nu voorbereidingen treffen om zich op een mogelijke oorlog voor te bereiden, ken ik ook goed. Ik hoor de verhalen via mijn moeder, over hun vrienden die zich willen verstoppen in schuilkelders. Het maakt me zo verdrietig wat daar gebeurt. Ook maak ik me zorgen om het huis van mijn ouders, waar ik ben opgegroeid. Wat als het gebombardeerd wordt? En hoe kan toch dat één man zoveel ellende veroorzaakt en zoveel levens op z’n kop kan zetten?

Onrust en onzekerheid

Soms is het net alsof ik in een boze droom zit. Oorlog in Oekraïne? Zoiets had ik zelf nooit gedacht. Eigenlijk wil ik het nieuws niet meer volgen, ik kan niet goed tegen de onrust en onzekerheid. Maar dat lukt me niet. Zelfs ’s nachts lees ik nog online de laatste berichten. Aan de ene kant denk ik: Poetin is gevaarlijk, maar niet dom. Hij zal het wel uit zijn hoofd laten om Oekraïne echt aan te vallen. Misschien is het spierballentaal en machtsvertoon, maar zet hij niet door. Vervolgens ga ik toch weer piekeren en denk: het maakt hem allemaal niets uit. Die man is gewoon niet goed bij zijn hoofd.

Afleiding zoeken

Mijn ouders focussen zich ter afleiding zoveel mogelijk op mijn kinderen. Met twee pubers en een driejarige is er hier altijd wat te doen. Mijn vader gaat regelmatig wandelen met de jongste, mijn moeder staat dagelijks te koken. Binnenkort gaan we even naar ons vakantiehuis in Spanje. Even weg, even de zon opzoeken. Maar de donkere schaduw die boven ons hoofd hangt, die blijft. Mijn ouders hebben hier geen sociale contacten, ze spreken de taal niet. Ze willen van hun pensioen genieten in hun eigen land. We hebben hele aardige, oudere buren, die elke zondag bij ons komen koffiedrinken. Ze proberen wel met mijn ouders te praten, maar eigenlijk lukt dat voor geen meter en zitten mijn ouders er voor spek en bonen bij. Dat is moeilijk om te zien, al ben ik blij dat ze hier veilig zijn en hun leven niet in angst hoeven te leven.

Als ze terug moeten...

Er is één ding waar ik echt niet over wil nadenken: mijn ouders mogen maar 90 dagen in Europa blijven met hun visum. Ik verwacht dat ze gezien de huidige situatie niet terug moeten, maar als de situatie blijft zoals het nu is, dan is er een probleem. In dat geval moeten mijn ouders wél terug en is er alsnog een kans dat ze onveilig zijn. Niemand weet wat er gaat gebeuren, hoelang deze situatie onzeker blijft. Als de situatie in Oekraïne stabiliseert, keren mijn vader en moeder terug naar Sumy. Hun leven is dáár. Maar dan moet het wel veilig zijn.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden